نگذاریم حقیقت تنها بماند

به گزارش خبرنگار دفاع‌پرس از رشت، «اسماعیل یکتایی لنگرودی» آزاده و جانباز دفاع مقدس؛ با شما از حقیقتی سخن بگویم؛ حقیقتی که اگر تنها بماند، تاریخ تکرار خواهد شد. دیروز در جبهه‌های نبرد با دشمن متجاوز جنگیدیم، امروز در خط مقدمِ جنگ دیگری ایستاده‌ایم.

جنگ نرمی که شاید به اندازه جنگ سخت خونین نباشد، اما اگر هوشیار نباشیم، ویرانگرتر از جنگ تحمیلی خواهد بود.

 

 

خاطرتان هست؟ بر دیوار‌های ویران خرمشهر، شعار «جئنا لنبقی» – آمدیم که بمانیم – را بعثی‌ها نوشته بودند. آنها نه تنها شهر، که دل و جان ما را هم می‌خواستند. صدام، آن عروسک دست‌ساز جهان‌خواران، در نزدیکی مرز‌های ایران گفت: «ادامه مصاحبه من بماند برای ۶ روز دیگر در تهران.» چه غروری! چه خیالی! اما پشت این خیال، نقشه‌ای بزرگتر بود: «پنج ایران کوچک بهتر از یک ایران بزرگ است.» این را معاون صدام در آن روز‌ها به نقل از رییس جمهور حزب بعث عراق که در جلسات شورای فرماندهی جنگ بار‌ها بیان میکرد گفت. 

 

امروز، آن نقشه تمام شده؟ هرگز! دشمن که نتوانست با توپ و تانک، ایران را تجزیه کند، به سراغ «پروژه معاویه‌ای» رفته است.

 

 

در جنگ صفین، معاویه دانست که علی (ع) را در میدان شمشیر نمی‌شود شکست داد. پس عمر و عاص را فرستاد تا با دروغ و نیرنگ، روایتی وارونه بسازد؛ جنایت کنند و بگویند کار یاران علی است. امروز، معاویه، همان استکبار جهانی است که اتاق فرمان جنگ نرم را در دست دارد. 

 

عمر و عاص، شبکه‌های ماهواره‌ای و رسانه‌های بیگانه و داخلی هستند که تخصص شان «وارونه‌سازی حق و باطل» است. هر روز فسادی می‌کنند، هر روز خرابکاری می‌کنند و بعد فریاد می‌زنند: «تقصیر نظام است!». می‌خواهند عصبانی‌تان کنند. می‌خواهند بگویند: «این‌ها شایستگی حکومت بر شما را ندارند». هدف یکی است: جدا کردن شما ملت غیور، از رهبری و حاکمیتی که پشتش ایستاده‌اید.

 

 

 

در حوادث اخیر، وقتی به آمار شهدا نگاه کردم، گریستم. ۲۴۲۷ شهید در مقابل ۶۹۰ کشته اغتشاشگر. این عدد، یک رقم مانند دیگر ارقام نیست؛ یک پیام است. پیامی از آن معلم شهید بزرگ در واقعه اخیر مرودشت، حسین بابری، که در میدان اغتشاشات نیز رسالت خود را فراموش نکرد و پیامش این بود که حتی در سخت‌ترین شرایط، باید معلم بود. باید صبور بود. باید بین معترض به‌حق و آشوبگر برانداز فرق گذاشت. انقلاب ما، انقلابی است که در دفاع از خودش هم مقید به اخلاق است. اما امان از آن خون‌های پاکی که برای ماندگاری این انقلاب بر زمین ریخت: حسین بابری، محسن حججی، حسین املاکی، مرتضی حسین‌پور، فرهاد خوشه‌بر و ... اینها چراغانی‌اند بر گنبد این انقلاب. خون شان هشدار می‌دهد: «مواظب باشید حقیقت تنها نماند».

 

 

دشمن فکر کرد می‌تواند با ایجاد اغتشاش، مردم را از انقلاب جدا کند. اما مردم ۲۲ دی را به یوم‌اللهی دیگر تبدیل کردند و یکپارچه و محکم به میدان آمدند. این همان سپر پولادینی است که چهل و هفت سال است توطئه‌ها را خنثی کرده. از کردستان و گنبد، از آمل تا خوزستان و امروز در همه شهرها. مردم ما می‌دانند که پشت این شعار‌های فریبنده، دست‌هایی است که داروی بیماران صعب العلاج را تحریم کرده و حتی از خون کودکان ما هم نمی‌گذرد، و آرزویش «اسرائیل بزرگ» و تجزیه و نابودی برای ایران است.

 

 

 

اول: بصیرت. بدانیم که جنگ نرم، جنگ روایت است. هر خبری را باور نکنیم. هر ندایی را پاسخ ندهیم. عمروعاص‌های زمانه، زبان‌باز و توجیه‌گرند. آنها می‌خواهند با تحریف، «حقیقت» را تنها بگذارند.

 

دوم: اتحاد. همان‌طور که در دفاع مقدس ۸ ساله و ۱۲ روزه سنگر به سنگر در کنار هم بودیم، امروز هم روز سیزدهم جنگ ۱۲ روزه است و باید در سنگر مجازی و حقیقی، شانه به شانه هم باشیم. نگذاریم فریاد‌های به‌حقِّ اعتراض، به آتش اغتشاش و براندازی دمیده شود.

 

سوم: انتقال حقیقت. با هر عنوان و مسئولیتی، معلم، کارگر، دانشجو، خانه‌دار و ... هرکدام مان یک رسانه‌ایم. باید روایت درست را، روایت ایثار و مقاومت و حقانیت این انقلاب را، با زبان روز منتقل کنیم.

 

 

رهبر حکیم مان هشدار داده‌اند، به تاریخ حکومت امام علی (ع) هم ارجاع داده‌اند، جنگ نرم، جنگ بر سر دل‌ها و ذهن‌هاست. اگر دیر بجنبیم، دشمن با «پرچم دروغین» خود، چنان صحنه را خواهد گرفت که فرصت دفاع نماند. مواظب باشیم حقیقت تنها نماند. مواظب باشیم کسی نتواند این ملت را از این انقلاب، از این رهبری جدا کند. بدانیم که پیروزی نهایی از آن ماست، چرا که پشت این کشتی، ناخدایی دلسوز و ملتی بیدار ایستاده‌اند. پیروزی‌مان قطعی است، اگر هوشیار و متحد باشیم.

 

انتهای پیام/