شهيد شيميائي «کربلاي 5» که براي گرفتن رضايت نامه از پدرش درغسالخانه قبرستان مخوف 800 ساله خوابيد!

کد خبر: ۱۲۸۹۸۸
تاریخ انتشار: ۰۳ بهمن ۱۳۹۰ - ۰۸:۵۴ - 23January 2012




روايتي از سر گذشت عجيب بسيجي شهيد علي اکبر غلامي

 

هر شب که وارد کلاس مي شد. جاي يکي از همکلاسي ها روي نيکمت خالي بود. فضاي دلگير مدرسه، تن خسته، چشم هاي خواب آلوده از کار و تلاش، فکر رفتن به جبهه، دلش را از تب و تاب کار و درس انداخته بود.علي اکبر شاطر نانوائي، کلاس دوم راهنمائي بود. شبانه به مدرسه مي رفت، هنوز آفتاب نزده دوچرخه اش را کنار نائوائي زنجير مي زد. شروع به کار مي کرد. ديگر از خستگي ناي نداشت. در گذر ايام ذره ذره تحليل مي رفت. ساعت سه نيمه شب به نائوائي مي رفت و خمير مي گرفت.

يکي دوشب را بدجور بي خوابي کشيده بود. يک صبح در گرگ و ميش هوا، سوار بر دوچرخه، از نانوائي که به طرف خانه برمي گشت، خسته و خواب آلوده رکاب مي زد. از يک ميدان که گذشت، دو چرخه را کنار يک بانک انداخت. رسيده بود به آخر خط خستگي و خواب، چشم هاش ديگر باز نمي شد. حس رکاب زدن نداشت. روي تخته سنگ جلوي نرده ها، يک لنگ که توي گرماي نانوائي عرقش را خشک مي کرد، هميشه خدا دور گردنش بود. بازکرد و کشيد روي صورتش، روي سکوي بانک، خروپفش بالا رفت.

آفتاب که مي زند، عابرين خيال مي کنند، يک نعش مرده افتاده روي سکوي بانک، سکه هاي دو ريالي است که پشت هم پرت مي شود روي علي اکبر، برايش صدقه پرت مي کنند. علي اکبر آنقدر خسته خواب است که برخورد سکه با سر و صورتش او را بيدار نمي کند. بيهوش افتاده.

خلق الله هم يک دو قدم نزديک نمي شوند. نبض اش را بگيرند، پارچه را از روي صورتش بردارند، تکاني به تنش بدهند، اين جنازه است، يا که نه، يک نفر از خستگي به خوابي سنگين فرو رفته، در همين هنگام، مستخدم بانک ميرسد، زنگ مي زند به پليس، يک نعش کنار خيابان افتاده.

پليس سر صحنه حاضر مي شود. دستي به صورت علي اکبر مي زند، تکاني مي خورد، او را به پاسگاه شهيد رجائي، در همان حوالي مي برند، تازه ساعت هفت صبح شده بود، توي پاسگاه راديو مارش جنگ مي زد، صداي مارش جنگ، فضاي پاسگاه را بلعيده بود.
اطلاعيه پشت اطلاعيه، شنودگان عزيز هم اکنون از قرارگاه کربلا خبر رسيد، رزمندگان دلاور اسلام خاکريزهاي مستحکم دشمن را با فرياد الله اکبر شکستند و از آن گذشتند.

علي اکبر تازه بسيجي شده بود، دلش مي خواست برود جبهه، اما پدرش هميشه خدا دستش مي انداخت، علي اکبر هم آنقدر گرفتار کار و درس شده بود که هيچ وقت خدا اين همه با خودش خلوت نکرده بود، آن اطلاعيه، مارش جنگ، نوحه آهنگران، پيام امام در صبح خلوت اتاق افسر نگهبان، حسابي دلش را تکاند.

ساعت جابجائي افسر نگهبان بود. نيم ساعتي که گذشت. افسر نگهبان شيفت بعد که آمد، چشم اش به علي اکبر که افتاد، قصه اش را که شنيد، بدجوري خنديد.

