یادداشت؛

انقلابی بی بدیل در انقلاب های جهان

انقلاب اسلامی جریانی نوید بخش برای ملت ها و نهضت های مظلوم و آزاده شد و با روحیه سلحشوری خود توانست پرچم دار مبارزه با استثمار و استکبار جهانی شود

کد خبر: ۹۸۴۴

تاریخ: ۰۳ اسفند ۱۳۹۲ - ۰۸:۵۹

خبرگزاری دفاع مقدس: یکی از بهترین راههای شناخت رخداد تاریخسازی همچون انقلاب اسلامی ایران مقایسه تطبیقی آن با انقلابهای بزرگ دیگر همچون انقلاب فرانسه در ۱۷۸۹، انقلاب روسیه در اکتبر ۱۹۱۷، انقلاب چین در ۱۹۴۹، انقلاب کوبا در ۱۹۴۵، انقلاب الجزایر در ۱۹۶۲ و دیگر انقلابهای جهان است، چرا که با این تطابق دادن میتوان منشاء، دلایل، نقاط عطف، و پیامدهای انقلابهای مختلف را با دلایل و پیامدهای پیروزی انقلاب اسلامی مقایسه کرد و از این روزنه به درک بهتر این انقلاب تاریخ ساز پی برد.

در فرانسه در سال های قبل از انقلاب ۱۷۸۹ نشانه های روشنی دال بر وخامت موقعیت اقتصادی از هر لحاظ وجود داشت و این کشور از پنجاه سال قبل از انقلاب، دچار مشکلات و بحرانهای مالی و اقتصادی فراوانی بود که روزبروز بر دامنه و ابعاد آن افزوده میشد.

شرایط اقتصادی در روسیه نیز قبل از انقلاب اکتبر ۱۹۱۷، وضع مطلوبی نداشت. دو جنگ خارجی که در این دوره اتفاق افتاد بر شدت نابسامانیهای اقتصادی افزود، رکود اقتصادی که تا سال ۱۹۰۹ دامن روسیه را گرفته بود شرایط ناگواری را برای کارکنان و دهقانان ایجاد میکرد و بیکاری را سخت دامن میزد و از سوی دیگر شرایط کار و میزان درآمد این دو طبقه را غیر قابل تحمل میکرد. اعتصاباتی که در این دوران کارگران راه میانداختند عمدتاً ماهیت اقتصادی داشت و مرتباً بر تعداد اعتصابات و شماره شرکت کنندگان در اعتصابات افزوده میشد.

این مشکلات اقتصادی در مورد چین پیش از انقلاب در آن کشور نیز صدق میکند. اقتصاد چین از زمانهای گذشته، وابسته به کشاورزی سنتی آن کشور بود، به طوری که در قرن نوزده، سه چهارم مردم چین در روستاها زندگی میکردند و چهار پنجم درآمد ملی کشور از طریق کشاورزی به دست میآمد.

بعد از جنگ تریاک و آغاز هجوم سیلآسای بیگانگان به آن کشور، سیستم اقتصاد سنتی آن کشور از هم پاشید و سیستم صنعتی جدیدی هم جایگزین آن نشد. با ورود تجار خارجی و سرازیر شدن کالاهای بیگانه به آن کشور، نه تنها صنایع داخلی و کشاورزی چین با ورشکستگی و رکود رو به رو شد، بلکه نبض اقتصاد و تجارت کشور به دست بیگانگان افتاد و عده زیادی از کشاورزان و تجار و کسبه آن کشور بیکار شدند و علاوه بر اینها شکست چین از ژاپن در سال ۱۸۹۵ و به راه افتادن جنبشها و اعتصاب های کارگری و دهقانی و بالاتر از همه، آغاز جنگ جهانی دوم و اشغال بخش مهمی از کشور چین توسط ژاپن، همه دست به دست هم داده بودند تا اقتصاد پر جمعیتترین کشور جهان قبل از انقلاب کمونیستی سال ۱۹۴۹ به رکود کامل و نابودی برسد.

از این رو نقش اصلی در بروز و تجلی یافتن سه انقلاب بزرگ جهان همچون روسیه، فرانسه و چین مشکلات فزاینده اقتصادی بود که مردم این مشکلات را در بیکفایتی بدنه سیاسی میدانستند. از این رو انقلابهای بزرگ جهان وبه ویژه انقلابهای قرن بیستم اغلب سیاسی بودند که با جایگزین شدن یک تیم و یا هیات از سیاستمداران با سیاستمدارن قبلی همه چیز تمام میشد.

