سازش با رژیم صهیونی بازتولید بیعت با یزید زمانه است

به گزارش دفاع‌پرس از قم، آیت الله اعرافی در پیام تحلیلی و راهبردی، بزرگ‌ترین مصداقِ «طلب اصلاح» در عصر حاضر، تسلط بر لبه‌های دانش، هوش مصنوعی و تحقق حاکمیت اقتصادی و خودکفایی دانست تا امت اسلامی از زیر تازیانه باج‌خواهی‌های بین‌المللی خارج شده و موازنه قوا را به نفع مستضعفان دگرگون سازد. این خیزش همه‌جانبه، امروز در افق جهانی و جامع رسالت حسینی تنفس می‌کند و از مرز‌های نزاع‌های مذهبی و اختلافات فرعی درون امت فراتر می‌رود.

مشروح پیام تحلیلی آیت الله اعرافی مدیر حوزه‌های علمیه به شرح زیر است:

بسم الله الرحمن الرحیم

سپاس و حمد پروردگاری را که بار دیگر نعمت عظیم درک ایام عاشورا را نصیب ما ساخت؛ فرصتی ملکوتی برای تطهیر نفس، عقل و قلب جهان اسلام در پرتو نور، هدایت، معنا و معنویت نهضت امام حسین (علیه‌السلام). با وزش نسیم عاشورای حسینی، دگربار جان‌های آزادگان جهان لبریز از شمیم بزرگ‌ترین نهضت اصلاح‌گرای تاریخ بشر می‌شود؛ حرکت عظیمی که قطب‌نمای هدایت ما در قلب دگرگونی‌های بزرگ عصر حاضر است.

کربلا هرگز رخدادی تاریخی و محصور در مرز‌های سال ۶۱ هجری نبوده و نیست، بلکه یک جریان پویا و زنده در عمق نبرد‌های امروز ما، و چشمه جوشانِ طاقتی است که امت اسلامی به مدد آن، زنجیر‌های ناتوانی و وابستگی را از هم می‌گسلد تا شکوه، عزت و اقتدار خویش را در میان جهانیان بازیابد و هم‌صدا با تاریخ فریاد برآورد که: «إِنِّی سِلْمٌ لِمَنْ سَالَمَکُمْ وَ حَرْبٌ لِمَنْ حَارَبَکُمْ إِلَی یَوْمِ الْقِیَامَةِ».

۱. نگاه رسالت‌محور به عاشورا، امروز در واقعیت جامعه اسلامی هم‌بستگی ناگسستنی دو بُعد بنیادین را عیان می‌سازد: «سوگ» و «حماسه». بُعد سوگ و شور عاطفی که حامل خون پاک کربلاست، خط مقدم دفاع از وجدان بشری در جهان معاصر است؛ بُعدی که پرده از چهره کریه ستم و استکبار برمی‌دارد و مانع از آن می‌شود که فطرت انسانی با وضع موجودِ ظالمانه خو کرده و به آن تن دهد. این عمق عاطفی، بی‌واسطه با بُعد حماسه و اقتدارآفرینی کامل می‌شود؛ آنجا که حسین (علیه‌السلام) در میدان امروز ما، در قامت رهبر انقلابی و تمدن‌ساز، عالی‌ترین الگوی ایستادگی در برابر نظام‌های سلطه و مسخ فرهنگی را به بشریت ارزانی می‌دارد.

۲. این امانت تاریخی امروز بر دوش سخنوران، رسانه‌ها، هنرمندان و پدیدآورندگان ادبیات عاشورایی سنگینی می‌کند تا حسین (علیه‌السلام) را به نسل جوان و افکار عمومی جهان، نه به عنوان یک «قربانیِ بی‌دفاع و منزوی»، بلکه به عنوان معمار آینده و طراحِ الگو‌های نوین تمدنی معرفی کنند. خون مظلوم و ماجرای کربلا، آن‌گونه که اندیشمندان و عالمان بزرگ در خوانش‌های استنهاضی و تاریخی خود تبیین کرده‌اند، همان نیروی استراتژیک و پیشرانِ حرکتی است که مشروعیت نظام‌های ستمگر را در هم می‌شکند؛ قدرتی که قادر است ساختار‌های تمدنی، انسانی و اخلاقیِ لازم را برای هدایت نبرد‌های معاصر و تغییر موازنه قوا بنا کند.

