افشای روابط تنگاتنگ غولهای صنعت مُد با «جفری اپستین»
گروه بینالملل دفاعپرس: بررسیهای اختصاصی و گسترده از هزاران صفحه اسناد تازه آزاد شده وزارت دادگستری آمریکا (DOJ) توسط شبکه خبری سیانان، از یک رابطه تاریک، سازمانیافته و عمیق میان «جفری اپستین»، قاچاقچی و محکوم جرایم جنسی با و چهرههای پرنفوذ، مدیران ارشد و استعدادیابان صنعت مد جهانی پرده برداشته است. این اسناد محرمانه و ایمیلهای افشا شده نشان میدهند که چگونه غولهای دنیای مد، حتی پس از محکومیت سال ۲۰۰۸ اپستین به جرم سوءاستفاده از دختران زیر هجده سال، به عنوان بازوان اجرایی و تامینکننده زنجیره انسانی او عمل میکردند.
در این شبکه پیچیده، فعالان صنعت فشن با سوءاستفاده از رویای دختران جوان و نوجوان برای ورود به سالنهای مد نیویورک و پاریس، آنها را به اپستین معرفی میکردند. در مقابل، این میلیاردر بدنام نیز با تزریق میلیونها دلار بودجه، تسهیل صدور ویزای تجاری آمریکا و برقراری ارتباطات تجاری، بقا و توسعه آژانسهای مد را تضمین میکرد.
اکنون با انتشار این پروندهها، فشار افکار عمومی و نهادهای حقوق بشری بر صنعتی که دهههاست به زعم کارشناسان به «ویترینی برای قاچاق انسان» تبدیل شده، به اوج خود رسیده و بازپرسیهای جنایی جدیدی را در پایتختهای اروپایی رقم زده است.
ایمیلهای شرم آور با محوریت نگاه کالاگونه به دختران
محتوای مکاتبات الکترونیکی که میان استعدادیابان بینالمللی و جفری اپستین مبادله شده، تصویری وحشتناک از نگاه کالامحور به زنان و دختران را به نمایش میگذارد. در این میان، ردپای دلالان استعدادیابی دیده میشود که بدون هیچ ملاحظهای، سن و ویژگیهای فیزیکی دختران را برای اپستین ارسال میکردند.
در یکی از این پیامها، یک استعدادیاب بینالمللی با هیجان از یک مدل احتمالی به عنوان «یک دختر بامزه فرانسوی» یاد میکند که «از ملاقات با شما خوشحال خواهد شد.» همین فرد در ایمیلی دیگر، گروهی از دختران ۱۶ و ۱۷ ساله متقاضی مدلینگ در منطقه اسکاندیناوی را رصد کرده و خطاب به اپستین مینویسد: «آنها برای سال آینده آماده خواهند بود».
عمق این فاجعه ساختاری زمانی مشخص میشود که در مکاتبهای دیگر، یک استخدامکننده مدل، دختری ۱۹ ساله و روس را که آماده سفر است، به عنوان بهترین گزینه توصیف کرده و صراحتا مینویسد: «او هدیهای است که من برنامهریزی کرده بودم به شما تقدیم کنم».
این جملات به خوبی نشان میدهند که فعالان صنعت فشن، دختران متقاضی را نه به عنوان نیروهای کاری یا هنری، بلکه به عنوان باج یا تحفه برای جلب رضایت یک سرمایهدار با نفوذ میدیدند. سیانان در بررسیهای خود تاکید کرده است که دستکم شش شخصیت برجسته و کلیدی صنعت مد، به طور مستمر و سیستماتیک وظیفه اتصال این قاچاقچی جنسی با دختران جوان را بر عهده داشتهاند؛ ارتباطاتی که برخی حاوی اشارات صریح جنسی و برخی دیگر در پوشش ارجاعات حرفهای مدلینگ پنهان شده بودند.
اپستین، قدرت کثیف پشت پرده صنعت مد
برای درک اینکه چرا دختران جوان به راحتی در دام جفری اپستین میافتادند، باید به پیشینه و جایگاه ساختگی او در دنیای مد نگریست. اپستین هرگز هیچ سمت رسمی، قانونی یا اجرایی در هیچیک از آژانسهای مدلینگ معروف جهان نداشت. با این حال، او نفوذ بیرقیب خود را مدیون یک نام بزرگ بود: لزلی وکسنر (Les Wexner)، غول خردهفروشی و مالک وقت یک برند مشهور لباسزیر است.
