ترور در عصر جنگ صوتی و حرارتی

گروه بین‌الملل دفاع‌پرس - سعید شهرابی فراهانی، پژوهشگر راهبردی حوزه امنیت ملی و بین‌الملل؛ در جهان امروز، فناوری هوش مصنوعی تنها ابزار پردازش داده و اتوماسیون نیست؛ بلکه به یک سلاح دقیق و بی‌رحم برای شناسایی و هدف‌گیری انسان‌ها تبدیل شده است.

نمونه‌های اخیر از ترور فرماندهان و شخصیت‌های حساس نشان می‌دهد که حتی افرادی که در محیط‌های کاملاً امن قرار دارند و هیچ سیگنال دیجیتالی از آنها منتشر نمی‌شود، می‌توانند هدف قرار بگیرند. این پدیده ناشی از ظهور فناوری‌های شکار صوتی و حرارتی است که حریم خصوصی و امنیت فیزیکی انسان‌ها را با دقت بی‌سابقه تهدید می‌کند.

شکار صوتی: صدای انسان، اثر انگشت دیجیتال

یکی از پیشرفته‌ترین فناوری‌های نظامی امروز، استفاده از صدای انسان به‌عنوان یک شناسه منحصر‌به‌فرد است. برخلاف تصور رایج که شناسایی وابسته به سیگنال‌های دیجیتال است، سیستم‌های مدرن قادرند حتی چند ثانیه صحبت یک فرد را تحلیل کنند و او را در میان جمعیت میلیون‌ها نفر شناسایی کنند.

این فناوری در سه مرحله عمل می‌کند:

مثلث‌بندی با آرایه میکروفونی

پهپاد‌ها مجهز به ۴ تا ۲۴ میکروفون هستند که اختلاف زمان رسیدن صدا را تا میلی‌ثانیه اندازه‌گیری می‌کنند. این محاسبه دقیق امکان تعیین موقعیت دقیق منبع صدا روی نقشه را فراهم می‌آورد، حتی در محیط‌های پر از نویز.

حذف نویز با هوش مصنوعی

حتی با صدای بلند موتور پهپاد (حدود ۷۰ دسی‌بل)، الگوریتم‌های هوش مصنوعی قادرند صدای محیط و پهپاد را حذف و صدای هدف را استخراج کنند.

اثرانگشت صوتی

صدای هر انسان ویژگی‌های منحصربه‌فردی دارد. هوش مصنوعی صدای دریافتی را با بانک داده‌های صوتی تطبیق می‌دهد و در صورت تطابق کامل، موقعیت هدف شناسایی می‌شود.

نتیجه: یک سرفه، زمزمه یا دستور کوتاه کافی است تا پهپادی که در ارتفاع ۲۰۰ متری پرواز می‌کند، روی هدف قفل شود.

فناوری حرارتی: گرمای بدن، لو رفتن موقعیت

اگر هدف کاملاً سکوت کند و صدایی تولید نکند، فناوری حرارتی وارد عمل می‌شود. دوربین‌های حرارتی می‌توانند گرمای بدن انسان را حتی پشت پرده‌های نازک یا در تاریکی مطلق تشخیص دهند. در شهر‌های بزرگ مانند تهران، پوشش حرارتی کامل با حدود ۵۰۰ پهپاد ممکن است، در حالی که پوشش صوتی کامل نیاز به بیش از ۴۰۰۰ پهپاد دارد.

نکته راهبردی: ترکیب فناوری صوتی و حرارتی تقریباً همه مسیر‌های فرار را مسدود می‌کند. صورت را بپوشانید، صدای شما لو می‌دهد؛ سکوت کنید، گرمای بدن موقعیت را افشا می‌کند.

پیامد‌های اخلاقی و اجتماعی

این فناوری‌ها فراتر از تهدید امنیت ملی هستند؛ آنها حق سکوت و حریم فیزیکی انسان‌ها را نیز به خطر می‌اندازند. هوش مصنوعی، بدون مقررات و کنترل اخلاقی، می‌تواند به ابزاری برای شکار انسان‌ها و دیکتاتوری دیجیتال تبدیل شود. استفاده از این فناوری‌ها بدون چارچوب قانونی و اخلاقی، تهدیدی جدی برای جامعه و امنیت فردی ایجاد می‌کند.

راهبرد‌های حفاظتی در برابر شکارچیان خاموش

با توجه به قابلیت‌های فوق، حفاظت از افراد حساس و سرمایه‌های انسانی نیازمند اقدامات راهبردی و چندلایه است:

دیوار صوتی

مکالمات حساس باید در اتاق‌های آکوستیک و ضد شنود انجام شوند. پنجره‌ها و هر منفذی که صدای افراد را به بیرون منتقل کند، باید پوشش داده شود.

پارازیت صوتی

استفاده از دستگاه‌های White Noise محیط را برای میکروفون‌های پهپاد نامرئی می‌کند. صدای سفید یا نویز کنترل‌شده، صدای انسان را در محیط محو کرده و شناسایی را دشوار می‌سازد.

استتار حرارتی

پوشش‌های ویژه گرمای بدن را به محیط منتقل نمی‌کنند یا کاهش می‌دهند و دوربین‌های حرارتی را از تشخیص موقعیت فرد بازمی‌دارند.

قانون فضای باز

هیچ حضور یا مکالمه بدون پوشش در فضای باز مجاز نیست. محیط‌های باز، مناطق «مرگ» برای افراد حساس محسوب می‌شوند و رعایت سکوت یا پوشش کامل الزامی است.

جمع‌بندی:

فناوری‌های صوتی و حرارتی، حتی بدون اتصال دیجیتال، امنیت و حریم شخصی انسان‌ها را تهدید می‌کنند. ترکیب هوش مصنوعی با این فناوری‌ها امکان شناسایی و هدف‌گیری دقیق افراد را فراهم می‌آورد. 

مقابله با این تهدید نیازمند یک رویکرد چندلایه، فناورانه و راهبردی است که شامل دیوار صوتی، پارازیت صوتی، استتار حرارتی و قوانین سختگیرانه حضور در فضای باز می‌شود.

این فناوری‌ها یک هشدار اخلاقی و اجتماعی هستند: اگر هوش مصنوعی بدون محدودیت و مقررات استفاده شود، انسان‌ها می‌توانند به «شکارچیان خاموش» خود تبدیل شوند و حق سکوت و حریم خصوصی به یک شاخص قابل شناسایی در نقشه‌های دیجیتال بدل شود.

انتهای پیام/ ۱۳۴