شهید «مقاری»؛ از دروازه ورزشگاه تا خط مقدم نبرد

گروه حماسه و جهاد دفاع‌پرس: در میان هزاران دودمان ایثار، داستان شهید «موسی مقاری» فراتر از یک روایت شهادت است؛ روایتی نمادین از گذار آگاهانه از علاقه به عشق. او جوانی بود با آرزو‌هایی معمول و دلی پرتپش برای فوتبال. توپ و زمین سبز، دنیای او بود و موفقیت در این رشته، بخشی از هویتش؛ اما زمانی که ندای حقُ‌الله از بلندای میهن طنین انداخت، موسی در یک انتخابی سرنوشت‌ساز، فانوس علاقه شخصی را به باد داد تا در آتش عشقی بزرگ‌تر بسوزد.

سفر او از حاشیه ورزشگاه تا خط مقدم نبرد، تنها یک جابجایی جغرافیایی نبود؛ بلکه عبوری مقدس از یک خواسته زمینی به یک مأموریت آسمانی بود. او دریافت که گاهی باید بزرگ‌ترین پنالتی‌ها را نه مقابل دروازه، که در برابر دشمن متجاوز زد و بزرگ‌ترین قهرمانی، فدا کردن خود در معبد آرمان‌های مقدس است.

شهادت او، نقطه پایانی بر زندگی‌ای کوتاه؛ اما چگال از معنا بود. داستانش امروز برای ما فریاد می‌زند که گاهی زیباترین گل زندگی، رها کردن توپ بازی در زمین خودی و شوت زدن به سمت دروازه ابدیت است.

یادش پررنگ و راهش همواره سبز.

به گزارش دفاع‌پرس، شهید «موسی مقاری» متولد اول تیر سال ۱۳۴۴ در شهرستان ورامین بود که به‌همراه دو همرزمش شهیدان «حسن خراسانی» و «علی ناسوتی» در پی عملیات تروریستی منافقین، در سحرگاه یازدهم دی سال ۱۳۶۳ در حوالی شهر «بوکان» از توابع استان آذربایجان‌غربی به شهادت رسید.

این شهید والامقام علاقه بسیار زیادی به رشته ورزشی فوتبال داشت و از یکی ارکان تیم فوتبال «شهید مهاجر» پیشوا بود که ۱۱ شهید (به عدد اعضای کامل یک تیم فوتبال) توسط این تیم فوتبال تقدیم نظام مقدس جمهوری اسلامی ایران در دوران هشت سال دفاع مقدس شده است.

انتهای پیام/ 113