آن نانوائي که علي اکبر شاطرش بود، نزديک پاسگاه قرار داشت، صد بار افسر نگهبان از دست علي اکبر نان داغ داغ گرفته بود. حسابي مي شناختش، با مهرباني بدرقه اش کرد، از پاسگاه که بيرون زد. اصلا نفهميد کي سوار دوچرخه اش شده، کي پيچ خيابان را رد کرده، کي انداخته تو خيابان شهيد رجائي.

در هزار توي خيالش، تمام قد رفته بود وسط عمليات، پشت خاکريزي که از راديو شنيده بود شکسته، يک تفنگ تو بغلش، پوتين و پلاک و سربند.

مي دويد وسط معرکه جنگ.

ناگهان يک ماشين خاور با سرعت کوبيد به دوچرخه اش، علي اکبر، پرت شد، خورد به شيشه يک تاکسي نارنجي، کمانه کرد با سر رفت توي جوب گنداب شهر، خاوري از ترس خشک اش زد، رنگ باخت، شکل يک ميت شد، شيشه تاکسي خرد و خميده، عابرين پياده، آدم هاي سرگردان تو خيابان، مرد قصاب، بقال و نقال و چقال، طوطي فروش و دلال، دويدند سوي صحنه، راننده هاي عبوري محکم ترمز کشيدند.

در دم ملت جمع شدند به تماشا، شوفر تاکسي از ترس مي لرزيد، با دست تند تند مي کوبيد فرق سرش، آي خدا، اول صبحي خاک بر سر شدم. يکي مي کوبيد توي سرش، يکي محکم مي زد روي داشبورد تاکسي اش، داد مي زد، فحش مي داد به هر چه بدبياري. هر چه از دهانش آمد بار راننده خاورکرد، مشت مشت، محکم مي کوبيد به پيشاني اش، بخشکي شانس، لعنت به بد شانسي، بدبخت شدم اول صبحي...

با خشم در تاکسي را باز کرد و بيرون پريد.

علي اکبر مثل يک ماهي در آب شناور است، مردم به داخل جوب سرک مي کشند، جماعت همپاي آب مي روند، سکه هاي پول خرد را پرت مي کنند توي جوب، مردم اول صبحي حسابي صدقه در مي کنند. راننده، خاور، با صورتي استخواني، مثل گچ، رنگش پريده، پشت فرمان از ترس مجسمه شده، فکر مي کنه، دوچرخه اي با آن شدتي که خورده به تاکسي کشته شده،

شوفر تاکسي، با فحاشي و دري بري، پاش و مي زاره روي رکاب، دست دراز مي کنه، از پنجره، راننده خاور را خفت مي کنه و مي کشه، راننده خاور انگار تسليم عزارئيل شده باشد. جيک اش در نمي آيد، شوفر تاکسي، دست مي اندازه، در که باز مي شه، خاوري روي لنگه در آويز مي شه، شوفر تاکسي، مرد خاوري را که لاغر و استخواني است، مي پيجاند داخل، مي کشد بيرون، کشان کشان مياره وسط معرکه، مردم همه جمع شده اند.
سکه محکم مي خوره توي صورت علي اکبر، خيس و آب چکان بلند مي شود. گيج و مضطرب و نگران، تو گوئي از آن دنيا برگشته، بلند مي شود. تکاني به خودش مي دهد، دستي به صورتش مي کشد، مات و متحير به جمعيت نگاه مي کند، مردم همينطور که فاصله مي گيرند، بلند صلوات مي فرستند.

شوفر تاکسي يک دستش گريبان خاوري را گرفته با دست ديگر به علي اکبر اشاره مي کنه و هول زده و پريشان، بريده بريده داد مي کشد: «ززززنده شد. زنده شد» بعد صدايش تو همهمه مردم گم مي شود.

علي اکبر يه لحظه فکر مي کنه خورده به يک تانک، همه مات و ويران شده بودند، اين ديگه کي بود، سنگ بود!؟ از تعجب همه داشتند شاخ در مي آوردند. يک قطره هم خون از هيچ کجايش نيامده بود، صحيح و سالم، خسته و سنگين، خيس و وارفته، سوار دوچرخه مي شود.

