هزار فانوس مخفي

اين جاده به طرف جاده شمالي کشيده مي شد و براي ساخت آن ا ز خاک همان منطقه که چسبندگي و استحکام خوبي داشت ، استفاده مي شد .وقتي جاده به عمق دو کيلو متري در داخل هور رفت ، براي ادامه نهايي کار آن، جلسه اي با حضور فرملانده سپاه ، نيروي زميني ارتش و کارشناس مهندسي تشکيل گرديد .
مهندسان مزبور ادامه احداث جاده با خاک رسي منطقه را عملي نمي دانستند و استفاده از سنگ ، بتون يا بلوک هاي بتوني را پيشنهاد مي نمودند .شهيد رضوي که از طرح حاج ابوالفضل دفاع مي کرد ، در جواب گفت :اين طرح ها قابل اجرا نيست ، چون آوردن قطعات بتوني ساختمان هاي تخريب شده از پادگان حميد و يا جاي ديگر ، پاسخگوي مسير طولاني و عمق متوسط (3متري) آب هور در اين منطقه نمي باشد و بلوک هاي بتوني پيشنهادي نيز به دليل سنگيني و هزينه سر سام آور و مشکلات حمل به منطقه نيز ميسر نمي باشد .حاج ابوالفضل نيز در دفاع از طرح خود به مشخصات خاک رس منطقه و ميزان چسبندگي آن و کار برد آن در ساخت ؛ دژهاي جزيره مجنون را ياد آور شد و با توضيحات خود فرماندهان را به ادامه کار متقاعد ساخت .در نتيجه ، کار ادامه يافت و امکانات بيشتري در اختيار سازنگان جاده قرار گرفت .
کمپرسي ها براي حمل خاک به دو دسته تقسيم شدند ؛ دسته اول خاک را از معدن مي آوردند و در 3 کيلو متري هور خاک را دپو مي کردند و دسته دوم که از کمپرسي ها با حجم بزرگ تر تشکيل شده بود ، خاک را براي ساخت جاده سيد الشهدا تا دل هور حمل مي کردند .روز سوم کار بود که عراقي ها ساخت جاده سيد الشهدا را جدي گرفتند و از جانب آن احساس خطر کردند . لذا هواپيماهاي عراقي پل خيبري را رها کرده و موشک هايشان را به سوي کمپرسي هايي که در جاده تردد مي کردند ، شليک نمودند .با وجودي که بعضي از موشک ها ، کمپرسي ها و سر نشينانش را به آتش مي کشيدند ، ولي ساير رانندگان با فرياد الله اکبر و با روحيه اي عجيب کار را ادامه مي دادند و بدين صورت در زير بمباران شديد ، جاده به طور باور نکردني مراحل ساختش را طي کرد .
از کارهاي جالب در طول ساخت جاده که خود ابتکاري ديگر بود ، فانوس گذاري طول مسير جاده سيد الشهدا بود .
حددو 1000 عدد فانوس در دو طرف جاده با فاصله مناسب از هم قرار داده شده بود . چند جوان بسيجي مسئول اين فانوس ها بودند و در غروب آفتاب آنها را کار مي گذاشتند و با روشنايي صبح آنها را جمع مي کردند تا براي شب بعد آنها را از نفت پر کرده و آماده کار کنند .اين فانوس ها براي اين بود که کاميون ها در تاريکي شب از مسير منحرف نشوند و به داخل هور نيفتند .دور فانوس ها نيز با خاک طوري پوشيده شده بود که از طرف عراقي ها ديده نمي شد .براي اينکه فشار آب هور و حرکت آن به جاده صدمه اي وارد نسازد ، يک گروه ويژه مهندسي يک سري لوله هاي پنجاه اينچي را در کنار هم به فاصله هر 500 متر از هم در دل جاده به کار برده بودند تا آب هور در دو طرف جاده جريان داشته باشد .
ارتفاع جاده يک و نيم متر از سطح آب با لا تر قرار گرفته بود و به فاصله هر يک کيلو کتر ، پارکينگي احداث شده بود و در بعضي از پارکينگ ها ، پدافند هوايي نيز براي حفاظت از جاده مستقر شده بود .
کار ساخت جاده تقريبا پايان يافته بود . 71 روز پيش که به کار ساخت جاده شروع شده بود ، زمان زياد تري براي پايان کار پيش بيني مي شد ، اما گويا آن تابلويي که روز اول شروع جاده با عنوان جاده سيد الشهدا در ابتداي مسير کاشته شده بود ، کار خود را کرده بود و گويا امام حسين(ع) نيز عنايتي کرده بود جاده اي که به نام مبارکش ساخته مي شد ، روز تولدش افتتاح شود . فردا روز هفتاد و دوم است ، روزي که قرار است چند متر باقيمانده جاده امام حسين ، آيا رمزي از اين واضح تر و پر معنا تر در تاييد جبهه حق سراغ داريد ؟امروز هفتاد و دومين روزي است که کار ساخت جاده آغاز شده است .
از دو طرف جاده ، دو راننده بولدوزر آخرين مترهاي جاده را با اشتياق به هم وصل مي کنند  و جمع کثيري از رزمندگان شاهد کار آنها هستند .
با وصل شدن بيل هاي دو بولدزر ، راننده هاي آن از خوشحالي به سوي هم پر گشوده و با آغوش گرفتن يکديگر افتتاح جاده را به سايرين اعلام مي کنند و سر انجام 72 روز تلاش جهادگران با تقديم خيل شهداي مهندسي – رزمي در روز تولد امام حسين (ع)به ثمر مي نشيند .
منبع:"فرهنگ جبهه،خلاقيتها"نوشته ي سيد مهدي فهيمي ومحسن مهر آبادي،نشر فرهنگ گستروسروش،تهران-1382