پیشنهاد جنجالی مقتدی صدر برای ادغام گروههای مقاومت
گروه بینالملل دفاعپرس - «الناز رحمتنژاد»؛ بازگشت «مقتدی صدر» به صحنه سیاست عراق اینبار نه از مسیر پارلمان، بلکه از طریق تعیین شروطی برای دولت آینده صورت گرفته است؛ شروطی که مخاطب مستقیم آن «علی الزیدی» نخستوزیر مأمور تشکیل کابینه است.
صدر در پیام خود شش محور اصلی را بهعنوان شروط رضایت «ملت و خداوند» برشمرده است:
۱. ادغام کامل گروههای مسلح در نهادهای دولتی؛ از جمله تبدیل گروههای وابسته به محور مقاومت به تشکیلاتی غیرنظامی زیر نظر سازمان حج و عمره یا نهادهای امدادی. صدر تأکید کرده هر گروهی از این دستور سرپیچی کند، خارج از قانون است و اعلام کرده که «سرایا السلام» را نیز تحویل دولت خواهد داد.
۲. مخالفت با کابینه سهمیهای موسوم به «خلطة العطار»؛ صدر صراحتاً خواستار کنار گذاشتن جناحهای سیاسی مسلح و تشکیل دولتی فاقد سهمخواهی حزبی است.
۳. استقلال کامل از قدرتهای خارجی؛ صدر با تأکید بر شعار «نه شرقی، نه غربی» به ضرورت جلوگیری از دخالت قدرتهای خارجی در سیاست عراق اشاره کرده است.
۴. مبارزه فوری و سختگیرانه با فساد؛ صدر برای مشاهده نتایج ملموس این مبارزه ضربالاجل ۹۰ روزه تعیین و بهویژه بر پرونده «سرقت قرن» تأکید کرده است.
۵. تقویت روابط متوازن منطقهای و بینالمللی؛ صدر بر روابطی تأکید دارد که ضمن حفظ اقتدار عراق، این کشور را از کشیده شدن به جنگها و درگیریها دور نگه دارد.
۶. عدم حضور جریان صدر در کابینه آینده؛ صدر تصریح کرده هیچ فردی از جریانش وزیر یا نماینده در دولت جدید نخواهد بود.
با وجود تنوع این شروط، مهمترین و بحثبرانگیزترین آنها بیتردید شرط نخست است، ادغام و تغییر ساختار گروههای محور مقاومت؛ پیشنهادی که نهتنها حساسترین بخش پیام صدر، بلکه نقطه شروع موجی از واکنشها در عراق و فراتر از آن است.
به معنای دیگر، صدر خواستار آن شده که گروههایی که در سالهای تاریک ظهور داعش بخشی از بار اصلی جنگ را بر دوش کشیدند، یا در قالب «جند الشعائر الدینیه» زیر نظر سازمان حج و عمره قرار گیرند یا به نهاد امدادی تبدیل شوند. این پیشنهاد به شکلی طبیعی پرسشهایی را ایجاد میکند؛ آیا میتوان نقش این گروهها در دفاع از بغداد، سامرا، آمرلی، جرفالصخر و دهها نقطه بحرانی دیگر را نادیده گرفت؟ آیا صدر از دستاوردهای امنیتی که بدون آنها شاید نقشه عراق امروز شکل دیگری داشت، بیخبر است؟
مطالبه ساماندهی سلاح و تقویت دولت مرکزی، موضوعیت مهمی در عراق دارد، اما تبدیل یک نیروی جنگدیده و سازمانیافته به مجموعهای زیر نظر یک نهاد زیارتی، برای بسیاری بیش از حد سادهلوحانه به نظر میرسد. راه واقعی این هدف از مسیر اصلاح ساختار امنیتی، گفتوگوی ملی و اجماع بین نیروهای سیاسی میگذرد، نه با صدور احکامی که بیشتر رنگ و بوی رقابت سیاسی دارند.
از سوی دیگر، زمانبندی این شروط نشان میدهد صدر در تلاش است بدون حضور مستقیم در دولت و پارلمان، همچنان تعیینکننده خطوط قرمز قدرت در بغداد باشد. رویکردی که میتواند صحنه سیاسی عراق را نه ساده، بلکه پیچیدهتر کند.
در نهایت، عراق امروز بیش از هر چیز به ثبات و گفتوگوی فراگیر نیاز دارد. کنار گذاشتن بازیگران اصلی امنیتی نه ممکن است و نه مطلوب. پرسش اصلی همچنان پابرجاست؛ آیا طرح ادغام گروههای مقاومت، گامی بهسوی اصلاح واقعی است، یا برگ تازهای از رقابتهای بیپایان قدرت در عراق؟
انتهای پیام/ ۹۹۹
