نمى دانستم بايد بخندم يا عصبانى شوم

ديگر هر كسى هر جور مرامش بود با اوستا كريم قرار مدارى مى گذاشت تا بعداً با هم تصفيه حساب كنند. ميان آن همه هول و ولاهايى كه اصلاً نمى شد جلويش را گرفت، صداى يك آدم كه مى خورد عراقى باشد، باعث شد برگردم ببينم چه خبر است. همه اش اصرار مى كرد و قسم مى داد كه مى داند شهداى ايران مظلومند و بحق بودند! مى گفت، مى داند كه مظلومانه كشته شده اند. رفتم جلو گفتم چه مى خواهى؟ اشاره مى كرد يك تكه از وسايل اين شهدا را كه امروز پيدا كرديم، بدهيم تا برود به بچه سرطانى اش بمالد و شفا پيدا كند.
نمى دانستم بايد بخندم يا عصبانى شوم، يا دلم بسوزد. آن روز از صبح با رمز يا زهرا(س) كار را شروع كرده بوديم و همه اش در حال و هواى خودم بودم كه روز يكشنبه است و روز خاص خانم، يعنى مى شود نظر كنند و ما بچه هامان را به خانواده هاشان برگردانيم؟ نزديك هاى اذان ظهر ۱۳ شهيد را پيدا كرديم و الان كه مدت ها است از آن حرف ها مى گذرد اين آدم عجيب عرب به ذهنم مى آيد كه دارد اين حرف ها را مى زند. هر چه با خودم كلنجار مى روم باورم نمى شود اين هم از تبار آن ها باشد.

راوى: احسان رجبى
گردآورى: رضا.س
منبع: ویژه نامه سروقامتان روزنامه جوان