ایثار همسر جانباز، از خود جانباز بیشتر است+ فیلم

بسم الله الرحمن الرحیم.

من غلامرضا عابدی، جانباز ۷۰ درصد از منطقه عملیاتی سومار هستم.

تصمیم به ازدواج را در سال ۱۳۶۵ گرفتم، اما به دلیل شرایطم، ازدواج را تا سال ۱۳۶۸ به تعویق انداختم. با وجود وضعیتم، در ابتدا تردید داشتم که چگونه می‌توانم مسئولیت یک زندگی مشترک را بپذیرم و فرد دیگری را درگیر کنم. در آن زمان، افرادی بودند که مایل به ازدواج با امثال من بودند، اما ما تمایل زیادی نداشتیم و بیشتر به خاطر شوخی‌ها و اصرار خانواده‌ها موضوع را دنبال می‌کردیم. پس از چند مورد که نتیجه خوبی نداشت، فعلاً کنار کشیدیم.

در آن زمان، خانم فرجی، بهورز روستای ما، به ما کمک می‌کرد. زمانی که ترکش‌های قدیمی عفونت می‌کرد، ایشان کارهای اولیه درمانی را در خانه بهداشت انجام می‌داد، چون رفت و آمد روزانه به اراک برایم سخت بود. با خانم فرجی و خانواده‌شان آشنایی داشتیم و کمی هم فامیل بودیم.

یک روز، فردی حرف سنگینی درباره ازدواج به مادرم زده بود که باعث ناراحتی شدید ایشان شده بود. مادر خانم فرجی (که خدا رحمتشان کند و خیاط بودند) وقتی متوجه ناراحتی مادر من شد، بسیار ناراحت شد و گفت: «اگر کسی عقل و درک داشته باشد و درد شما را بفهمد، باید دخترش را به چنین فردی بدهد.»

مادر من با شنیدن این حرف دلگرم شد و با خوشحالی به خانه برگشت و گفت که موردی پیدا کرده و باید صحبت کنیم. ما با پدربزرگ خانم فرجی رفت و آمد داشتیم. وقتی موضوع را با ایشان مطرح کردیم، پذیرفتند و گفتند: «من می‌روم و درستش می‌کنم.»

ایشان با مادر خانم فرجی صحبت کردند و وضعیت را توضیح دادند. خود خانم فرجی نیز اظهار داشتند که واقعاً دوست دارند با فردی جانباز ازدواج کنند. ایشان نیت کرده بودند که چون خودشان نتوانسته‌اند به جبهه بروند، از طریق ازدواج با یک جانباز، خدمتی کرده باشند.

ما خواستگاری را فرستادیم و بعد از دو یا سه جلسه رفت و آمد، ازدواج سر گرفت.

ایشان واقعاً در برابر من ایثار کردند، شجاعت بزرگی نشان دادند و زحمات زیادی کشیدند. من می‌دانم که چقدر اذیت شدند، اما آن را به روی خود نیاوردند. کارهای ما جانبازان، به‌خصوص جانبازان قطع نخاع گردنی، بسیار سنگین است؛ اگر بخواهیم از نظر اداری و پرستاری حساب کنیم، شاید سه یا چهار نفر هم نتوانند از پس آن برآیند؛ اعصاب و تحمل زیادی لازم دارد.

خانم‌های جانبازان ۷۰ درصد، به‌خصوص قطع نخاعی‌های گردنی و شیمیایی، به نظر من، بیش از خود ما جانبازان، ایثار کرده‌اند.

انتهای پیام/