يک عاقله مرد، چهل پنجاه ساله، فرمان دو چرخه را مي چسبد. مي گويد: پسرم تو هنوز تنت گرمه بابا. دلت بهم نمي خوره، تهوع نداري، سرت درد نمي کنه، اگه بزاري بري، يک چيزت بشه، دستت جائي بندنيست ها پسرم، باش تا پليس بياد.

علي اکبر گيج و گنگ و مضطرب، روي رکلاب دوچرخه، پا مي زند و مي رود، مي پيچد به يک فرعي، از يه راه باريک، ميانبر مي رود به سمت خانه. آرام و پريشان وارد حياط مي شود.

دوچرخه را به ديوار آشپزخانه تکيه مي دهد، مي نشيند کنار حوض، دو دستي آب را مي پاشد به صورتش، ماهي هاي سرخ و کبود توي آب بال بال ميزنند. يک نفس عميق مي کشد. مادر علي اکبر با دلواپسي و دلهره، مي گويد: چه بي وقت مادر، امروز پخت نداشتي؟

ناگهان مي کوبد به سر و صورتش، پله ها را دو تا يکي، تند و دولواپس، مياد کنار علي اکبر که خيس و وارفته است، با موهاي بهم ريخته و پريشان، با صورتي خراشيده، سرش را محکم مي چسباند تو بغلش. دعوا کردي مادر، با کي؟ چرا اين همه رنگت پريده، چرا خيس، افتادي توي آب؟

مادر مي زند زير گريه، علي اکبر سلام مي کند. چيزي نيست مادر، چرا گريه مي کني، آخه افتادم توي جوب آب، اينکه گريه نداره. همه حوادث را پنهان نگه مي دارد. تنش مي لرزد، ولي خودش را نگه مي داره، گوشه حياط، حمام کهنه و قديمي، مادر حوله و لباس تميز مي آره، علي اکبر بساط حمام رو مي گيره ميره زير دوش، از همان جا با مادرش بلند بلند حرف مي زند. مادر براي اينکه خودش را سرگرم کند، ظرف هاي نشسته را بي وقت کنار حوض مي شويد.

پسر مي گويد: نه مادر با صاحب کارم تسويه حساب کردم. مادر هاج واج، لبه حوض، دلش شور مي افتد.
علي اکبر هول هولکي خودش را گربه شور مي کند، خودش را مي پيچد لاي حوله، کمي آرام شده، خودش را خشک مي کند، بيرون که مياد، مادر يک ريز حرف مي زند.

خودش هم نمي داند چه شده، چه مي گويد، چه مي شنود، علي اکبر مادر را بدون جواب مي گذارد. مي گويد الانه بر مي گردم. دوچرخه را به داخل انباري کهنه، گوشه حياط مي برد، از همان جا با صداي بلند مي گويد: مادر به بابا بگو ديگه دوچرخه لازم من نمي شه، اگه دوست داشت؛ بفروشه، مادر حيران و دلواپس، پسر رفت داخل اتاق، مادر دنبالش راه افتاد، شناسنامه و عکس هاش را از کمد کتاب هاش برداشت. دو تا فرم اعزام از بسيج گرفته بود، چند بار هم رفته بود بسيج، ولي گفته بودند رضايت نامه، اولين شرط رفتن به جبهه رضايت خانواده است، رضايت نامه اگر نباشه، نمي تواني سوار اتوبوس جبهه بشوي، مي خواي بروي جبهه، زخمي شدن هم دارد، مشقت هم دارد، شهادت، تو مي خواهي از امر ولايت اطاعت کني، اما بايد پدر و مادر، سر پرست قانوني و شرعي ات، مجوز بدهد،

تو مي خواهي بروي دفاع کني از هويت و خاک و کشورت، چون دفاع تو يک دفاع مقدس است، بايد شرعا والدين ت راضي باشند.

مدارک را برداشت، در ميان نگاه بهت زده مادر از خانه بيرون زد، يک راست رفت نانوائي، با صاحب کارش حرف زد، گفت ديگه ببخشيد اوستا، حلال کنيد. يک شاطر ديگه بگيريد. من دارم مي روم جبهه، هاج واج اوستاي علي اکبر، بغض گلويش را گرفت.