اپستین در دهه ۱۹۸۰ به عنوان مدیر مالی و مشاور سرمایهگذاری وکسنر انتخاب شد. این رابطه نزدیک، به همراه حضور همیشگی اپستین در ردیفهای اول شوهای لباس بزرگ در نیویورک و پاریس و محاصره شدنش توسط سوپرمدلها، تصویری از یک «امپراتور پشت پرده» را خلق کرده بود که میتوانست با یک اشاره، آینده کاری هر مدلی را دگرگون کند. اسناد وزارت دادگستری نشان میدهند که چگونه این توهم قدرت، ابزار اصلی او برای شکار بود.
نخستین زنگ خطر رسمی در این خصوص، در گزارش ثبت شده پلیس کالیفرنیا در سال ۱۹۹۷ به چشم میخورد. در آن زمان، دختری جوان به ماموران اعلام کرد که اپستین از او خواسته عریان شود و او به این دلیل پذیرفته که باور داشته اپستین توانایی ورود او به مجله اصلی برند معروف لباس زیر را دارد. در این گزارش آمده است که اپستین اقدام به تعرض به وی کرده است، اما مقامات محلی در آن سال هیچ اتهامی را علیه این میلیاردر مطرح نکردند تا مسیر برای دههها جنایت بعدی هموار شود.
«جولیت برایانت»، یکی دیگر از قربانیان که در اوایل دهه ۲۰۰۰ از آفریقای جنوبی به آمریکا کشانده شد، در گفتوگو با سیانان میگوید: «او به من گفت که رویایم را محقق خواهد کرد، اما آن را به یک کابوس مطلق تبدیل کرد.» برایانت تاکید میکند که اپستین حتی یکبار هم برای او قرار کاری یا پروژه مدلینگ رزرو نکرد.
آژانسام سی ۲؛ حیاط خلوت قاچاق انسان
رابطه اپستین با صنعت مد با ورود «ژان-لوک برونل» (Jean-Luc Brunel)، عامل مدیریتی و استعدادیاب مشهور فرانسوی، به فاز عملیاتی و نهادی تبدیل شد. برونل که همپای قدیمی اپستین در مهمانیهای مجلل و از مسافران همیشگی جت خصوصی او بود، در سال ۲۰۰۵ با حمایت مستقیم مالی اپستین، آژانس مدلینگ «ام سی ۲ مادل منیجمنت» (MC۲ Model Management) را تاسیس کرد.
اسناد نشان میدهند اپستین یک خط اعتباری یک میلیون دلاری در اختیار برونل قرار داد تا این آژانس به ظاهر لوکس را راهاندازی کند؛ آن هم در شرایطی که برونل پیش از آن نیز با اتهامات متعددی مبنی بر خوراندن دارو و سوءاستفاده از مدلها مواجه بود، اما به دلیل مصونیتهای نانوشته در این صنعت، به کار خود ادامه میداد.
بر اساس شهادت مدلهای سابقام سی ۲ در کنگره آمریکا، این آژانس عملا به کانالی برای انتقال دختران به عمارتهای اپستین تبدیل شده بود. «سوتلانا پوژیدایوا»، مدل متولد روسیه که در اروپا درآمد روزانه ۲ تا ۳ هزار دلاری داشت، نمونهای از این قربانیان است. وی توسط یکی از دلال مستقر در پاریس، به اپستین معرفی شد. اما پس از امضای قرارداد باام سی ۲، فعالیت حرفهای او عمدا متوقف شد و با عنوان جعلی دستیار شخصی به عمارت اپستین منتقل گردید و سالها تحت آزار و سواستفاده قرار داشت.
پوژیدایوا فاش میکند که آژانسام سی ۲ با وجود اینکه میدانست او کار مدلینگ انجام نمیدهد، به طور مداوم ویزای کار او در آمریکا را تمدید میکرد. ایمیلهای افشا شده حسابدار اپستین با برونل و «جف فولر»، رئیس وقت آژانسام سی ۲، موید این هماهنگی و تمدیدهای غیرقانونی ویزا تحت پوشش این شرکت است.
یکی دیگر از مدلهای این آژانس در جلسه استماع مجلس نمایندگان آمریکا اعلام کرد که آژانس «تمام ابعاد زندگی او» را کنترل میکرده و او را مستقیما از ازبکستان به خانه اپستین فرستاده است. مدل سوم نیز فاش کرد که اپستین تعدادی از این دختران را در آپارتمانی اختصاصی در نیویورک اسکان داده بود؛ موضوعی که نادیده گرفتن آن از سوی مدیریت آژانس غیرممکن به نظر میرسد.
