شهیده «زهرا وطن‌پرست»؛ روایت معلمی که با خون خود، درس ایستادگی نوشت

به گزارش خبرنگار دفاع‌پرس از رشت، همزمان با فرا رسیدن ۱۲ اردیبهشت ماه سالروز شهادت استاد شهید مرتضی مطهری و آغاز هفته معلم، یاد و نام شهیده «زهرا وطن‌پرست کلدهی» در میان فرهنگیان کشور و تنها معلم زن شهیده گیلان در جنگ تحمیلی سوم زنده شده است؛ معلمی که سال‌ها در کلاس‌های درس هرمزگان و تهران به تعلیم و تربیت نسل آینده پرداخت و سرانجام در مسیر دفاع از میهن، به جمع شهدای این سرزمین پیوست.

 

شهیده زهرا وطن‌پرست کلدهی، متولد بیستم اردیبهشت ماه ۱۳۶۸ اصالتا از پدر و مادری گیلانی در بیمارستان میرزا کوچک خان (یاس فعلی) تهران به دنیا آمد. پدر از نیرو‌های ارتشی در پدافند هوایی و شاغل در بندر جاسک بود که شهیده به همراه خانواده ۱۳ سال در آنجا زندگی کرد. مادر خانه‌دار بود و علاوه بر زهرا که اولین فرزند خانواده بود دو فرزند پسر دوقلو بنام‌های آرش و اشکان و فاطمه نیز از او متولد شدند. فرزندان اسماعیل وطن پرست سال‌ها در خانه‌های سازمانی بندر جاسک مشغول به زندگی و تحصیل بودند تا اینکه پس از اتمام ماموریت کاری در پنج سال اخیر برای زندگی به تهران بازگشتند.

 

شهیده زهرا وطن پرست دیپلم تجربی را داشت که همزمان در کنکور سراسری در دو رشته علوم انسانی و تجربی پذیرفته شد که به جهت علاقه مندی به تربیت معلم در رشته دبیری زبان انگلیسی وارد تربیت معلم هرمزگان شد. او از ابتدای زندگی‌اش دارای نظم و انضباط خاص بود و در درسش بسیار سختکوش و باهوش بود که به استخدام آموزش وپرورش هرمزگان در آمده بود.

 

او ۱۳ سال عاشقانه در روستا‌های لیردوف، گنگان و گابریک در بندرجاسک هرمزگان به معلمی پرداخت و مسافت‌های ۱۰۰ کیلومتری خانه‌های سازمانی تا روستا‌ها را هر روز با اشتیاق فراوان، اما عاشقانه و صبورانه می‌پیمود و به دانش آموزان کم برخوردار از امکانات مادی و معنوی کمک می‌کرد.

 

این بانوی فرهنگی شهیده دارای مدرک تحصیلی کارشناسی بود که سال‌ها در کسوت معلمی مشغول به تدریس بود و طی پنج سال اخیر در مدارس کهریزک و دخترانه شهیده نرگس دخانچی منطقه ۱۷ تهران به عنوان معاونت اجرایی در دبیرستان‌های دخترانه مشغول به خدمت بود که پس از ۱۸ سال فعالیت در آموزش و پرورش، بخش مهمی از عمر خود را صرف تربیت دانش‌آموزان و خدمت به نظام تعلیم و تربیت کشور کرد که به جهت تلاش و کوشش‌های فراوان معلمی بار‌ها مورد تقدیر مسوولین قرار گرفته بود و اینک لوح‌های سپاس فراوانی از او به یادگار مانده است.

 

سرانجام این بانوی جوان و مجرد، شهیده زهرا وطن پرست، دختر گیل و دیلم روز سوم فروردین ماه ۱۴۰۵ در حالی که به منزل یکی از دوستانش برای عید دیدنی و دیدار دوستانه به منطقه چیذر تهران رفته بود ساعت ۴ بامداد سوم فروردین ۱۴۰۵ در پی حملات موشکی رژیم صهیونیستی آمریکایی به یک ساختمان ۷ طبقه مسکونی که یکی از دانشمندان نخبه ایران اسلامی در آن ساکن بود به همراه ۸ نفر از ساکنین آن در کنار دوستش به شهادت رسید که در این حادثه ۱۵ نفر نیز از اهالی آن ساختمان مجروح و مصدوم شدند. 

 

حادثه‌ای که جامعه فرهنگیان کشور را در اندوه فراوان فرو برد. پس از این واقعه، فرهنگیان و معلمان با چشمانی اشکبار در آیین تشییع همکار شهیدشان در گیلان حضور یافتند و پیکر او را بدرقه کردند؛ بدرقه‌ای که با بغض و افتخار همراه بود.

 

پیکر مطهر شهیده زهرا وطن‌پرست پس از تشییع باشکوه مردم و مسوولین گیلان در مسجد حضرت ولیعصر (عج الله) شهرستان صومعه‌سرا، در روستای «دوگور» به خاک سپرده شد؛ جایی که سال‌ها پیش از آن برای خدمت به عرصه آموزش ترک کرده بود و اکنون در قامت یک شهید در آن آرام گرفت.

 

شهیده وطن‌پرست در کلاس‌های درس خود همواره از عشق به وطن، ایثار و ایستادگی سخن می‌گفت. دانش‌آموزانش او را معلمی می‌شناختند که درس نظم، مسئولیت و تعهد را با جدیت به آنان می‌آموخت. اما اکنون، نام او فراتر از یک معلم در حافظه تاریخ ایران ماندگار شده است؛ معلمی که با خون خود، ماندگارترین درس را نوشت.

 

معلم‌های عاشق ایران اسلامی می‌گویند کلاس درس و مدرسه این معلم شهید شاید در سوم فروردین ناتمام ماند، اما پیام او همچنان در مدارس و میان دانش‌آموزان جاری است؛ پیامی از ایستادگی، وطن‌دوستی و فداکاری باقی ماند.

 

اکنون در روز معلم، نام «شهیده زهرا وطن‌پرست» برای بسیاری از معلمان و دانش‌آموزان یادآور حقیقتی روشن است؛ اینکه معلمی تنها انتقال علم و دانش نیست، بلکه گاهی نوشتن آخرین درس با جوهر خون برای سربلندی ایران اسلامی است.

 

سمیه اقدامی سندی 

 

انتهای پیام/