بعضی چیزها باور نکردنش آسانتر است
یک روایتی را برایتان نقل می کنم که باور نکردنش خیلی آسونتره : همه ما می دونیم که یکی از راه های تشخیص بروبچه های جنگ و جهاد مخلص بودن "کمرویی و تا حدودی سادگی ذاتی آنهاست
شاید بهمین دلیل هم هست که جمیعا" امروز در حاشیه که چه عرض کنم بلکه در تاریکی مطلق ناپدیدیم ... روایت حاضر مربوط به یکی از همین هاست و زمان اون ابتدای دهه 60 ... ""زخم جای اصابت گلوله با قطع رباط اصلی و شکستگی که به نحو بیقواره ای خودبه خود جوش خورده بود راه رفتن رو سخت و دردناک می کرد.از طرفی بنیه اقتصادی متزلزل و ضعیف خانواده اون رو سر دو راهی ادامه تحصیل ویا کمک به معاش خانواده قرار داده بود، پدر هم بتازگی و بعد از فقط چند روز بیماری سایه مهربانش را برداشت و رفت تا او تمام قد، قرار گرفتن در برابر سختی وتنهایی را تجربه کند. بچه جنوب شهر بود و به مدد چند سال ممتازی پیاپی و معدل بالا به یکی از بهترین مدارس تهران راه یافته بود...او بخوبی می دانست که هر چیزی قیمتی دارد اما یک چیزهایی هست که جان را می طلبد و در میعادگاه جانان، جان متاع ناچیزیست. این ها تمام چیزهای ارزشمندی بود که پدرش برای او به میراث گذاشت و برای همیشه در خاطره فرزند جاودانه شد...
بعضی وقت ها احساس پاکی به سراغت می آید که نمی دانی از کجاست، حسی که بیش از همیشه بدان اطمینان داری، حتی اگر هنوز به درستی به کم وکیف آن نپرداخته باشی... شب بود و او دیوانه وار در طول خانه کوچکشان گام می زد و زیر لب اندیشه ای نوپدید را وارسی و استدلال می کرد. هیجان و شوق بی اندازه ای وجودش را فرا گرفته بود و انگار بریده از محیط پیرامون همچون پرستوئی شیدا بر بال آسمان پر می کشید... مادر که حوصله اش بسر آمده بود با صدای بلند گفت: پسر مدتیست رفتارهای عجیبت نگرانم کرده. چی شده؟ چرا مثل آدم های مجنون هی راه میری و با خودت حرف میزنی.... بازگوئی یک نظریه علمی به زبانی ساده به مادر سالخورده کار آسانی نبود... "اوئن بروگر" آلمانی در کارگاه پدرش یاد گرفته بود که چگونه می توان با زدن ضربه به بشکه به میزان محتویات آن پی ببرد. او این تکنیک را برای بررسی درون کالبد انسان روشمند کرد...رونتگن اشعه ایکس و رادیولوژی را بنیان گذاشت... اولتراسونوگرافی،الکتروگرافی، ترموگرافی هم همینطور... به یک راه نو رسیدم. بکارگیری الکترومغناطیس یعنی همین امواجی که مثلا" به آنتن تلوزیون القاء میشه وما تصویرش رو می بینیم ... اگر یک هسته فلزی در داخل سیم پیچ دارای جریان قرار بدیم جریان القائی بوجود میاد و فلز آهن ربا میشه. این کارو با یک سیم پیچ عایق دار بزرگ و قرار دادن انسان درون آن هم میشه انجام داد. پژواک و بازگشت امواج و ثبت و تحلیل داده ها در نهایت تصویری رو میسازه که تا امروز سابقه نداشته.... حاصل دوندگی ها و پژوهش وی منجر شد به دستگاهی در مقیاس کوچک و گردآوری شده از ابزارهای مستعمل خانگی و خریداری شده از میدان شوش تهران. شاکله دستگاه ظاهرا" خودش بود...یک سیم پیچ و شاسی در قواره موش آزمایشگاهی. تعدادی الکترود و یک اوسیلسکوپ کهنه که صحت کار آن مورد تردید بود...
