خیابان ایران؛ میدان نفَسهای معنوی
گروه استانهای دفاعپرس_«سیده معصومه حسینی»؛ ایستادگی در جنگ، قصهای آشنا بود؛ تکلیف روشن، دشمن عریان. اما امروز میدان، میدانِ سکوت است و مذاکره. غباری که فرو نشسته، سنگینتر از خود طوفان است.
حفظ خیابان در شرایطی که آتش جنگ افروخته نیست، از زمانهای که گلوله میآمد سختتر است. سختتر از آن، دوران مذاکرات است؛ جایی که اخبارش بر زخم جگر نمک میپاشد. در همین برهه اعلام وصل شدن اینترنت بینالمللی از طرفی جهش بیکنترل قیمتها، همه و همه دقیقاً ابزارهای این مرحلهاند برای سست شدنمان برای ایستادن در خیابان؛ مرحلهای که دشمن نه سنگر، که «امید» را نشانه رفته. این ایستادگی، شاید از ۹۰ شب پرالتهاب، و حتی از ۴۷ سال صبوری دیروز، سرنوشتسازتر باشد.
باید توجه داشت همزمان با این اتفاقات، هنوز عناصر کودتای ۱۸ و ۱۹ دی نه پالایش شدهاند، نه مجازات، و نه حتی از کشور خارج شدهاند بلکه تغییر چهره دادهاند و در بدنه نظام در حال تنفس و برنامهریزیاند. این یعنی هم آتش تهدید بیرونی روشن است و هم نفوذ داخلی.
در این میدان مطابق فرمایشات رهبر عزیز انقلاب یک سلاح بنبستشکن باقی مانده که تحریمناپذیر است، همان باوری که پویش ۳۱ میلیونی «جانفدا برای ایران» را ساخت و دشمن را به بهت فرو برد. همان که ۸۷ شب با بانکش سنگر خیابان را نگه داشتهایم تا اثبات شود قدرت حقیقی فقط از آن اوست؛ و آن رمز پیروزی «الله اکبر» است اینجا میدان، میدان نفَسهای معنوی است، نه فقط سیاسی.
باید بگوییم ای هم وطن
در غبار مذاکرات و سکوت جنگ، آن که در خیابان میماند رزمندهای ویژه است. ماندن در این شرایط، دشوارتر از نبرد در دل آتش است. اما با تکیه بر آن سلاح بنبستشکن، تا نصب پرچم بر قلههای جهان، این سنگر را خالی نخواهیم گذاشت.
انتهای پیام/