ولی این مسائل در مورد ایران قبل از انقلاب اسلامی صادق نیست چرا که در اواخر حکومت رژیم طاغوت، ایران در مطلوب ترین سطح از قدرت اقتصادی که در تمام سلطنت ۵۷ ساله رژیم پهلوی بیسابقه بود به سر میبرد. با افزایش سریع و غیر قابل پیشبینی درآمد نفت، رژیم ایران نه تنها تبدیل به یکی از دولت های ثروتمند شد بلکه جامعه ایرانی را به یک جامعه کاملاً مصرفی تبدیل کرده بود. از این رو تحلیلهای اقتصادی محور انقلابهای جهان که انقلاب را حاصل یک دوره رکود اقتصادی میدانند در مورد انقلاب اسلامی ایران صادق نبوده و نیست.

همانطور که گفته شد اکثر قریب به اتفاق انقلابهای جهان یا برای رهایی از فقر و استثمار بوده و یا برای رهایی از یوغ استعمارگران، ولی انقلاب اسلامی ایران در این بین گر چه موجبات رهایی از استثمار داخلی و استعمار خارجی را نیز فراهم آورد اما تفاوت ویژهای با دیگر انقلابها داشت. حتی صاحبنظران خارجی مثل «میشل فوکو» که رخدادهای انقلاب اسلامی را از نزدیک مشاهده میکرد، معتقدند که در زمان وقوع انقلاب مشکلات اقتصادی و معیشتی به حدی نرسیده بود که مردم را در دستههای میلیونی در برابر گلولههای رژیم پهلوی قرار دهد. پس مسئله چیز دیگری بود، در واقع میل به حق طلبی و تعالی خواهی در راستای آموزههای اسلام ناب و رهنمودهای داهیانه امام خمینی (ره) منجر به تنفر از رژیم پهلوی و بروز و نمود انقلاب اسلامی شد.

انقلاب اسلامی ایران گفتمانی را احیا کرد که گزارههای آن در چند سده اخیر به فراموشی سپرده شده بود و آن گفتمان چیزی به جز «معنویت گرایی» نبود. «معنویت گرایی» و داشتن دغدغه دین در جهانی که معنا را از یاد برده بود و تحت تاثیر ماکیاولیسم سیاست مبتنی بر نیرنگ و خشونت را بر همه چیز متقدم میدانست، باعث شد تا از انقلاب اسلامی ایران یک انقلاب بیهمتا ساخته شود که هنوز هم با گذشت بیش از سه دهه از زمان پیروزی و استقرار آن هر روز مشتاقان بسیاری را در سراسر جهان جذب خود میکند.

یکی از شعارهایی که با استقرار جمهوری اسلامی ایران بدل به یک نماد شد، اصل «نه شرقی نه غربی» بود. این اصل صرفاً یک شعار در نظام اسلامی نبود بلکه در واقع به معنای گذار از غرب سکولار و شرقِ غرب زده بود.

بطور کلی میتوان انقلابها را به دو دسته انقلابهای انسانی و دنیوی و انقلابهای توحیدی و معنوی تقسیم کرد. انقلابهایی همچون فرانسه، روسیه، چین و کوبا صرفاً به دنبال تغییر در بدنه سیاسی کشور به منظور بهبود در زندگی در دنیا و نیل به عدالت اقتصادی بودند. این انقلابها صرف نظر از اینکه چقدر در راه نیل به این اهداف دنیوی خود موفق بوده و یا نبودهاند، سودای ارتقاء سطح زندگی مادی افراد را داشتند. ولی انقلاب اسلامی یک انقلاب متعالی بود که با هدف نیل به حیات طیبه و زیست متعالی به وقوع پیوست. دغدغه انقلابیون مسلمان صرفاً بهبود وضعیت معاش نبود بله آنها قصد داشتند طرحی نو دراندازند و نظام سیاسی و الهی را طراحی کنند که در راستای حیات و زندگی اخروی باشد. از این رو هدف انقلاب اسلامی ارتقاء سطح زندگی دنیوی و اخروی به صورت توامان بود.

امروز از انقلاب آمریکا(۱۷۷۶) چیزی جز خاطره تلخ نسل کشی بومیان سرخپوست، کشتار سازمان یافته سیاه پوستان و بمب اتمی که بر سر مردم هیروشیما و ناکازاکی آوار شد و هزاران جنایت دیگر باقی نمانده است.

دیگر انقلابهای بزرگ جهان نیز به همین صورت، هر یک به نحوی به انحراف کشانیده شدند و این تنها انقلاب اسلامی ایران بود که با مدد گرفتن از آموزههای اسلام ناب و رهنمودهای امام راحل و بعد از آن یار سفر کرده با تدابیر داهیانه نایب بر حقش هر روز بر ابعاد و گستردگی آن افزوده شد و امروز ملتهای مسلمان با حسرت آرزوی زندگی در چنین جامعه اسلامی را در ذهن و جان خود میپرورانند.

انقلاب اسلامی پس از پیروزی در سال ۵۷ جریانی نوید بخش برای ملتها و نهضتهای مظلوم وآزاده شد و با روحیه سلحشوری خود توانست پرچم دار مبارزه با استثمار و استکبار جهانی شود و این راه را تا زمان ظهور منجی موعود حضرت ولی عصر(عج) ادامه خواهد داد.