قوطي کمپوت

کد خبر: ۱۹۵۹۶۰
تاریخ انتشار: ۱۴ ارديبهشت ۱۳۸۷ - ۱۷:۲۱ - 03May 2008
من وحسين قجه اي ومحسن وزايي براي يافتن بهترين مسير هدايت گردان به پشت جبهه دشمن وتصرف توپخانه انها به ماموريت رفتيم... پس از اتمام کار شناسايي براي استراحت دور دور هم نشسته وکمپوتي باز کرديم ودر حاليکه آرام صحبت مي کرديم مشغول خوردن شديم وبه يکديگر تاکيد ميکرديم که قوطي خالي را با خود ببريم تا نشاني از خود به جاي نگذاشته باشيم. با خوشحالي به مقر باز گشتيم پس ار ارايه گزارش کار ناگهان به خاطر آورديم که غفلت کرده وقوطي را همان جا گذاشته ايم.....ديگر کاري نميتوانستيم بکنيم وفقط به خدا توکل کرديم... اوايل شب بعد چند ساعتي پس از حرکت گردان محسن وزوايي با بيسيم اعلام کرد که راه را گم کرده است.....همه نگران بودند حتي فرمانده مان حاج احمد متوسيان(فرمانده اي که با گذشت چندين سال اسارت همچنان چشم به راهش مانده ايم ...خدايا چقدر انتظار مگر...)به سجده رفته وبا گريه به پروردگار التماس مي کرد...چند لحظه بعد خبر داده شد که گردان راش را پيدا کرده وعمليات با رمز يا فاطمه الزهرا(س)آغاز شد......بعدها فهميديم فرمانده گردان مسير را از روي همان قوطي جامانده پيدا کرده است...هميشه ميگفتم خدا اينگونه شري را به خير رقم زد

 راوي شهيد عباس کريمي
نظر شما
captcha
پربیننده ها
آخرین اخبار