خاطرات آیتالله سیدمحمد خامنهای
کتاب "خاطرات آیتالله سیدمحمد خامنهای" عنوان یکی از تازهمنتشر شدههای مرکز اسناد انقلاب اسلامی است که برای نخستینبار در بیست و ششمین دوره نمایشگاه بینالمللی کتاب تهران عرضه شده است. این اثر از وجوه مختلف از جمله اهمیت و نقش راوی در بیان خاطرات، بازگویی خاطراتی از خانواده خامنهای، رابطه ایشان با مقام معظم رهبری و... حائز اهمیت است.
این اثر پرفروشترین کتاب در غرفه مرکز اسناد انقلاب اسلامی در بیست و ششمین دوره نمایشگاه کتاب است. در بخشی از آن به علاقه خانواده ایشان و به ویژه خود راوی به شعر و ادب و اشاره شده است که بخشهایی از آن به شرح زیر است:
«یکی از فواید مطالعه گسترده من در کتب ادبیات فارسی و عربی ایجاد علاقه به شعر و ادبیات بود. به همین سبب، به دیوانها و جُنگهایی که قصاید یا مثنویهایی عرفانی سنایی و عطار و مولوی در آن بود، رو آورده بودم و مدتی حتی سعی میکردم قصاید یا ابیات مفصل این شعرا را به حافظه بسپارم و گاهی در حیاط منزل و مواقع فراغت قدم میزدم و آنها را حفظ میکردم. چند کتاب تاریخ ادبیات را هم مطالعه و یادداشتبرداری کردم.
بعدها همین علاقه به شعر باعث شد به انجمن شعری که در منزل یکی از علاقهمندان به ادب پارسی، سرگرد نگارنده، برگزار میشد، راهیابم. این انجمن هفتگی، مجمع شعرای برجسته مشهد بود و شعرایی مثل غلامرضا قدسی و احمد کمالپور عضو دائم آن بودند و گاهی مهمانهایی هم از شعرای شهرهای دیگر به آنجا میآمدند. انس به شعر باعث شده بود که گاهی به تفنن غزلی بگویم، ولی جز چند نفر از دوستان در حوزه قم که طبع شعری داشتند، آن را نمیدانستند. بعد از مدتی شعر را کنار گذاشتم؛ چون به کمالی که آن را میپسندیدم نمیرسید و وقت کافی هم نداشتیم.
ادبیات، مخصوصاً شعر، برخلاف تصور عامه که شاید آن را بیفایده یا امری تفننی یا تجملی میدانند، یکی از ضرورتهای حیات طیبه بشری است؛ زیرا تسلط بر ادبیات نه فقط انسان را از خطا و غلط در کلام و کتابت حفظ میکند، بلکه یکی از ابعاد مهم بشری- یعنی عواطف انسانی و معنوی- را احساس و تلطیف و آماده درک معارف رقیقه الهی میکند و تارهای چنگ دل انسان را آماده نوازش زخمههای ملکوتی میسازد.
...یکی از ظلمهای بزرگی که به نسل جوان امروز ما شده و میشود، دور نگه داشتن آنها از عمق ادبیات عرفانی پارسی و عدم آشنایی با شعرای بزرگوار ما است که به جای آن متون و اشعار پیش پا افتاده این و آن را به خورد دانشآموزان میدهند... .
یکی از مشکلات جوانان زمان ما، که به عنوان درد بیدرمان از آن یاد میشود، بیعلاقگی آنها به مطالعه است. اگر فرزندان این آب و خاک را از همان دوران کودکی به داستانهای شیرین و آموزنده یا رمانهای تاریخی عادت دهند، نیاز به مطالعه تدریجاً برای کودک یک ملکه عادت میشود و همین شوق مطالعه او را به مطالعه کتب تاریخ و حوادث واقعی میکشاند و در نهایت او را عاشق مطالعه میسازد...»