دست برد چند تکه اسکناس، مزد نيمه ماه پسر را داد، سرش را بوسيد، علي اکبر با اوستا و بقيه خدا حافظي کرد و رفت...

فرمانده پايگاه گفت: برادر اگه هزار بارم که بري بيائي، تا رضايت والدين نباشد، نمي شود که بروي جبهه، آخه دست من که نيست. بخشنامه سپاه است.

علي اکبر به التماس افتاد...

مسئول بسيج محله آب پاکي را ريخت روي دلش رفت.

شب شد، حاج عبدالحسين، اخم هاش را بهم کشيده بود، دو تا پسرش توي جنگ، علي اکبر سومي، دلش رضايت نمي دهد. بهانه جوئي مي کند...

علي اکبر برگه رضايت نامه رو ميدهد به بابا. سرش رو مي اندازه پائين زير چشمي نگاه مي کند حاج عبدالحسين گفت: آقا علي اکبر ببين پسر من، تو نه قد تفنگي، نه مرد جنگ، بزار وقش بشه، الانه که دو تا از داداشات جبهه اند، اونا بياين، من و تو با هم مي رويم. تازه اون جا جنگه، نمي بيني هر روز خدا شهيد ميارن،

بيمارستان هارا برو ببين، کلي زخمي خوابيدند.

علي اکبر آنقدر اصرار و تمنا کرده بود که مي دانست بيشتر از اين فايده نداره، بايد فکر تازه تري بکند، تا دل باباش را بدست بياره، ديگر نانوائي هم نمي رفت. تابستان هم داشت تمام مي شد. مهرماه که رسيد. شبانه درس مي خواند. کلي دوندگي کرد. پرونده اش را کشاند به مدرسه روزانه. دوم راهنمائي را قبول شده، ميرود سال سوم.

يکي دو ماهي درس خواند. ديگر آخراي پائيز بود. که همراه همه خانواده چند روزي رفتند روستا، زادگاه علي اکبر يک جاي خيلي دور و صب العبور بود. کوهستان هاي شهر گلوگاه مازنداران «روستاي سفيد چال» يک خانه قديمي هم داشتند توي روستا، علي اکبر گفته بود که چند روز مرخصي داريم مدرسه تعطيله، بابايش آنقده گرفتار کار و تلاش زندگي بود که اصلا نمي دانست مدرسه چه شکلي هست.
رفتند سفيد چال، دم دم هاي زمستان شده بود. آخراي پائيز.
هواي کوهستان برفي، سرد و گزنده. علي اکبر تندي پريد، رفت داخل روستا يک بسته شمع خريد. غروب بود، به مادرش گفت: به بابا آخراي شب، اگه دير آمدم بگو بياد تو غسالخانه پيدام کند.

مادرش هاوج واج مانده بود. دلش ترکيد. هفت قول خواند صلوات فرستاد.

غسالخانه قبرستان کهنه سفيد چال مشهور بود. سنگ مردشور خانه اش قدمت هشتصد سال داشت. خود قرباستان، حدود هزار دويست سال قدمت داشت، با سنگ قبرهاي کنده کاري شده، نه بنام امواتش که يک جوري شکليت مرده هاي قديمي را نقش کرده بودند.

در آن قبرستان کهنه و تاريخي قسمتي هم به روز بود که دو تا شهيد هم آنجا تازه دفن کرده بودند.
مادر هر چه خواهش تمنا کرد، پسر به عشق رفتن به جبهه، شمع و يک قلم و يک برگ کاغذ گرفت و راهي قبرستان شد، مادر از کجا مي داند که علي اکبر چه درسرش دارد. گفت: مادر پدر ميگه من بچه ام. امشب ثابت ميکنم که من مرد شده ام. و رفت.

عهد کرده بود تا پدرش رضايت نامه را امضاء نکند، از توي غسالخانه مخوف قبرستان بيرون نياد.

از گذر پرچين هاي که برف نشسته بود گذشت، زوزه شغال ها و بانگ گرگ ها از دور دست، هيبت کهنگي قبرستان، دلش را لرزاند، پايش را سست. دودل مي شود. اما ناگهان ياد رفتن به جبهه، پايش را محکم مي کند. مي خواست به خانواده اش ثابت کند که براي خودش مردي شده، که ديگر پدر دست اش نيندازد، «هر وقت قدت به قد تفنگ شد. برو جبهه»

جبهه که گرگ و شغال ندارد.

