خلیج فارس؛ موضع قدرت ایران

به گزارش دفاع‌پرس از آذربایجان شرقی، جمهوری اسلامی ایران، در دوران گذار جهانی از نظام تک‌قطبی به چندقطبی، با بهره‌گیری از استراتژی «قدرت هوشمند» – که توسط جوزف نای تبیین شده و بر ترکیب هوشمندانه قدرت سخت (مانند نفوذ نظامی، بازدارندگی در تنگه هرمز و ظرفیت‌های دریایی-پهپادی) و قدرت نرم (دیپلماسی مذهبی، فرهنگی و اقتصادی) تأکید دارد – نقش خود را در خلیج فارس بازتعریف می‌کند.

این رویکرد، ایران را از یک بازیگر تنش‌زا به «قدرت منطقه‌ای تثبیت‌کننده» تبدیل کرده و منطقه‌گرایی را به عنوان ابزاری کلیدی برای مدیریت تنش ها، تضمین جریان انرژی جهانی و حل منازعات داخلی معرفی می‌نماید.

خلیج فارس، به عنوان کانون رقابت‌های قدرت‌های بزرگ و بازیگران محلی، با دو رویکرد منطقه‌گرایی روبرو است: 

۱. از بالا به پایین (مانند شورای همکاری خلیج فارس)

۲. از پایین به بالا (همکاری‌های غیررسمی و دوجانبه)

ایران با استفاده از موقعیت ژئوپلیتیک خود، دیپلماسی منطقه‌ای برای کاهش تنش با عربستان سعودی و عراق، و پیوندهای اقتصادی با اقتصادهای نوظهور، به سمت «مذاکره از موضع قدرت» حرکت می‌کند. این استراتژی، قدرت نظامی را با دیپلماسی همسو می‌سازد تا ثبات پایدار ایجاد شود.

با وجود چالش‌هایی چون بی‌اعتمادی ساختاری میان همسایگان، فشارهای مقابله‌ای قدرت‌های فرامنطقه‌ای و محدودیت‌های ناشی از تحریم ها، ایران بر تعادل میان امنیت ملی و همکاریهای چندجانبه اصرار دارد. در نتیجه، گذار از «رقابت قدرت» به «منطقه‌گرایی فعال» و تمرکز بر «امنیت مشارکتی»، ایران را از بازیگری توسعه‌طلب به تثبیت‌کننده تبدیل کرده و جایگاه مشروع و رهبری پایدار در نظم منطقه‌ای خلیج فارس را تضمین می‌کند.

جمهوری اسلامی با دیپلماسی فعال خود، متعهد به ساختن نظم منطقه‌ای مستقل و صلح‌آمیز است.

انتهای پیام/