«نماز جماعت»

نمونه جالبي از جماعت ايشان به ياد دارم:

«در بيمارستان بستري و واقعاً لاغر و نحيف بود و روزهاي آخر زندگي­اش را سپري مي­کرد.

 به همراه «سرهنگ براتي» به ملاقات ايشان رفتيم. درست لحظه­اي که رسيديم، صداي اذان برخاست». به ما گفت: «وقت نماز است، چرا پيش من آمديد؟! چرا به نماز جماعت نرفتيد؟!» و پس از احوالپرسي، ما را به نماز جماعت دعوت کرد.

هرگز نتوانستم خودم را لحظه­اي به جاي او فرض کنم. اگر من در آن حالت بودم، حتي نمي­توانستم از جاي خود تکان بخورم؛ اما ايشان مسير زيادي را براي اداي اين فريضه، نماز جماعت، طي مي­کرد تا به تکليف خود عمل کند.

راوي: «سرگرد خلبان هوشنگ ياري »

منبع:کتاب مرد ره از انتشارات مركز اسناد انقلاب اسلامي؛سال 1380