ناصر کاظمی، ناصر حقیقی مردم کردستان بود/ مسئولین جمهوری اسلامی باید همگی مردمی باشند

خبرگزاری دفاع مقدس: ناصر کاظمی در دوازدهم خرداد سال 1335 در محیط پر از صمیمیت و معنویت خانواده ای متدین، در یکی از محلات غرب تهران به دنیا آمد.

برادر کوچکش می گوید: ناصر از همان دوران کودکی میل کمک کردن به دیگران را در خود تقویت نموده بود. ناصر در کارهای خانه کمک می کرد و آرام آرام مدیریت را در خانه تجربه می نمود.

ناصر به ورزش نیز بسیار علاقه داشت؛ چنانکه در سال 1353 در دو رشته ی پیراپزشکی و تربیت بدنی پذیرفته شد؛ ولی او تربیت بدنی را برگزید و به مدرسه ی عالی ورزش آن زمان رفت. ناصر با مرحوم پرویز دهداری رابطه ی خوبی داشت. وقتی مباحث سیاسی و اخلاقی در تیم مطرح می شد، مسئولیت اجرای این برنامه را به او واگذار می کردند.

ناصر کاظمی در چند مدرسه ی تهران تدریس می کرد. وی ضمن آموزش های متداول درسی مدارس، دانش آموزان خود را با مسائل دینی و سیاسی آشنا می نمود؛ وی همواره خطر حکام وابسته ی پهلوی را گوشزد می کرد و دانش آموزان را به فراگیری مسائل دینی آن هم به صورت عمقی ترغیب می نمود.

هنگامی که در سال 1356 مسابقات بین المللی کشتی در تهران برگزار می شد، طبعاً ورزشکارانی از کشورهای مختلف جهان حضور می یافتند. آمریکایی ها هم در این مسابقات شرکت داشتند. ناصر و دوستانش تصمیم گرفتند که پرچم آمریکا را در سالن به آتش بکشند. این اقدام آنان دو جنبه داشت. اول اینکه نفرت ملت ایران از جنایات آمریکا را حتی به نمایندگان فرهنگی آن کشور نیز منتقل می کرد. مطلب دیگر آنکه با این حرکت عدم کارایی رژیم شاه در تأمین امنیت پایتخت می توانست آبرو ریزی فوق العاده ای برای حکام پهلوی به ارمغان آورد.

ناصر در این ماجرا دستگیر شد و تا آبان ماه سال 1357 که زندانیان آزاد شدند در ژاندارمری و زندان قصر محبوس بود. وی پس از آزادی فعالیتهای انقلابی خویش را تشدید نمود.

مدتی پس از پیروزی انقلاب اسلامی، ناصر از جمله ی اولین نیروهایی بود که به سپاه پاسداران انقلاب اسلامی ایران پیوست. او پس از طی نمودن دوره ی آموزش نظامی به شهرستان محروم زابل در استان سیستان و بلوچستان جهت مبارزه با اشرار منطقه اعزام شد. ناصر چهار ماه در این منطقه کار امنیتی و فرهنگی را توأمان انجام می داد و به همین دلیل موفق شد که در تمام طول مأموریت بسیاری از مسائل منطقه را حل نماید. وی سپس با آغاز قائله ی خلق عرب به خوزستان رفت و تا اوائل آذرماه در خرمشهر دوشادوش رزمندگان سپاه خرمشهر با عناصر خود فروخته و دست نشانده ی رژیم بعثی عراق به مبارزه پرداخت.

محمد بروجردی که آن روزها فرمانده سپاه کردستان بود، ناصر را به همکاری در این منطقه ی بحران زده دعوت نمود. ناصر هم کوله بارش را بست و هجرت عظیم را آغاز کرد. وی در سمت فرماندار پاوه و اورامانات وارد منطقه شد.

وی به علت ظاهر و ابراز رفتاری متفاوت با دیگر پاسداران، توانست به چهره ای محبوب مبدل شود. ناصر بدون اسلحه وارد مناطق تحت اشغال ضد انقلاب می شد و به راحتی دیدارهای چهره به چهره ی مردمی برگزار می کرد. وی روزها به کارهای جاری و بررسی مسائل مردم می پرداخت و شبها با مسئولین دولتی و پاسداران جهت تأمین امنیت منطقه جلسه می گذاشت. او در طراحی عملیات نظامی علیه ضد انقلاب شرکت می نمود.

ناصر کاظمی پس از شهادت رضا مطلق فرمانده سپاه پاوه شد. وی از اردیبهشت ماه 1359 که مسئولیت فرماندهی سپاه پاوه را عهده دار شد، با به کار گیری مردم محلی نسبت به پاکسازی مناطق تحت اشغال ضد انقلاب اقدامات مؤثری را انجام داد.

ناصر کاظمی در یکی از نبردهایی که در زمستان 1358 انجام شد، به شدت مجروح شد؛ ولی حاضر به ترک منطقه نشد. ناصر به قدری با مردم منطقه مهربان بود که پس از شهادتش، بسیاری از مردم فرزندانشان را ناصر نامیدند. وی همواره معتقد بود که باید ضد انقلاب را از صف مردم کردستان جدا نمود.

یک روز که شهید رجایی نخست وزیر کشور جهت سرکشی به منطقه آمده بود، ناصر در فرمانداری حضور نداشت. قاعده این است که فرماندار به عنوان نماینده ی دولت در شهرستان و منطقه از مقامات ارشد کشور استقبال کند؛ اما ناصر برای عملیات علیه ضد انقلاب رفته بود و هنگامی که بازگشت با سر و رویی خاکی و یک قبضه کلاشینکف بر دوش به فرمانداری وارد شد. وقتی شهید رجایی او را در این حال دید، ناصر را در آغوش گرفت و گفت که مسئولین جمهوری اسلامی باید همگی مردمی باشند.

ناصر کاظمی به پیشنهاد محمد بروجردی فرماندهی سپاه کردستان را در تابستان سال 1360 بر عهده گرفت. وی در این مسئولیت تلاشهای فراوانی را در جهت آزادسازی مناطق کردنشین و ارتفاعات استراتژیک از دست ضد انقلاب به کار بست که اکثر این برنامه ها با موفقیت همراه بود.

عملیات پاکسازی مناطق کردنشین به قدری اهمیت پیدا کرد که آقای هاشمی رفسنجانی ریاست وقت مجلس شورای اسلامی و سخنگوی شورای عالی دفاع ملی در خطبه های نماز جمعه گفته بود که آزادسازی جاده ی سردشت به پیرانشهر کمتر از عملیات فتح المبین نیست.

ناصر کاظمی بسیار بر ایجاد و پایداری خانواده ی ولایتمدار تأکید داشت. هم اکنون پسری از وی به یادگار مانده که او را ناصر نام نهادند. ناصر کاظمی در منطقه ی سردشت در روز ششم شهریور ماه 1361 به شهادت رسید.