یادداشت/ اسماعیل یکتایی لنگرودی
حکایت معجزه خیابانها؛ دفاع از ایران رمز همدلی است
گروه استانهای دفاعپرس- «اسماعیل یکتایی لنگرودی» از جانبازان دفاع مقدسِ اول؛ حضور بهموقع مردم در صحنه در بزنگاههای تاریخی، همواره یکی از برجستهترین مؤلفههای هویت جمعی ایرانیان بوده است. اما آنچه در بیش از دو ماه اخیر و در پی جنگ ۴۰ روزه دشمن آمریکایی-صهیونی علیه ایران رخ داد، جلوهای کمنظیر و بیسابقه از این روح جمعی را به نمایش گذاشت.
جنگی که در سطح نظامی، صحنه تحقق وعدههای صادق توان دفاعی ایران بود، در سطح اجتماعی نیز تجلیگاه یک وعده تاریخی و راهبردی بود. وعدهای که در ۱۲ بهمن ۱۴۰۴ و از سوی قائد شهید امت مطرح شده بود؛ آنجا که امام شهیدمان تأکید کردند اگر خطری جمهوری اسلامی ایران را تهدید کند، این مردم هستند که مبعوث میشوند تا کار را در دفاع از کشور تمام کنند.
اکنون با گذشت بیش از ۷۰ روز از آغاز جنگ، وقتی به خیابانها و میادین شهرهای ایران نگاه میکنیم، این وعده را نه در قالب یک گزاره نظری، بلکه در هیئت یک واقعیت عینی و زنده میبینیم. بیش از ۷۰ روز، حضور مداوم مردم در صحنه، آن هم نه به شکل مقطعی یا هیجانی، بلکه بهصورت پیوسته، نشان میدهد که این بعثت مردمی، توصیفی دقیق از ظرفیتی است که در بطن جامعه ایرانی نهفته است. مردمی که هر شب به خیابان میآیند، نه فقط برای اعلام موضع، بلکه برای ایفای نقش در یک میدان بزرگتر: دفاع از ایران.
اما پرسش مهمی که در این میان باید به آن پرداخت، این است که چرا مردم در ۷۰ شب گذشته، بیوقفه در صحنه حضور داشتهاند؟ چه چیزی این سطح از مداومت، تعهد و پایداری را توضیح میدهد؟ پاسخ را باید در یک کلمه جستوجو کرد: ایران.
برای این مردم، ایران یک مفهوم انتزاعی یا صرفاً جغرافیایی نیست؛ بلکه مجموعهای از هویت، تاریخ، خاطره، فرهنگ و آینده است. دفاع از ایران، در نگاه آنان، دفاع از خود، از خانواده، از گذشته و از فرداست. به همین دلیل است که حتی اگر سهم آنان از این دفاع، صرفاً حضور شبانه در خیابان و سردادن شعار باشد، باز هم از آن دریغ نمیکنند.
این حضور، یک کنش وجودی است. مردمی که شاید در زندگی روزمره خود با مشکلات اقتصادی مواجه باشند، در لحظهای که احساس میکنند موجودیت کشورشان در معرض تهدید است، همهچیز را کنار میگذارند و در یک نقطه مشترک به هم میرسند: دفاع از ایران. این همان نقطهای است که ارزش آن را دارد در برابرش سر تعظیم فرود آورد.
اکنون باید ستود این تعهد و پایداری در دفاع از ایران را؛ که اعجاز بزرگ خیابان با همراهی ملتی به بلندای تاریخ است؛ که حکیم پاک نهاد فردوسی بزرگ چه زیبا گفت:
چو ایران نباشد تن من مباد
در این بوم و بر، زنده یک تن مباد
انتهای پیام/
لینک کپی شد
نظر شما
