اندیشکده هادسون: حمله به جزایر ایرانی خطرناکترین تهدید علیه ارتش آمریکاست
گروه بینالملل دفاعپرس: اندیشکده «هادسون» در پژوهشی با هدف بررسی گزینههای نظامی آمریکا برای جزیره خارک و تنگه هرمز تاکید میکند تا زمانی که تهران توانایی ایجاد اختلال در فعالیت اقتصادیِ دریایی از طریق تنگه هرمز را حفظ کند، واشنگتن برای وادار کردن سپاه به عقبنشینی با مشکل مواجه خواهد شد.
این تنگه که اکنون در کنترل کامل ایران است، همچنان نقطهضعف اصلیِ اقتصادِ جهانی محسوب میشود. پیش از جنگ علیه ایران، سهم چشمگیری از حمل و نقل دریایی جهان از این کریدور باریک عبور میکرد؛ از جمله حدود یکچهارمِ تجارت دریایی جهان، یکپنجمِ عرضه نفت جهان، یکپنجمِ گاز طبیعی مایع جهان و طیف گستردهای از کالاهای حیاتی دیگر مانند کود.
بر اساس این گزارش، این تمرکز در ترافیک دریایی، در امتداد خطوط دریاییِ پیشبینیپذیر، یک آسیبپذیری ساختاری ایجاد کرده است: جمهوری اسلامی ایران، با دسترسی مداوم به تنگه، میتواند اثرات نامتناسبی را در مقیاس جهانی تحمیل کند.
رویکرد نظامی و استراتژیک ایران به درگیری فعلی، بهطور کامل، بر این واقعیت ژئوپلیتیکی استوار است. در هر برنامهریزی بالقوهای برای مختل کردن کنترلِ ایران بر تنگه هرمز، باید جزیره خارگ را بهطور ویژه در نظر داشت. خارگ، با وجود اندازه کوچکش، قطب اصلی صادراتِ نفتِ ایران است و بهعنوان یک مرکز ثقل اقتصادی، زیربنای قدرتِ قهریِ سپاه پاسداران نیز محسوب میشود.
در هرگونه تلاش جدی برای از بین بردن نفوذ ایران بر جریانهای انرژی جهانی باید، بهجای تمرکز بر یک گره واحد، شبکه وسیعتری از جزایر تحت کنترل ایران را در نظر گرفت. جزیره قشم که به ورودی تنگه نزدیکتر است، دامنه نظارت ایران را گسترش میدهد و از عملیات پهپادهای دریایی و پوشش موشکهای ضدکشتی پشتیبانی میکند. جزایر ابوموسی، لارَک، تنب بزرگ و تنب کوچک نیز در ورودی تنگه قرار دارند و به تهران، دسترسی بیشتری را در امتداد این کریدور دریاییِ حساس میدهند. این موقعیتها، در کنار هم به ایران اجازه میدهد تا نظارت مداوم داشته باشد، سیستمهای موشکی مستقر کند و اقدامات بازدارندهای علیه کشتیهای عبوری انجام دهد.
اندیشکده «هادسون» در پژوهش خود آورده است که یک عملیات هماهنگ علیه مواضع متعددِ ایران، با فشرده کردن فضایِ عملیاتیِ ایران و پیچیده کردن توانایی آن در حفظ فشار دریایی، هندسه جنگ را بیش از پیش تغییر خواهد داد.
با این حال، تصرف زمین، چه در داخل سرزمینِ اصلیِ ایران و چه در جزایر فراساحلی آن، تنها یک گام اولیه است. حفظ سرزمینِ تصرفشده در میان حملات مداوم موشکی و پهپادی و مجموعهای از تهدیدهای نامتقارن، به احتمال زیاد، نیازمند یک کارزار طولانیمدت است. علاوه بر این، در غیاب حفاظت قوی از نیروها، پدافند هوایی و موشکی چندلایه، قابلیتهای ضدپهپادی و عملیات بیوقفه تأمینِ تدارکات، هرگونه دستاورد اولیه، بهسرعت به محاق میرود و نیروهای آمریکایی، به طرز خطرناکی در معرض تهدید قرار میگیرند.
انتهای پیام/ ۱۳۴
