فضیلت کربلا و مقاومتی به طول تاریخ

گروه استان‌های دفاع‌پرس_ عصمت دهقانی؛ اگرچه جنگ را نمی‌پسندم، چون ویرانی دارد، هجران و پر کشیدن‌ها دارد، ترس و وحشت کودکان را دارد و دلشوره پدران و مادران را دارد، اما می‌اندیشم اگر در این انقلاب هیچ چیز نصیب ما نمی‌گشت، جز همین نعمت جنگ یا بهتر بگویم دفاع برایمان کافی بود.

 

در لحظه به لحظه جنگ و دفاع عبرت‌ها و درس‌ها نهفته است؛ برای تعلیم درس‌های عاشورا، ما کجا در توانمان بود که مدرسه‌ای را بنا کنیم که بتوانیم به‌صورت عملی دروس پیچبده عشق، شهادت، ایثار و فداکاری، ولایتمداری و ... در مکتب آقا امام حسین (ع) را نه تنها به ساکنان این آب و خاک بلکه آزادیخواهان جهان را، حتی در دورتریم نقطه این کره خاکی آموزش دهیم؟! به راستی که این کار بدون تقابل با جبهه کفر در توان ما نبود؛ بنابراین مفهوم معجزه این است و روشنایی حضور دست خدا در همین جاست.

 

 

تاریخ تکرار می‌شود و حالا مردمانی که سال‌ها از محافل و مجالس حسینی توشه‌ای اندو خته‌اند، آن را بر دوش گرفته و در راه پر مخاطره جنگ پیشانی بر خاک پای حسین (ع) می‌سایند و دستان توانمند او را بر شانه خویش احساس می‌کنند. شعارشان همان شعار «هیهات من الذله» است.

 

 آری! امام حسین (ع) تا شایستگی و قابلیت را احساس نکند زبان به تعلیم نمی‌گشاید و آن کس که الفبای عشق را نیاموخته باشد، ترنم عاشقانه نمی‌آموزد و به کسی که راه رفتن را نمی‌داند، «هروله» تعلیم نمی‌دهد! چه رسد به اینکه درسِ عشق باشد و کلاسِ جبهه! حالا فرقی ندارد مجاهد در پای لانچر باشد و یا در خیایان پرچمی که زیباتر از هر زمانی به نظر می‌رسد، تکان بدهد و یا خبرنگار و نویسنده‌ای با قلمش میداندار روایت‌ها است و یا مادری د ر روستایی دور افتاده پذیرای فرزندان و اقوام جنگ زده اش!

 

فضیلت کربلا را که دریابی، تفاوتی نمی‌کند چند بهار از عمرت گذشته باشد. جرعه‌ای از معرفت امام حسین (ع) کافی است تا از طفل شش ماهه گرفته تا مردی که گرد پیری بر سر و رویش نشسته باشد، خود را قربانی راه عشق کند. 

 

این روز‌ها علی اصغر‌ها بار دیگر به شهادت می‌رسند. رقیه‌ها پر پر می‌شوند، زینب‌ها رسالت زینبی شان را بر دوش می‌کشند و و در جبهه‌ای دیگر یزیدان زمان که از هیچ جنایتی علیه فرزندان ایران زمان فرو گذار نمی‌کنند، شمشیر فریب و نیرنگ و تزویر دروغ را گستاخانه‌تر از هر زمانی، از نیام کشیده‌اند،

 اما هر روز که از شروع جنگ رمضان می‌گذرد، جوانان بیشتری در برق نگاه‌های سید و سالار شهیدان وضو می‌سازند و، چون وقت رفتن می‌رسید، عاشقانه جان را تسلیم غمزه‌های دوست می‌کنند، چون فراموش نکرده‌اند که حاج قاسم گفت: «ایران حرم است اگر این حرم ماند، دیگر حرم‌ها می‌مانند» 

 

به جرات می‌توان گفت که این همه ایثار و فداکاری تنها از اعجاز نگاه آن بزرگترین و والا‌ترین معلم عشق و ایثار، حسین ابن علی (ع) است و جز او دستان چه کسی را توان تحرک بخشیدنی این گونه است؟! اگر جنگ نبود چگونه در خانه نشستن‌های مستمر ما را تعلیم عشق می‌داد؟! 

 

انتهای پیام/