ایران قصیده‌ی ناگشوده‌ی استقامت

گروه استان‌های دفاع‌پرس _ «مریم بالوی‌فیلی» در طول تاریخ سرزمین ما بار‌ها با چالش‌های جدی رو‌به‌رو شده از ترور ناجوانمردانه و جنگ گرفته تا سختی‌های دوران دفاع مقدس هشت ساله، جنگ ۱۲ روزه و حالا در جنگ رمضان، شاید هر کشور دیگری بود تسلیم می‌شد، اما همواره این مردم بوده‌اند که پیروز این میدان‌ها شده‌اند.

چه زخم‌ها دیده چه فرزندان و سردارانی که یکان به یکان لرزه بر اندام دشمنان اسلام می‌انداختند پرپر شدند حتی رفتن رهبر عزیزمان را به چشم دیدیم که، چون سرور سالار شهیدان امام حسین (ع) بدون تن دادن به ذلت خونشان ریخته شد تا ایران بماند.

هر صدای انفجاری که به گوش می‌رسد تنها یادآور این است که این مردم هنوز هستند هر پرچمی که دوباره به اهتزاز در می‌آید نشانه‌ای از تپش همین دل‌های بی قرار است هیچ نیروی طمع کاری نمی‌تواند این خاک مقدس را از آن خود کند، زیرا در زیر هر دانه‌ی شن ایمانی نهفته است که درخشش ابدی دارد در این سرزمین چیزی وجود دارد که هیچ قدرتی قادر به درکش نبوده است یک تپش کهن یک حس ساده، اما عمیق به نام وطن.

آتش خشم و انتقام این مردم تازه روشن شده است آتشی که گرما می‌بخشد و روشنایی راه را نمایان می‌سازد همین آتش عشق به وطن به رهبر انقلابشان است که خاموشی ندارد هر نسلی که پا به این دنیا می‌گذارد مشعلی از این آتش مقدس را بر می‌دارد تا راه خود را روشن سازد حتی اگر شب طولانی و دل خسته باشد، زیرا می‌داند که صبح پیروزی از همین خاک بر خواهد خاست خورشید دوباره نام پرافتخار ایران را بر آسمان آبی خواهد نوشت.

ایران‌ای سرزمین شعر و ادب و فرهنگ‌ای سپری که بی ادعا از انسانیت محافظت می‌کند هیچ دستی توان نوشتن لرزش تو را ندارد، زیرا تو از ازل برای ایستادگی آفریده شده‌ای از دل خاک و اشک از میان دعا و خون تو در برابر هر نگاهی قامت برافراشته‌ای تا فریاد بزنی ما هستیم.

ایران یعنی سرزمینی که با همه مهربان است، اما هرگز در برابر ظلم زانو نمی‌زند یعنی لبخندی که از میان درد‌ها عبور می‌کند، اما همچنان زیباست یعنی چشمانی که به وعده‌های الهی مطمئن و امیدوارند یعنی نغمه‌ای که از اعماق وجود انسان بر می‌خیزد و تا بلندای آسمان اوج می‌گیرد هیچ خشم یا قدرتی نمی‌تواند این نغمه‌ی عشق و پایداری را خاموش سازد.

آری در گذر تاریخ ملت‌های بسیاری را دیده‌ایم که چونان موج برخاسته‌اند و چونان کف بر ساحل فراموشی نشسته‌اند، اما ایران قصیده‌ی ناگشوده‌ی استقامت است شعری بلند که هر بندش فریاد ملتی است در برابر سختی‌ها حماسه‌ی قهرمانانی که چونان ستارگان، راه را روشن کرده‌اند و میراث ارزنده‌ای که از نسلی به نسل دیگر، چون گوهری تابناک به امانت سپرده می‌شود این سرزمین آینه‌ای است که تصویر پولادین اراده‌ی مردمانش را در خود منعکس می‌کند قصیده‌ای که هر روز با استقامت تازه بیتی دیگر بر آن افزوده می‌شود و هنوز فصل‌های دیگر آن برای جهانیان ناگشوده باقی مانده است.

انتهای پیام/