دودمان,غلامعلي

غلامعلي دودمان ( فرزند محمدعلي ) در تاريخ 8/6/1334 ه ش در روستاي رک از توابع شهرستان بيرجند، در خانواده اي کشاورز و فقير ديده به جهان گشود.
در شش سالگي راهي دبستان شد، که در ميان بچه ها از جنب و جوش خاصي برخوردار بود و اين ويژگي، او را در ميان ساير بچه ها برجسته کرده بود.
از هفت سالگي نماز خواندن را شروع کرد. در دعاي کميل و ديگر مراسم مذهبي حضور مي يافت. قرآن را بسيار خوب مي خواند.
براي ادامه تحصيل راهي شهر شد و در منزل دايي اش مستقر گرديد. هنوز دبيرستان را تمام نکرده بود که پدرش به علت عدم تامين نيازهاي زندگي، از روستا راهي شهر شد و در شرايطي بسيار سخت و طاقت فرسا، در يک شرکت ساختماني به کار مشغول شد. غلامعلي هم با توجه به وضعيت جديد خانواده اش، نتوانست به تحصيل ادامه دهد و مجبور شد که مدتي را در کوره پزخانه و سپس به کار بنايي مشغول شود.
او به لحاظ برخورداري از استعداد خوب تحصيلي در شغل جديدش، موفق بود، اما مشکلات زندگي، او را همچنان در فشار نگه مي داشت.
از لحاظ اخلاقي بسيار خوب بود. در کارهاي منزل به والدين خود کمک مي کرد. با اقوام رفت و آمد داشت و صله رحم را به جا مي آورد. بسيار با محبت بود و به منازل فقرا و تهيدستان مي رفت و به آنان کمک مي کرد و از آنان دلجويي مي نمود. روزها کار مي کرد و شبانه درس مي خواند تا جايي که توانست تحصيلات خود را تا پنجم طبيعي (نظام قديم) ادامه دهد.
قبل از انقلاب فعاليت هاي چشمگيري داشت و در زمان انقلاب به پخش اعلاميه هاي امام مي پرداخت و پيرو فرامين امام بود و هميشه سعي بر اين داشت که از ايشان حمايت کند. در تظاهرات، راهپيمايي ها و تشييع جنازه ها شرکت فعال داشت و هميشه نوارها و اعلاميه ها را پخش مي کرد. با تمام وجود خود را وقف پيشبرد اهداف انقلاب کرده بود. در اوج درگيري هاي ضد مردمي رژيم شاه، با مردم به پا خاسته ايران همراه بود. در تاريخ 10/10/1357، از ناحيه ي پا مجروح شد و به مدت 42 روز در بيمارستان بستري گرديد و تحت درمان قرار گرفت. در تاريخ 22/11/1357 با بهبودي نسبي مرخص، و به مدت چهارماه به خاطر عوارض اين جراحت خانه نشين شد.
مرحله نوين زندگي غلامعلي دودمان، با پيروزي انقلاب آغاز شود، که در منطقه سکونتش بيشترين فعاليت را در مسجد محل، جهت شناسايي فرهنگ انقلاب به عهده داشت. با فرمان امام عزيز، مبني بر تشکيل بسيج، پيشگام شد و مسئوليت بسيج محل را برعهده گرفت.
احمد دودمان ( برادر شهيد ) در مورد او چنين مي گويد: «برادرم به خواندن کتب مذهبي و کتاب هاي نويسندگان انقلابي و نهج البلاغه علاقه زيادي داشت. به ورزش هاي رزمي علاقه مند بود و در اوقات فراغت ، جوانان علاقه مند را آموزش مي داد. جدي بودن در کار، عطوفت و گذشت از خصوصيات بارز ايشان بود. شرکت در نماز جمعه و ديدار از خانواده هاي معظم شهدا از برنامه هاي هفتگي ايشان به حساب مي آمد. بزرگ ترين آروزيشان، پيروزي هر چه سريع تر رزمندگان اسلام بود.»
محمد علي قرباني ( از همرزمان شهيد) مي گويد: « مدت دو ماه از دوره آموزشي در بجنورد و در عمليات والفجر سه، در محور عملياتي خيلي خوب بود. به طوري که در تمامي رزم هاي شبانه شرکت مي کرد و خود را مهياي حضور در عمليات مي نمود. هميشه توصيه مي کرد که امام را تنها نگذاريد و تا آخرين لحظه از انقلاب دفاع کنيد.»
غلامعلي دودمان با شروع جنگ تحميلي در يکي از پادگان هاي آموزشي بسيج سپاه پاسداران انقلاب اسلامي مشهد، به عنوان مربي افتخاري و کادر ثابت بسيج مشغول به خدمت شد و سپس به عنوان مربي آموزشي اعزام به جبهه شد. بعد از آن عضو سپاه پاسداران انقلاب اسلامي گرديد و در مهرماه 1361 عازم جبهه شد. در آن جا به لحاظ شجاعت و تجربيات خويش، عهده دار مسئوليت تخريب تيپ امام جعفر صادق (ع) گرديد.
فاطمه بيگم دودمان ( خواهر شهيد ) در مورد برادر شهيدش چنين مي گويد: «شهيد روي دين، مذهب و همچنين ادامه تحصيل تاکيد داشت. هميشه ما را تشويق مي کردند که درسمان را بخوانيم. بسيار کم توقع بودند و اظهار مي کردند، انسان بايد قانع باشد. در مواردي که ما اشتباه مي کرديم، ما را راهنمايي مي کرد. از افراد دورو خيلي بدشان مي آمد. توقعات مادي نداشت و عاشق امام (ره) بودند.»
شهيد دودمان از يک روحيه ي عالي مذهبي برخوردار بودند، جهان را مکان آزمايش مي دانست. در اکثر نامه هايش خطاب به برادران بسيج نوشته است:
«برادران عزيزم، در هر عصر و زماني و در هر روز و دقيقه اي انسان، اين آفريده خداوند، در حال آزمايش است. آگاه باشيم. اگر سست شويم، يعني از امتحان رد شده ايم. حسين زمان ، هنوز در بين ماست. قدرش را بدانيم. چون کوفيان نباشيم که چون مرحله عمل پيش آمد، فراموش کرده باشيم عهد و پيمان خود را. نگذاريم افرادي سست عنصر، چون شيطان در گوش ما بخوانند و ما را از راه راست منحرف سازند. اکنون سنگر شما مسجد است . اگر مسجد را رها کنيد و دنبال کار خود برويد، يعني دين خدا را ياري نکرده ايد.»
غلامعلي دودمان مدت 8 ماه در جبهه هاي حق عليه باطل و در تيپ امام جعفر صادق (ع) مسئوليت واحد تخريب را به عهده داشت.
سرانجام پس از سالها مجاهدت وتلاش در راه اعتلاي اسلام عزيز ,در تاريخ 22/1/1362 به آرزوي هميشگي اش، يعني شهادت، دست يافت. پيکر پاکش به مشهد منتقل شد و در تاريخ 28/1/1362 به روي دستان جمعيتي کثيري از دوستان و بستگانش تشييع و در همان روز در بهشت رضا (ع) مشهد به خاک سپرده شد.
منبع:"فرهنگنامه جاودانه هاي تاريخ(زندگينامه فرماندهان شهيداستان خراسان)"نوشته ي سيد سعيد موسوي,نشر شاهد,تهران-1385