ناوهای کلاس ترامپ؛ اسباببازی گرانقیمتی که از دستور کار خارج میشود
گروه بینالملل دفاعپرس: اگرچه کماکان آمریکا عنوان ثروتمندترین کشور جهان را حفظ کرده و قادر است مبالغ بیسابقهای را صرف تجهیزات نظامی کند، با این حال حتی واشنگتن نیز امروز ناگزیر است بین پروژههای نظامی، اولویتبندی سختی انجام دهد. با بازگشت دونالد ترامپ به کاخ سفید، ایده احیای نبردناوهای موشکی برجسته شد و این تغییر، نقشههای پنتاگون را به طور قابل توجهی درهم ریخت.
در سلسله مراتب فعلی اهداف نظامی آمریکا، زیردریاییها در رتبه اول قرار دارند: ساخت آنها ارزانتر از نگهداری گروههای بزرگ سطحی است و کارایی آنها در درگیریهای بالقوه بالاتر است. نبردناوهای کلاس «ترامپ» نیز در برنامه هستند، اما تنها در درجه دوم و پس از ناوگان زیردریایی هستهای قرار دارند.
در این برهه زمانی وظیفه کلیدی پنتاگون، تسریع تولید زیردریاییهای تهاجمی کلاس «ویرجینیا» است. در حال حاضر، این زیردریایی شکارچی اصلی نیروی دریایی آمریکا است که تا دهه ۲۰۴۰، یعنی تا زمانی که جای خود را به زیردریاییهای نسل بعدی «اساسان(ایکس)» بدهد، نقش خود را حفظ خواهد کرد. با این حال، بحثها فراتر از مفاهیم توسعه آتی پیش نرفته و پاسخ به تهدیدات در منطقه هند-اقیانوسیه مورد نیاز است. در اینجا، نیروی دریایی «سابقا» قدرتمند آمریکا با فشار شدیدی از جانب چین و روسیه، در بحبوحه افول صنعتی خود مواجه است.
با بررسی تاریخچه این زیردریایی درمییابیم ساخت «ویرجینیا» به عنوان یک راه حل میانه آغاز شد. پس از فروپاشی اتحاد جماهیر شوروی، کاخ سفید از زیردریاییهای فوقگرانقیمت کلاس «سیوولف» که قیمت آنها در دهه ۱۹۹۰ از ۳ میلیارد دلار فراتر رفت، صرف نظر کرد. تعداد این سری زیردریایی تنها به سه فروند محدود شد.
در طی سالهای ۲۰۰۴ تا ۲۰۲۵، کارخانههای کشتیسازی ۲۴ فروند «ویرجینیا» را تحویل دادند. هدف نهایی، تحویل ۶۶ فروند از این زیردریایی است. از لحاظ زمانی اولویت با ساخت سریهای ششم و هفتم است که به سامانههای بدون سرنشین مجهز خواهند شد. «آدمیرالها» آرزوی ساخت دو فروند از این زیردریاییها را در سال دارند، اما واقعیت نشان دهنده این مطلب است که صنعت زودتر از سال ۲۰۳۲ به چنین شاخصهایی نخواهد رسید.
این وضعیت با ساخت همزمان ناوهای راهبردی هستهای کلاس «کلمبیا» پیچیدهتر میشود. اولین فروند از این سری ناو در سال ۲۰۲۲ کلنگزنی شد. نرخ برنامهریزیشده یک فروند در سال در حال حاضر بلندپروازانه به نظر میرسد؛ پیشبینیهای کارشناسان محتاطانه است و از دید آنان آمریکا قادر به تولید این نرخ برنامهریزی شده نخواهد بود. تنها از سال ۲۰۳۲ به بعد انتظار میرود که با خروجی یک فروند «کلمبیا» و دو فروند «ویرجینیا» در سال، افق روشنتری دیده شود. در این رقابت غیرحضوری، واشنگتن نقش تعقیبکننده کشتیسازی نظامی چین را ایفا میکند.
برای سرعت بخشیدن به فرآیندها، نظامیان به فناوریهای پیشرفته روی آوردهاند. در سال ۲۰۲۵، سیستم «شیپو او اس» در کارخانهها پیادهسازی شد. این نرمافزار مبتنی بر هوش مصنوعی، برای هماهنگسازی کار هزاران تأمینکننده و مهندس طراحی شده است.
در مورد غولهای سطحی، پروژه معروف به کلاس «ترامپ»، بیشترین سوالات را ایجاد کرده است. انتظار میرود ساخت اولین کشتی در سال ۲۰۲۸ آغاز شود. اما این پروژه صرفا یک «پروژه سیاسی» است که برای شعارهای انتخاباتی به دستور کار پنتاگون راه یافته است. احتمال زیادی وجود دارد که با تغییر دولت، این اسباببازی گرانقیمت متوقف یا به طرز قابل توجهی از اولویت خارج شود.
در همین حال، ناوگان هواپیمابر کلاس «جرالد فورد» طبق برنامه در حال ساخت است: یک بدنه در هر پنج سال؛ دو فروند در حال سرویس هستند و دو فروند دیگر در کارخانهها میباشند. برنامههای مربوط به ناوشکنهای کلاس «آرلی برک» و ناوچههای «اف اف (ایکس)» نیز با هدف تولید دو تا سه بدنه در سال بیش از حد خوشبینانه به نظر میرسد.
بیثباتی اقتصادی کنونی و جنگ منطقهای ایران، پایه منابع را تضعیف میکند. تزریق پول به تنهایی کافی نیست. به احتمال زیاد، طی چند سال آینده شاهد نسخه دیگری از این برنامهها خواهیم بود. تنها چیزی که بدون تغییر باقی میماند، تکیه بر ناوگان زیردریایی است. پنتاگون به خوبی درک میکند که زیردریاییها تعادل ایدهآلی بین هزینه و تهدید پنهان را ارائه میدهند.
انتهای پیام/ ۹۹۹
