ديگر جايي براي آمريكايي ها باقي نماند

او از طرف رئيس جمهور وقت آمريكا مأموريت ويژه اي داشت كه مخفيانه وارد ايران شده بود، به همين دليل مورد انتقاد و اعتراض شخص شاه شده بود كه بدون اطلاع به او و دستگاه حاكميت به ايران آمده بود و با مقامات ارشد امنيتي نظام شاهنشاهي مرتبط شده بود و امورات و منافع غرب را در جريان بحران پيگيري مي كرد. او خيلي طرح و نقشه ها را دنبال مي كرد و متصديان نظامي به خصوص فرماندهان نيروهاي هوايي، زميني، دريايي و رئيس ستاد بزرگ ارتش داران و گروه نظاميان را ايجاد كرد كه سرنوشت را رقم بزنند و از طرفي هم از مجموعه دولت بختيار حمايت مي كردند تا اينكه انقلاب را مهار كنند و حاكميت را با زور اسلحه و كودتا با طرح هاي آمريكايي اعمال كنند. اولين توطئه آنها جلوگيري از ورود امام بود. نكته اساسي اينجا است كه تاريخي شد اينكه او خاطرات خود را منتشر كرد كه يكي از منابع مطالعاتي محققين و پژوهشگران مي باشد. او در خاطرات خود اعتراف دارد كه در روز 14 بهمن 57 مي بايست ايران را ترك مي كردم چون انقلابيون و ملت ايران هر چه ما آمريكايي ها را مي ديدند احساسات شان عليه آمريكا تندتر و شديدتر مي شد. در روزگارهاي قبل از اوج گيري انقلاب همواره آمريكايي به عنوان ارباب به ايران وارد مي شد با هزار دبدبه و كبكبه استقبال و بدرقه مي شدند، مقامات ايراني را همچون يك عنصر دم دستي و نوكر و چاكر مي ديدند، اما عظمت انقلاب به مردم ايران آنچنان عزت و قدرت بخشيد كه سردمداران آمريكايي ناگزيرند كه مخفيانه وارد شوند و بگريزند و اين موضوع در تاريخ ايران بي سابقه بوده و هست. اكنون كه سي و يك سال از آن روزها مي گذرد ملت ايران با رهبري انقلاب، با همان شور و هيجان ايام دهه فجر انقلاب حامي انقلاب بوده و هستند و نسبت به آمريكا و آمريكايي ابراز تنفر و انزجار كردند كه ديگر جايي براي آنها در ايران باقي نماند. ملت با سردادن شعارهايي چون نه شرقي، نه غربي جمهوري اسلامي يا استقلال آزادي جمهوري اسلامي، همواره مدافع انقلاب بوده اند كه نمونه عيني آن را در 9 دي ماه88 ديديم22 بهمن 88 خواهيم ديد.