انکارهای مسخره مدیران صنعت مد نسبت به ارتباط با اپستین
پس از محکومیت خفتبار اپستین در سال ۲۰۰۸ در فلوریدا به دلیل ترغیب یک فرد به تنفروشی که با یک توافق پشت پرده و بحثبرانگیز تنها به ۱۳ ماه حبس منجر شد، جف فولر، رئیس وقتام سی ۲، در مصاحبه با رسانهها تلاش کرد شرکت خود را بیگناه نشان دهد و اعلام کرد اپستین هیچ سهم یا دخالتی در آژانس ندارد. با این حال، اسناد مالی دادگستری نشان میدهند که فولر حتی پس از این محکومیت، شخصا با حسابدار اپستین برای تسویه بدهیهای آژانس در ارتباط بوده است.
فولر در مصاحبه جدید خود با سیانان مدعی شده که هرگز متوجه هیچ نشانه یا شکایتی از سوی دختران نشده است: «من خودم پدر دو دختر هستم؛ اگر کسی میگفت در شرایط نامناسبی قرار دارد، فورا شرکت را ترک میکردم». ادعایی که مدلهای قربانی آن را کذب محض میدانند و معتقدند مدیران عمدا چشمان خود را بر واقعیت بستند.
اما ام سی ۲ تنها آژانس درگیر نبود. «فیت کیتس» (Faith Kates)، بنیانگذار آژانس فوقالعاده مشهور و معتبر نکست منیجمنت (Next Management)، از دیگر چهرههایی است که اسناد، دوستی عمیق او با اپستین را برملا کردهاند. کیتس در سال ۲۰۰۹ و پس از اثبات اپستین به عنوان یک مجرم جنسی در فهرست رسمی، در ایمیلی به او نوشت: «من همیشه عاشق تو خواهم بود و در کنارت خواهم ماند».
بررسی خدمات متقابل این دو نشان میدهد که کیتس کار تمدید ویزای دختران مد نظر اپستین را پیگیری میکرد، بلیت شوهای مد اختصاصی میفرستاد و حتی پزشکی را برای جراحی زیبایی یکی از دختران به اپستین معرفی کرد. در مقابل، اپستین به او هدایای لوکسی مانند کیفهای برند پرادا (Prada) میداد، او را به خرید مشترک با شاهزاده اندرو انگلستان دعوت میکرد و مشاوره اقتصادی به آژانس او ارائه میداد. سخنگوی کیتس اکنون مدعی است که او فریب «رفتارهای فریبکارانه و کاریزمای» اپستین را خورده بود و از جنایات او بیخبر بوده است.
دانیل سیاد؛ هشتپای فاسد اپستین
بخشی از اسناد وزارت دادگستری که توجه مقامات قضایی بینالمللی را به خود جلب کرده، نقش دلالان پاریس به ویژه «دانیل سیاد» (Daniel Siad) است. سیاد متهم است که به عنوان یکی از فعالترین بازوان اجرایی اپستین در اروپا، وظیفه رصد و ارسال مشخصات دختران جوان را بر عهده داشته است.
در یک نمونه در سال ۲۰۱۴، اپستین صراحتا به سیاد ایمیل میزند: «لطفا جزئیات دختران را برای من بفرست.» و سیاد تصاویری از دختران جوان در سفرهای خود به شمال آفریقا، اروپا و کارائیب را ارسال میکند؛ تصاویری که برخی از آنها حاوی ژستهای برهنه و تحریکآمیز بودند.
سیاد مبالغ هنگفتی را به عنوان «حق استعدادیابی» به طور مستقیم از اپستین دریافت میکرد که مجموع آن در دهه ۲۰۱۰ به دهها هزار دلار میرسید؛ تراکنشهایی که حتی توجه بانک دویچه (Deutsche Bank) را جلب کرد، اما حسابدار اپستین آنها را تحت عنوان «وام یا دستمزد عکاسی» توجیه نمود. اپستین در انتخاب این دختران بسیار سختگیر بود؛ به طوری که در پاسخ به یکی از عکسهای ارسالی سیاد برای یک مدل احتمالی، صراحتاً نوشت: «خیلی پیر است».