۳. ژرفای حقیقی این نهضت بر «مرجعیت تام و فراتاریخیِ واقعه کربلا در کلان‌پروژه اصلاح بنیادین امت» استوار است. حرکت حسینی هرگز جریانی برای تصاحب قدرت، منافع جناحی، تعصبات قبیله‌ای، فرقه‌ای یا خانوادگی نبود، بلکه پاسخی سرنوشت‌ساز به یک انحراف ساختاری و عمیق بود که مسیر امت را در آن دوره پایه‌ای و نخستین از تاریخ اسلام به گمراهی می‌کشاند. حسین (علیه‌السلام) در برابر جریانی سازمان‌یافته ایستاد که هدفش حذف وحی، مسخ ارزش‌های قرآنی، تعلیق کارآمدی اسلام به عنوان آیین و نظام زندگی در تمام عرصه‌ها، و تهی کردن دین از محتوای رسالتی‌اش بود.

۴. بر پایه این گواهی صریح تاریخی، جایگاه امام حسین (علیه‌السلام)، امامت ایشان و پیوندِ بی‌واسطه‌شان با سرچشمه وحی، به این حرکت مشروعیتی مطلق، متعالی و مستمر می‌بخشد. این جایگاه، اقتدا به خط حسینی را برای امت به یک ضرورت حیاتی بدل ساخته و به هر حرکت اصلاحیِ معاصر که در پی مواجهه با مسخ هویت اسلامی است، مشروعیتی برتر عطا می‌کند؛ حرکتی که فلسفه عمیق خود را از این کلام جاودان وام می‌گیرد: «إنّی لَمْ أَخْرُجْ أَشِراً وَلا بَطِراً وَلا مُفْسِداً وَلا ظالِماً، وَإِنَّما خَرَجْتُ لِطَلَبِ الإِصْلاحِ فی أُمَّةِ جَدِّی».

۵. این اصلاح‌گری معاصر، امروز متکفل رهایی انسان از بند تزییف فکری و غارت شناخت است؛ آن‌هم در روزگاری که بشریت در شرق و غرب جهان با بحرانی وجودی دست‌وپنجه نرم می‌کند که در آن، ماشینریِ مادی‌گرایی هویت و اصالت فرد را له کرده و نظام‌های جهانی‌سازی، انسان را از عمق اخلاقی و روحی‌اش تهی ساخته‌اند. اینجاست که فریاد حسین (علیه‌السلام) در میان حلقه محاصره، دیوار‌های تاریخ را می‌شکافد و انسانِ عصر دیجیتال را خطاب قرار می‌دهد که: «إنْ لَمْ یَکُنْ لَکُمْ دِینٌ وَکُنْتُمْ لا تَخافُونَ المَعادَ، فَکُونُوا أَحْراراً فی دُنْیاکُمْ». این کلام، منشور زنده‌ای است که با ریشه مشترک انسانی و فطرت بشر سخن می‌گوید؛ انسانِ امروز را از مسخ شدن در چرخه مصرف‌گرایی نجات می‌دهد و ارزش‌های عدالت و آزادی را بر فراز محاسبات منفعت‌طلبانه و پوچ‌گرایی مادیِ لیبرالیسم افراطی می‌نشاند.

۶. این پیوند اندام‌وار میان نهضت و واقعیت معاصر بدان معناست که سخنان بزرگ عاشورا، پیشران و محرک مستقیم عرصه‌های استراتژیک امت هستند. آنگاه که طنین فریادِ عزت‌خواهی تاریخ را می‌شنویم که: «أَلا وَإنَّ الدَّعِیَّ ابْنَ الدَّعِیِّ قَدْ رَکَزَ بَیْنَ اثْنَتَیْنِ، بَیْنَ السِّلَّةِ وَالذِّلَّةِ، وَهَیْهاتَ مِنَّا الذِّلَّةُ»، ترجمانِ ژئوپلیتیک و عینی آن در میدان امروز، نفی مطلق سلطه و استعمار نوین است. ما امروز در ایستادگی، مقاومت و مجاهدت ایران، لبنان و کل جبهه منطقه، تجسم عینی و امتداد زنده واقعه کربلا را به عنوان مرجعیت عالی ایستادگی، قهرمانی و فداکاری در برابر بی‌رحم‌ترین ماشین‌های توحش جهانی مشاهده می‌کنیم؛ میدانی که در آن هرگونه عقب‌نشینی از حاکمیت ملی یا تن دادن به سازش با رژیم غاصب صهیونیستی که به دنبال نابودی آرمان فلسطین و نسل‌کشی مردم مظلوم ماست بازتولید بیعت با یزید زمانه است. مقتضای عینی عهدِ «بَرِئْتُ إِلَی اللَّهِ وَإِلَیْکُمْ مِنْهُمْ وَمِنْ أَشْیَاعِهِمْ وَأَتْبَاعِهِمْ وَأَوْلِیَائِهِمْ» در جهان امروز، حمایت مطلق از شبکه‌های مقاومت و صیانت از قدس شریف برای تحقق بازدارندگی و اقتدار است.

