فاجعه ۲۸ دی سنندج و زخمهایی که التیامی بر آن نیست+ موشنگرافی
در حالی که از زمان بمباران ۲۸ دی ماه مناطق شهری سنندج توسط رژیم بعثی صدام سالها میگذرد، اما هنوز زخمهای این حمله ناجوانمردانه بر چهره شهر سنندج خودنمایی میکنند.
به گزارش دفاعپرس از کردستان، در روز ۲۸ دی ماه سال ۱۳۶۵ در سنندج مثل دیگر روزهای سال مردم در میان سرمای سخت زمستان کار خود را آغاز کردند، ادارات سر ساعت مشغول خدمت رسانی به مردم شدند، صدای بچهها در زنگ تفریح مدارس به گوش میرسید و همه چیز شهر رنگ و بوی عادی میداد.
عقربههای ساعت به ۱۰ صبح رسیده بود که به ناگاه دیوار صوتی شهر شکسته شد. فضای رعب و وحشت همه جا را فرا گرفت همه به گمان اینکه هواپیماهای جنگی هستند و از آسمان این شهر عبور میکنند تا حدودی بی خیال از کنار موضوع عبور کردند، ولی این بار قضیه کمی فرق میکرد و پنج هواپیمای بمب افکن عراق در آسمان شهر سنندج هویدا شدند.
هیچ کس فکرش را نمیکرد که این هواپیماهای بمب افکن قصد بمباران شهر و مناطق مسکونی را دارند، ولی به یکباره صدای اولین انفجار به گوش رسید و آپارتمانهای ادب در میدان شهرداری سنندج به خود لرزیدند.
اولین بمب به شلوغترین منطقه مسکونی شهر سنندج برخورد کرد. آن روزها در این آپارتمانها که امروز نیز هنوز یادگارهای جنگ را بر پیشانی خود دارند بالغ بر ۶۰۰ خانوار زندگی میکردند.
اولین بمب در یک آپارتمان مسکونی و در نزدیکی یک مدرسه ابتدایی فرود آمد و هنوز صدای انفجار اول به پایان نرسیده بود که صداهای بعدی هم شروع شد. این بار محله چهارباغ و بعد خیابان انقلاب و در نهایت خیابانهای اکباتان و میدان لشکر هدف بمب افکنهای رژیم بعث عراق قرار گرفتند.
این پایان راه نبود مثل اینکه هواپیماهای بعثی قصد داشتند سنندج را به خاک و خون بکشند، زیرا به شلوغترین محله سنندج هم رحم نکردند و با بمباران محله "پیرمحمد" باعث خلق یکی از فجیعترین جنایتهای بشری شدند و دست آخر هم به مجتمع مسکونی لشکر واقع در پادگان ارتش سنندج یورش برده و آنجا را با خاک یکسان کردند.
سکوت و آرامش شهر شکست و ۱۸ نقطه سنندج در فاصله کمتر از شش دقیقه توسط پنج بمب افکن رژیم بعث عراق مورد حملهای ناجوانمردانه قرار گرفت، که هنوز هم آثار آن در کوچه پس کوچههای شهر خودنمایی میکند و هنوز هم که از کوچههای شهر عبور میکنی صدای زجه مادران و گریه کودکان به گوش میرسد.
در آن روز افراد زیادی تمامی اعضای خانواده خود را از دست دادند و بسیاری دیگر از اعضای خانودههای سنندجی نیز هنوز از جراحات وارده در بستر بیماریاند.
در کمتر از چند دقیقه بیش از ۲۲۰ نفر شهید و بالغ بر ۱۲۳ نفر نیز به شدت مجروح شدند که تنها بیمارستان شهر سنندج نیز گنجایش و ظرفیت این همه میهمان ناخوانده را در آن روزها نداشت.
آری، آن روز که دانش آموزان سنندجی به مدرسه آمدند هیچ وقت فکرش را نمیکردند که امروز روز آخر و امتحان نهایی آنها باشد و هرگز دیگر همکلاسیهای خود را نمیبینند.
هر چند که هدف اصلی صدام حسین جنایتکار از بمباران مناطق مسکونی کشور به ویژه شهرهای استان کردستان ایجاد موج نارضایتی مردم علیه نظام بود، ولی قضیه به کلی فرق کرد و مردم نه تنها علیه نظام جمهوری اسلامی شعار نداند بلکه چند ساعت بعد از تشییع پیکر پاک شهیدان ۲۸ دی ماه به خیابانها ریختند و با شعارهای مرگ برآمریکا و مرگ بر صدام بار دیگر سیاستهای جنگ طلبانه رژیمهای استعمارگر را محکوم کردند.
روز ۲۸ دی ماه یکی از روزهای دردناک برای مردم شهری است که در زمان جنگ تحمیلی هم شهدای زیادی را تقدیم نظام مقدس جمهوری اسلامی کردند، اما این حادثه را باید جزء فجیعترین جنایتهای بشری نامید، زیرا باعث مرگ کودکان و زنان و جوانانی شد که بی گناه به شهادت رسیدند.
هر چند که شاید امروز با گذشت زمان، اندکی از زخمهای آن زمان التیام یافته باشد، ولی هنوز کوچه پس کوچههای شهر سنندج صدای ضجه مادران و در خون غلطیدن جوانانش در روز ۲۸ دی ماه را از یاد نبرده است.
انتهای پیام/
لینک کپی شد
نظر شما
