اکنون سعید پس از سال ها پیکار بی امان بازگشته است
ـ «سعید نمونه صبر و استقامت بود.»
شاید دیگر کسی صدای سعید را نمی شنود، اما من صدای سعید را از همه جا و در هرجا می شنوم: «حمد و سپاس خدای مستضعفین را که یک بار دیگر عنایتی برایم کرد تا بتوانم در عملیات شرکت کنم و به قول امام کبیرمان، بتوانیم از این نعمت بزرگ الهی ـ که همانا نبرد با کفار و دشمنان اسلام و مسلمین است ـ بهره مند شوم تا به این عمل، خود و دیگر همرزمانم بتوانیم سرزمین پر خون کربلا و به دنبال آن، سرزمین مقدس قدس و کعبه را از دست نوکران آمریکا و شوروی و دیگر جهانخواران خارج کنیم و به آغوش گرم اسلام و مسلمین برگردانیم.
حال که من توانستم شربت شهادت بنوشم ـ با اینکه خود را لایق نمی دانم در جوار شهیدان قرار گیرم ـ به هیچ وجه ناراحت نباشید و مبادا به خاطر من گریه کنید... از خدا بخواهید که شهادت مرا قبول کند.
تنها تقاضای عاجزانه ای که از شما پدر و مادر و دیگر نزدیکان دارم و امیدوارم که جداً به آن عمل شود، این است که نه تنها به خاطر اینکه شهیدی داده اید، از اسلام و کشور اسلامی طلبکار نشوید، بلکه خود را بدهکار و مدیون انقلاب و جمهوری اسلامی بدانید، زیرا که فرزندتان توانسته است به بزرگترین آرزوی زندگانی اش که همانا شهادت است، برسد.....
«در راه مستقیم الله حرکت کنید و در تمام طول زندگانی تابع ولایت فقیه باشید...»
انگار کوهها بر شانه ام نشسته است، یعنی دیگر سعید را نخواهم دید؟ یعنی سعید رفت؟
تابوت ها روی هم چیده شده است. سعید و بیش از چهل شهید دیگر امروز بر شانه های شهر تشییع خواهند شد. به تابوت ها نگاه می کنم. حیرتی سنگین مرا در خود گرفته است. درونم از زمزمه سرشار است: «عجب سعید! حتی برای آخرین بار نتوانستم ببینمت ... دیدار به قیامت....»
صدایی می شنوم: «کدام شهید را می خواهی ببینی» تعجب می کنم.
تا دقایقی دیگر تابوت ها را می برند. همه عجله دارند. همه در شتاب و تب و تاب اند. با این حال جواب می دهم: « می خواهم سعید را ببنیم، سعید فقیه را.» در چند لحظه میخ های را که بر تابوت کوبیده شده، می کند: «بیا .... بیا... شهید را ببین» و من برای واپسین بار چهره مهربان سعید را می بینم، خورشیدی خون آلود در تابوت آرمیده است.
گل های عاشورایی1/ جلال محمدی/کنگره ی شهدا وسرداران شهیدآذربایجان شرقی/تبریز/1383
شاید دیگر کسی صدای سعید را نمی شنود، اما من صدای سعید را از همه جا و در هرجا می شنوم: «حمد و سپاس خدای مستضعفین را که یک بار دیگر عنایتی برایم کرد تا بتوانم در عملیات شرکت کنم و به قول امام کبیرمان، بتوانیم از این نعمت بزرگ الهی ـ که همانا نبرد با کفار و دشمنان اسلام و مسلمین است ـ بهره مند شوم تا به این عمل، خود و دیگر همرزمانم بتوانیم سرزمین پر خون کربلا و به دنبال آن، سرزمین مقدس قدس و کعبه را از دست نوکران آمریکا و شوروی و دیگر جهانخواران خارج کنیم و به آغوش گرم اسلام و مسلمین برگردانیم.
حال که من توانستم شربت شهادت بنوشم ـ با اینکه خود را لایق نمی دانم در جوار شهیدان قرار گیرم ـ به هیچ وجه ناراحت نباشید و مبادا به خاطر من گریه کنید... از خدا بخواهید که شهادت مرا قبول کند.
تنها تقاضای عاجزانه ای که از شما پدر و مادر و دیگر نزدیکان دارم و امیدوارم که جداً به آن عمل شود، این است که نه تنها به خاطر اینکه شهیدی داده اید، از اسلام و کشور اسلامی طلبکار نشوید، بلکه خود را بدهکار و مدیون انقلاب و جمهوری اسلامی بدانید، زیرا که فرزندتان توانسته است به بزرگترین آرزوی زندگانی اش که همانا شهادت است، برسد.....
«در راه مستقیم الله حرکت کنید و در تمام طول زندگانی تابع ولایت فقیه باشید...»
انگار کوهها بر شانه ام نشسته است، یعنی دیگر سعید را نخواهم دید؟ یعنی سعید رفت؟
تابوت ها روی هم چیده شده است. سعید و بیش از چهل شهید دیگر امروز بر شانه های شهر تشییع خواهند شد. به تابوت ها نگاه می کنم. حیرتی سنگین مرا در خود گرفته است. درونم از زمزمه سرشار است: «عجب سعید! حتی برای آخرین بار نتوانستم ببینمت ... دیدار به قیامت....»
صدایی می شنوم: «کدام شهید را می خواهی ببینی» تعجب می کنم.
تا دقایقی دیگر تابوت ها را می برند. همه عجله دارند. همه در شتاب و تب و تاب اند. با این حال جواب می دهم: « می خواهم سعید را ببنیم، سعید فقیه را.» در چند لحظه میخ های را که بر تابوت کوبیده شده، می کند: «بیا .... بیا... شهید را ببین» و من برای واپسین بار چهره مهربان سعید را می بینم، خورشیدی خون آلود در تابوت آرمیده است.
گل های عاشورایی1/ جلال محمدی/کنگره ی شهدا وسرداران شهیدآذربایجان شرقی/تبریز/1383
لینک کپی شد
نظر شما