۷. در امتداد همین مسیر، مقتضای پروژه اصلاحی عاشورا در نبرد علمی و تمدنی ما، پر کردن شکاف‌های معرفتی و تکنولوژیک است؛ چرا که بزرگ‌ترین مصداقِ «طلب اصلاح» در عصر حاضر، تسلط بر لبه‌های دانش، هوش مصنوعی و تحقق حاکمیت اقتصادی و خودکفایی است تا امت اسلامی از زیر تازیانه باج‌خواهی‌های بین‌المللی خارج شده و موازنه قوا را به نفع مستضعفان دگرگون سازد. این خیزش همه‌جانبه، امروز در افق جهانی و جامع رسالت حسینی تنفس می‌کند و از مرز‌های نزاع‌های مذهبی و اختلافات فرعی درون امت فراتر می‌رود؛ چرا که حسین (علیه‌السلام) هنگام خروج، برای یک طایفه خاص حرکت نکرد، بلکه برای اصلاح امت و نجات انسانیت و با اتکا به محکمات قرآن و سنت قیام فرمود.

۸. این بیداری معرفتی، امروز ما را به فعال‌سازی «نگاه نظام‌مند و ساختاری به دین و جامعه» فرامی‌خواند تا فتنه‌های مذهبی و پروژه‌های تجزیه‌طلبانه‌ای را که توسط سرویس‌های امنیتی بیگانه طراحی می‌شوند، خنثی سازیم و جبهه واحدی از مقاومت تمدنی بگشاییم که برای حفظ کیان اسلام و صیانت از هویت فطری ملت‌ها، از اختلافات فرعی عبور کند. اینجاست که مسئولیت تاریخی نخبگان، حوزه‌های علمیه و نهاد‌های بزرگ جهان اسلام به ندای استنهاض تاریخی امام حسین (علیه‌السلام) گره می‌خورد که فرمود: «أَمَا مِنْ مُغِیثٍ یُغِیثُنَا لِوَجْهِ اللَّهِ؟ أَمَا مِنْ ذَابٍّ یَذُبُّ عَنْ حَرَمِ رَسُولِ اللَّهِ؟».

این استمداد، ندایی زنده، معاصر و مستمر است؛ سکوت نخبگان امت در برابر مسخ ارزش‌های دینی، نسل‌کشی ملت‌های مستضعف و آگاهی‌زدایی از جوانان، انطباق عینی با عافیت‌طلبیِ بیعت‌شکنان در سال ۶۱ هجری است. نصرت حق در جهان امروز جز با کلام شجاعانه، «جهاد تبیین» و ایستادگی در برابر امپراتوری دروغ رسانه‌ای محقق نخواهد شد.

۹. ما با انتشار این منشور عاشورایی و تمدنی، بدین باور یقین داریم که امت اسلامی نه در منابع مادی و نه در سرمایه‌های استثنایی انسانی خویش با کمبودی مواجه نیست، بلکه جهان اسلام امروز در آستانه تبلور و فعال‌سازی همان اراده پولادین حسینی و بصیرت معرفتی است که موازنه‌ها را دگرگون ساخته و تاریخ را بازنویسی می‌کند. وعده الهی در پیروزی مستضعفان و فروپاشی تخت‌های طغیان و مادیت حتمی است؛ باشد که این موسم عاشورایی، گام استوار ما به سوی تحقق «مرجعیت و طلیعه داری تمدنی» و ارائه الگویی جهانی و همساز با فطرت و وجدان بشری باشد.

وَالسَّلامُ عَلَی الحُسَیْنِ، وَعَلَی عَلِیِّ بْنِ الحُسَیْنِ، وَعَلَی أَوْلادِ الحُسَیْنِ، وَعَلَی أَصْحَابِ الحُسَیْنِ الأَحْرَارِ.