لزوم یاری و حمایت یک مرکز تخصصی به روشنی حس می شد...دپارتمان بیوفیزیک...کمک هزینه پژوهشی...معاونت پژوهشی دانشگاه...آن همه توضیحات پرشور، کسی را قانع نکرد. تلاش ها بی حاصل بود. آن دستگاه بدقیافه عجیب هم بیشتر مایه خنده و تمسخر می شد...مشکلات زندگی و تحصیلی نیز بزودی حرف اول وآخر را زد.... ....
ساعتی از ظهر گذشته بود. دست از کار کشید و از گلخانه خارج شد. باید موجودی مخزن گازوئیل را هم چک می کرد ضمنا"آن روز مهندس ساداتی قرار بود برای نهار بیاید. گفته بود دیرتر خواهد آمد ولی به هرحال می بایست ملزومات غذا آماده می شد. هنگام بالا رفتن از پله ها درد خنجری زانویش چهره اش را درهم کرد وتوی پاگرد به دیوار تکیه نمود. قامت تنومند درخت انگور شاهرودی که حالا پاگرد را هم رد کرده و به شیروانی رسیده گذشت زمان را به یادش می آورد و شبی که بعد از سال ها طبابت برای آخرین بار بیمارانش را ویزیت کرد.
اکنون سال هاست که مطبش را در جنوب غرب تهران تعطیل و با فروش آپارتمان مسکونی اش به بیابانی در هشتگرد آمده و دل به کشاورزی و دوری از آدم ها و بروکراسی سپرده است....لم دادن تن خسته از کار روی پشتی. لذتی دارد که تا خسته نباشی نمی دانی... تلوزیون اخبار ساعت 14 را اعلام می کند... گوینده خبر خانمیست و موضوع خبر دو نفر دانشمند غربی که سال ها پیش موفق به اختراع تکنولوژی مشاهده بدن انسان از طریق امواج الکترومغناطیس MRIشده اند و جایزه نوبل پزشکی به همین مناسبت مشترکا"به ایشان تعلق گرفت....مهندس ساداتی دیر کرده...مجددا" به ساعت دیواری نگاه می کند . بعضی چیزها باور نکردنش آسانتر است. مثل دهه شصت!
شاید بهمین دلیل هم هست که جمیعا" امروز در حاشیه که چه عرض کنم بلکه در تاریکی مطلق ناپدیدیم ... روایت حاضر مربوط به یکی از همین هاست و زمان اون ابتدای دهه 60 ... ""زخم جای اصابت گلوله با قطع رباط اصلی و شکستگی که به نحو بیقواره ای خودبه خود جوش خورده بود راه رفتن رو سخت و دردناک می کرد.از طرفی بنیه اقتصادی متزلزل و ضعیف خانواده اون رو سر دو راهی ادامه تحصیل ویا کمک به معاش خانواده قرار داده بود، پدر هم بتازگی و بعد از فقط چند روز بیماری سایه مهربانش را برداشت و رفت تا او تمام قد، قرار گرفتن در برابر سختی وتنهایی را تجربه کند. بچه جنوب شهر بود و به مدد چند سال ممتازی پیاپی و معدل بالا به یکی از بهترین مدارس تهران راه یافته بود...او بخوبی می دانست که هر چیزی قیمتی دارد اما یک چیزهایی هست که جان را می طلبد و در میعادگاه جانان، جان متاع ناچیزیست. این ها تمام چیزهای ارزشمندی بود که پدرش برای او به میراث گذاشت و برای همیشه در خاطره فرزند جاودانه شد...
