قصه صد شبی خیابان های ایران که تمام نشد

به گزارش دفا‌پرس از کرمانشاه، در تاریخ ملت‌ها، برخی اعداد صرفاً عدد نیستند؛ به نماد تبدیل می‌شوند. «صد» نیز امروز برای ایرانیان چنین جایگاهی یافته است. صد شب حضور مستمر در شرایطی که بسیاری از تحلیلگران رسانه‌های خارجی انتظار داشتند فشار جنگ، ناامنی و مشکلات اقتصادی به پراکندگی اجتماعی منجر شود؛ اما آنچه رخ داد، دست‌کم در بخشی از جامعه، روایت دیگری بود.

شواهد نشان می‌دهد برخلاف پیش‌بینی‌های رایج، تنها سخن از رفتن نبود؛ سخن از ماندن نیز بود. حتی در روزهایی که سایه جنگ بر منطقه سنگینی می‌کرد، گروه زیادی از ایرانیان خارج از کشور مسیر بازگشت را انتخاب کردند. این همان نقطه‌ای است که محاسبات سرد سیاسی در برابر عواطف گرم ملی رنگ می‌بازد.

اما اهمیت این رخداد تنها در روایت‌های احساسی نیست؛ اعداد نیز سخن می‌گویند.

بر اساس آمارهای منتشرشده از معاونت راهبردی رییس جمهور، بیش از ۵۶ درصد مردم کشور دست‌کم یک‌بار در این اجتماعات حضور یافته‌اند. رقمی که در هر جامعه‌ای قابل توجه است. مهم‌تر آنکه حدود ۴۲ درصد مردم در بخش عمده این تجمعات شرکت داشته‌اند؛ نسبتی که از منظر جامعه‌شناسی سیاسی و مشارکت اجتماعی، پدیده‌ای کم‌نظیر به شمار می‌رود.

این حضور محدود به نسل یا طبقه خاصی نیز نبود. جوانان، میانسالان و سالمندان در کنار یکدیگر ایستادند. از افراد دارای تحصیلات دانشگاهی تا اقشار با سطوح مختلف آموزشی در این اجتماعات حضور داشتند. گویی خیابان در این صد شب، آینه‌ای از تنوع جامعه ایران شده بود.

اکنون که شب صدم فرا رسیده، شرایط منطقه بار دیگر در حال تجربه تنش‌های تازه است. از حمله بامداد دوشنبه رژیم صهیونیستی به برخی شهرهای ایران، تا نگرانی‌های امنیتی در خاورمیانه، باعث می‌شود انسجام اجتماعی و همبستگی ملی مهم تر از موشک و رسانه به چشم آید.

همزمانی این شب‌ها با نزدیک شدن به ایام محرم نیز معنایی مضاعف به آن می‌بخشد. محرم در فرهنگ ایرانی صرفاً یک مناسبت مذهبی نیست؛ نماد وحدت، همدلی و مسئولیت اجتماعی است. از همین رو هماهنگی هیأت‌های مذهبی و برگزاری منظم و متمرکز آیین‌ها می‌تواند جلوه‌ای از همین انسجام باشد. 

شب صدم، پایان یک مسیر نیست؛ ثبت یک تجربه تاریخی است. تجربه مردمی که در روزهای دشوار، زیر باران و برف، زیر آژیرها و اضطراب‌ها، و در میان بیم و امید، تصمیم گرفتند بخشی از حافظه زنده سرزمین خود باشند.

فردا شاید بسیاری از جزئیات این روزها از یاد برود؛ اما یک چیز در حافظه تاریخ باقی خواهد ماند: اینکه در یکی از پرالتهاب‌ترین دوره‌های معاصر، خیابان برای صد شب متوالی، تنها یک خیابان نبود؛ ضربان قلب یک ملت بود.

انتهای پیام/