امسال سوم محرم رقیه(س) تنها نیست

به گزارش خبرنگار دفاع‌پرس از اصفهان، سوم محرم، تقویمِ را به نامِ کوچک‌ترین مسافرِ خرابه‌های شام ورق می‌زند و روایت دخترک تنهای شام، غریب‌ترین روایتِ اسارت و تنهایی است. سوم محرم امسال زمزمه‌های سوگواری در ایران، طنینی دیگر دارد؛ داغِ دخترکِ سه‌ساله کربلا، در عمقِ نگاهِ مبهوتِ مادری بازخوانی می‌شود که همین نزدیک به صد و نه روز پیش، در جریانِ نبرد سنگین و بی‌رحمانه آمریکایی صهیونیستی کودکش هدفِ اصابتِ موشک‌ها قرار و در خون غلتید.

داستانِ رقیه بنت‌الحسین (ع)، روایتی تکان‌دهنده از عواقبِ خشونتِ سیاسی و نظامی است. او کودکی بود که چرخِ روزگار، او را از رفاه و محبتِ مدینه، به بیابان‌های داغِ مسیر اسارت و در نهایت به دیوار‌های سرد و نمورِ خرابه‌ای در شام کشاند.

آنچه بر این وجودِ لطیف گذشت، هجومی از ناملایمات بود؛ پا‌هایی کوچک که تابِ دویدن بر خار مغیلان را نداشت، تازیانه‌هایی که بدون تمایز میان بزرگ و کوچک فرود می‌آمد و تنهاییِ که پس از گم شدن در تاریکیِ بیابان، بر جانش سایه انداخت و نقطه پایانی این سرنوشت در کنجِ یک خرابه و بر اثرِ بارِ سنگین دیدن سر بریده پدر رقم خورد؛ مرگی غریبانه که به نمادِ نهاییِ مظلومیتِ فرزندان در کشمکش‌های بزرگِ تاریخی بدل شد.

صد و نه روز پیش؛ سقوطِ موشک‌ها بر رویا‌های کودکانه

این زاویه تاریکِ تاریخ که در آن کودکان بی‌هیچ گناه و نقشی در جنگ‌ها به نخستین قربانیانِ توحشِ نظامی بدل می‌شوند، در تاریخِ معاصرِ ما مصداقِ عینی و زنده‌ای یافته است. حدود صد و نه روز پیش زمانی که شعله‌های موشک متجاوزِ آمریکایی صهیونیستی زبانه کشید و حاشیه امنِ خانه‌ها در خطه جنوبی کشور و منطقه میناب را در هم شکست.

موشک‌هایی که بر سر محله‌هایی فرود آمدند که تنها صدایی که از آنها شنیده می‌شد، بازی‌ها و خنده‌های کودکان این دیار بود. بچه‌های معصومی که با دنیای سیاست و جنگ فرسنگ‌ها فاصله داشتند، در میانِ آتش و ترکشِ بمباران‌ها، جانِ عزیزِ خود را از دست دادند. تصاویری که از آن روز‌ها به جا مانده، عروسک‌های رها شده در میان توده‌های خاکستر و بتن، تصویر امروزی همان خرابه‌ای است که قرن‌ها پیش، ریحانه‌ای را در خود بلعید.

وقتی تنهاییِ خرابه‌های شام در کرانه‌های جنوب تکرار می‌شود

سوم محرم امسال در محافلِ سوگواری، وقتی سخن از تنهاییِ حضرت رقیه (س)، از ترسیدنِ او در تاریکی شب و از پا‌های آسیب‌دیده‌اش به میان می‌آید، اشک‌های جاری بر گونه‌های مادران و پدران از جنسی دیگر است. آنها با تمامِ وجود درک می‌کنند که چگونه ممکن است یک کودک، در عرضِ چند ساعت، تمام دنیای امنِ خود را از دست بدهد و در میانِ دود و هیاهوی انفجار‌ها تنها بماند.

کودکانِ شهید جنگ رمضان سند زنده مظلومیت ملتی هستند که در چرخ‌دنده‌های جنگ‌طلبیِ قدرت‌های جهانی آسیب دیده‌اند. عزاداریِ سوم محرم امسال دادخواهیِ انسانی علیه همه حرمله‌ها و ستمگرانی است که در طول تاریخ از شام تا خاک پاک این مرز و بوم خونِ پاکِ معصوم‌ترین بندگان خدا را دست‌مایه اهداف خود قرار داده‌اند.

انتهای پیام/