بعضی وقت ها احساس پاکی به سراغت می آید که نمی دانی از کجاست، حسی که بیش از همیشه بدان اطمینان داری، حتی اگر هنوز به درستی به کم وکیف آن نپرداخته باشی... شب بود و او دیوانه وار در طول خانه کوچکشان گام می زد و زیر لب اندیشه ای نوپدید را وارسی و استدلال می کرد. هیجان و شوق بی اندازه ای وجودش را فرا گرفته بود و انگار بریده از محیط پیرامون همچون پرستوئی شیدا بر بال آسمان پر می کشید... مادر که حوصله اش بسر آمده بود با صدای بلند گفت: پسر مدتیست رفتارهای عجیبت نگرانم کرده. چی شده؟ چرا مثل آدم های مجنون هی راه میری و با خودت حرف میزنی.... بازگوئی یک نظریه علمی به زبانی ساده به مادر سالخورده کار آسانی نبود... "اوئن بروگر" آلمانی در کارگاه پدرش یاد گرفته بود که چگونه می توان با زدن ضربه به بشکه به میزان محتویات آن پی ببرد. او این تکنیک را برای بررسی درون کالبد انسان روشمند کرد...رونتگن اشعه ایکس و رادیولوژی را بنیان گذاشت... اولتراسونوگرافی،الکتروگرافی، ترموگرافی هم همینطور... به یک راه نو رسیدم. بکارگیری الکترومغناطیس یعنی همین امواجی که مثلا" به آنتن تلوزیون القاء میشه وما تصویرش رو می بینیم ... اگر یک هسته فلزی در داخل سیم پیچ دارای جریان قرار بدیم جریان القائی بوجود میاد و فلز آهن ربا میشه. این کارو با یک سیم پیچ عایق دار بزرگ و قرار دادن انسان درون آن هم میشه انجام داد. پژواک و بازگشت امواج و ثبت و تحلیل داده ها در نهایت تصویری رو میسازه که تا امروز سابقه نداشته.... حاصل دوندگی ها و پژوهش وی منجر شد به دستگاهی در مقیاس کوچک و گردآوری شده از ابزارهای مستعمل خانگی و خریداری شده از میدان شوش تهران. شاکله دستگاه ظاهرا" خودش بود...یک سیم پیچ و شاسی در قواره موش آزمایشگاهی. تعدادی الکترود و یک اوسیلسکوپ کهنه که صحت کار آن مورد تردید بود...
لزوم یاری و حمایت یک مرکز تخصصی به روشنی حس می شد...دپارتمان بیوفیزیک...کمک هزینه پژوهشی...معاونت پژوهشی دانشگاه...آن همه توضیحات پرشور، کسی را قانع نکرد. تلاش ها بی حاصل بود. آن دستگاه بدقیافه عجیب هم بیشتر مایه خنده و تمسخر می شد...مشکلات زندگی و تحصیلی نیز بزودی حرف اول وآخر را زد.... ....
ساعتی از ظهر گذشته بود. دست از کار کشید و از گلخانه خارج شد. باید موجودی مخزن گازوئیل را هم چک می کرد ضمنا"آن روز مهندس ساداتی قرار بود برای نهار بیاید. گفته بود دیرتر خواهد آمد ولی به هرحال می بایست ملزومات غذا آماده می شد. هنگام بالا رفتن از پله ها درد خنجری زانویش چهره اش را درهم کرد وتوی پاگرد به دیوار تکیه نمود. قامت تنومند درخت انگور شاهرودی که حالا پاگرد را هم رد کرده و به شیروانی رسیده گذشت زمان را به یادش می آورد و شبی که بعد از سال ها طبابت برای آخرین بار بیمارانش را ویزیت کرد.
اکنون سال هاست که مطبش را در جنوب غرب تهران تعطیل و با فروش آپارتمان مسکونی اش به بیابانی در هشتگرد آمده و دل به کشاورزی و دوری از آدم ها و بروکراسی سپرده است....لم دادن تن خسته از کار روی پشتی. لذتی دارد که تا خسته نباشی نمی دانی... تلوزیون اخبار ساعت 14 را اعلام می کند... گوینده خبر خانمیست و موضوع خبر دو نفر دانشمند غربی که سال ها پیش موفق به اختراع تکنولوژی مشاهده بدن انسان از طریق امواج الکترومغناطیس MRIشده اند و جایزه نوبل پزشکی به همین مناسبت مشترکا"به ایشان تعلق گرفت....مهندس ساداتی دیر کرده...مجددا" به ساعت دیواری نگاه می کند . بعضی چیزها باور نکردنش آسانتر است. مثل دهه شصت!
لینک کپی شد
نظر شما