گرگ و شغال مال پشت جبهه است.

برف نشسته بود روي سنگ قبرها، يک پرجم کنار دو تخته سنگ، دو تا شمع روي سنگ قبر شهدا روشن کرد. حرفاي دلش را زد، گفت: ببين. من آمدم بروم جبهه، اين جور رفتن هم حال خودش را دارد، برف نم نم ميباريد. خودش را پيچيد لاي اورکت، از طرف شهدا به خودش گفت: اينجا سرده برو داخل غسالخانه، برو گرم بشو. قبر شهيدان را بوسيد رفت.

از پنجره پريد داخل غسالخانه، يک پنجره کهنه آهني، پريد داخل. شمع ها را روشن کرد، هوا سرد و سوزناک، کشنده بود، کنج غسالخانه چوب خشک شده را برداشت، داخل اجاقي گذاشت که براي مرده ها آب گرم مي کنند. داخل غسالخانه، متروک و حزن آور و ترسناک، سرد و سوزناک، بدنش از ترس و سرمامي لرزيد، از سرما دندان هاش بهم مي خورد. لج بازي نبود، عهد بود.

آتش زبانه گرفت، فضاي غريبانه ائي داخل غسالخانه، کنار آتش نشست، نرم نرم داشت تنش گرم مي شد که با خودش گفت: برم روي تخته سنگ، روي تخته سنگ غسالخانه دراز کشيد، هق زد، از مرده دلش بهم مي خورد، حتي تو مجلس مرده ها غذا نمي خورد، بوي کافور حالش را بهم مي زد. چشماش را بست روي تخته سنگ، مثل نعش يک پروانه، خودش را رها کرد.

شروع کرد با خدا حرف زدن، گفت: ببين خداجون، من مگه ازت چي مي خوام، نه دنيا مي خوام نه زن، اصلا حالا که وقت داماد شدنم نيست، من مي خوام برم جبهه، من مي خوام در وادي مقدسي قدم بگذارم که خواست خودت هست.

اگه همون اول دل بابام را نرم مي کردي، کارم به اينجا نمي کشيد. بعد بلند شد، بر عکس خوابيد. گفت: ببيين خدا تو که الان مي بيني، اصلا بزار خودماني تر حرف بزنيم، همه بنده هات يک روزي بايد روي تخت مردشورخانه دراز به دراز، بشورندشان، کفن شان کنند، من مي خوام برم جبهه، ‌برم شهيد هم بشم، من سهم خودم را الان روي تخت سنگ مردشورخانه خوابيدم.

درست خدا جونم.

پس خودت يک جوري شهيدم کن، که اينجا نيام، باشه خدا، من و يکراست جاي همان دو تا شمع، پيش آن دو شهيد دفن بشم، البته اگر مفقود بشوم که حسابي بهم حال دادي.

غريبانه تر شهيد مي شم.

باز هم هر چي تو بخواهي.

آخه تو خداي مني. من منم. بنده تو. من آرزو مي کنم. تو آرزوهام را بر قرار مي کني. پس حله حدا جونم. حل...

يک مرتبه يک صداي بلند که داشت داد مي کشيد؛ آهاي علي اکبر ها...

باباي علي اکبر بود، انگار مي ترسيد بياد جلو، يعني باورش نمي شد، پسرش بره توي غسالخانه بخوابه، علي اکبر از جايش فرز پريد، بعد از پنجره سرش را بيرون برد صدا زد.آهاي بابا جون. من اينجام بابا. بيا. نترس. بابايش فانوس را بالا گرفت، آمد پشت پنجره، نمي دانست بخندد. گريه کند، داد بزند.

آخه اين چه کاري بود که کردي. آخه اين خدا با دل شما جوان ها چکار کرد. نمي گوئي مردم روستا برام حرف در ميارن، مي افتيم سر زبان مردم. کار ازين حرف ها گذشته بود.

علي اکبر بيرون آمد، همراه بابايش رفتند کنار مزار شهدا، پدر يک پتو با خودش آورده بود، انداخت روي شانه هاي پسر. شمع هنوز نيمه جان مي سوخت.