سیاد در مصاحبه با سیانان در دفتر وکیلش در پاریس، ضمن ابراز تاسف شدید و هیولا خواندن اپستین، مدعی شد که از زندگی خصوصی او کاملا بیخبر بوده است و افزود: «من فکر میکردم او یک مدیر کستینگ حرفهای و مشروع است. اکنون که فهمیدهام او چه موجود خطرناکی بوده، کاملا بههم ریختهام.»، اما اظهارات او با شکایتهای جدیدی که در فرانسه ثبت شده، در تناقض است.
سیل قربانیان، کوهی از تحقیقات در اروپا را به ارمغان آورد
رسوایی ناشی از انتشار این اسناد، تکانههای شدیدی را در ساختار مدیریتی صنعت فشن ایجاد کرده است. فیت کیتس، همزمان با آغاز روند انتشار ایمیلهای اپستین توسط دولت آمریکا، ناگهان بازنشستگی خود را از آژانس بزرگ نکست منیجمنت اعلام کرد تا به ادعای خود «تمرکز بیشتری بر بنیاد خیریهاش» داشته باشد؛ هرچند ناظران این اقدام را فرار از پاسخگویی توصیف میکنند.
از سوی دیگر، دادستانی پاریس یک پرونده جنایی فعال را مدیریت میکند که بر نقش دلالان فرانسوی در این شبکه متمرکز است. «ابا کارلسون» (Ebba Karlsson)، مدل سابق، فاش کرد که به طور رسمی شکایتی را در پلیس پاریس علیه دانیل سیاد به اتهام تجاوز و قاچاق انسان ثبت کرده و با بازپرسان گفتوگو کرده است. وی گفت: «ما زیاده از حد برای برقراری عدالت صبر کردهایم». سیاد این اتهامات را رد کرده و مدعی است اصلا کارلسون را به یاد نمیآورد.
قربانی دیگری به نام «جولیت»، مدل سابق فرانسوی، به مقامات پاریس گفته است که سیاد او را در سال ۲۰۰۴ (در سنین جوانی) به اپستین در نیویورک معرفی کرد. او به بازپرسان گفت: «اپستین در همان جلسه اول به بهانه بررسی فیزیک بدنی مرا مورد تعرض قرار داد و گفت اگر اندامت را آماده کنی تو را به آژانسها معرفی میکنم؛ اما فعلاً میتوانی به عنوان همراه و تنفروش کار کنی».
«سارا زیف»، بنیانگذار نهاد حمایتی «مادل الاینس» (Model Alliance)، با اشاره به این پرونده تاکید میکند که تحقیقات باید تا بالاترین سطوح تجاری فشن ادامه یابد. وی تصریح کرد: «در بسیاری از موارد، صنعت مدلینگ عملا چیزی جز یک ویترین و پوشش شیک برای قاچاق سازمانیافته انسان نیست.» با مرگ ژان-لوک برونل در سال ۲۰۲۰ بر اثر خودکشی در زندان پاریس، پرونده او بسته شد، اما قربانیان مصمم هستند تا دیگر حلقههای این زنجیره جهانی، از نیویورک تا پاریس، به دست عدالت سپرده شوند.
افشاگریهای اخیر و مستندات تکاندهنده وزارت دادگستری آمریکا، فراتر از یک رسوایی اخلاقی ساده، نشاندهنده یک فساد ساختاری و سیستماتیک در لایههای پنهان صنعت مد جهانی است که دههها تحت لوای شهرت، ثروت و زرقوبرق به حیات خود ادامه داده است. فروپاشی تدریجی این شبکه که با مرگ ژان-لوک برونل آغاز شد و اکنون با استعفاهای اجباری و بازجوییهای جنایی از دلالانی، چون دانیل سیاد در پاریس ادامه دارد، اثبات میکند که مصونیت نانوشته غولهای فشن در حال پایان است.
با این حال، همانطور که نهادهای حمایتی مانند «مادل آلاینس» تأکید میکنند، ریشهکن کردن این «ویترین شیک قاچاق انسان» تنها با محاکمه مهرههای دستدوم محقق نمیشود؛ بلکه مستلزم جراحی عمیق ساختاری، بازنگری قوانین مهاجرتی و صدور ویزای مدلینگ، و پاسخگو کردن کلانسرمایهدارانی است که با سکوت یا همدستی خود، مسیر را برای شکار دختران جوان هموار کردند. پرونده اپستین شاید بسته شده باشد، اما کیفرخواست علیه صنعتی که بستر این فاجعه را فراهم کرد، تازه گشوده شده است.
انتهای پیام/ ۱۳۴