گفت: حالا چي؟ بابا ديدي که من مرد شده ام. باز هم بگو مي ترسي. ترس چي؟

برگه رضايت نامه را گذاشت روي سنگ قبر شهيد.

سنگ نم ناک بود.

برگه به سنگ چسبيد. پدر خودکاري گرفت. از پسر، دايره ائي زير نور شمع کشيد. بعد توي دايره را خط خطي کرد. سواد که نداشت. خط هاي درهم و بر هم، وسط دايره يک کبوتر شد.

تنها حرفي که بلد بود شکل «عبدالحسين» بود، اونم از بس شکلش را روي پرچم و ديوارمسجد ديده بود، روي بال کبوتره توي دايره نوشت عبدالحسين.
علي اکبر برگه رضايت نامه را نرم از روي سنگ قبر شهيد برداشت، قبر شهدا را بوسيد از شهدا خدا حافظي کردند.

صبح که عبدالحسين رفت توي کوچه، علي اکبر شده بود قصه مردم محل.

چند روزي که گذشت، علي اکبر راهي شد، رفت کردستان، چند ماهي آنجا بود، برگشت. هر ماه که مي گذشت بزرگ تر و بزرگ تر مي شد، بار اول که رفت، هنوز پشت لبش سبز نشده بود، حالا يک جورائي خاص شده بود، محاسن داشت، هي مي رفت و مي آمد، شده بود رزمنده تلکسي، تلفنگرامي، روي خط فيکس، بچه هاي که مدام توي جبهه بودن، به مرخصي که مي آمدند، از قرارگاه، وقت ضرور که مي شد، روي خط فيکس، خطي محرمانه، بين قرارگاه و پرسنلي سپاه، در شهر، علي اکبر همين که چند روز در شهر ماندگار مي شد، روي خط فيکس که مي رفت، فردايش توي منطقه جنگي بود، توي جبهه.

براي دهمين بار بيشتر رفت روي خط فيکس، افتاد به دلش که اين آخرين مرتبه ائي است، نامش روي خط فيکسه، مراسم شهيد کاظم غلامي، در سفيد چال هم بود، حالا ديگه سفيد چال از دو تاه شهيد رسيده به هفت هشتا شهيد، توي مجلس، توي روستا، هرکسي که با علي اکبر سلام عليکي داشت، بعد احوال پرسي، وداع هم مي کرد. اگه شما را ديگه نديدم، حلال کنيد، آنقدر از اهل محل حلاليت طلبيد که همه از کارش تعجب کردند، بعد با همه مجلس يکجا وداع کرد و راهي جبهه شد، يک راست به شلمچه رفت.

«عمليات کربلاپنج» شب دوم عمليات، خمپاره خورد، خمپاره شيميائي، در دم شهيد شد، جنازه اش، توي شلمچه جا ماند، عمليات سنگين بود، دو شبانه روز، تمام بدنش تاول زد، تاول ها مي ترکيدند، دوباره تاول مي زد، تمام تنش سوخته بود، امداگرها پيکرش را توي دو لايه از پلاستيک پيچيدند، چون بدجور تاول زده بود.

علي اکبر به سمت معراج شد، وقتي بردنش به سفيد چال، زادگاه علي اکبر. سه برادر علي اکبر فوري از جبهه برگشتند. پيکر علي اکبر چنان تاول زده بود که برادرها نگذاشتند مادر و پدر جنازه شهيد را ببينند.

هيچ کسي جز سه برادر که همرزم علي اکبر توي شلمچه بودند، پيکر علي اکبر را نديد.

بدنش جوري بود که نمي توانستند از پلاستيک خارج کنند، بزارند روي تخت سنگ غسالخانه، عطر و گلاب، زدند، تشيع شد و همان جور که با خودش عهد کرده بود، با خدا حرف زده بود، طبق آرزوهايش علي اکبر را به خاک سپردند...

اين آرزوهاي انسان است که آرمان مي شود. آرزوهايت را ياداشت کن....


*نويسنده: غلامعلي نسائي

نظر شما
captcha
پربیننده ها
آخرین اخبار