امسال آیین شیرخوارگان حسینی با خونخواهی از شهدای جنگ رمضان گره خورد
به گزارش خبرنگار دفاعپرس از اصفهان، سکوت پر از معنای این کودکان، از همان ساعات ابتدایی صبح، حال و هوای فضای مراسم شیرخوارگان حسینی را دگرگون کرد. این حضور تصویری زنده از پیوند امروز با ریشههای عمیق عاشورا بود. رنگ سبز لباس نوزادان که نشان حیات و امید است، در کنار چفیهها و سربندهای کوچکشان، هر بینندهای را به یاد معصومیت علیاصغر (ع) میانداخت. این نوزادان نه سیاست را میشناسند و نه از جنگها چیزی میدانند، اما حضورشان نماد پاکی محضی است که بزرگترین سند رسوایی ظالمان به شمار میآید.
در میان زمزمههای نوحه و چشمهای بارانی مادران، یاد همه کودکان و شیرخوارگانی زنده شد که در راه حق و دفاع از ارزشهای این مرز و بوم، بیگناه پرپر شدند. هنوز اندوه سنگین شهادت نوزادان در جنگ رمضان بر سینهها سنگینی میکند؛ طفلانی که پیش از لمس زندگی، در شکم مادر یا آغوش گهوارهها و در بمبارانها مظلومانه به شهادت رسیدند. داغ تازه شهدای شیرخواره جنگ رمضان، امسال در کنار نام حضرت علیاصغر (ع) معنا شد تا فاش شود که قساوت حرملههای زمانه در کشتار بیپناهان، هیچگاه چهره حقیقت را کتمان نخواهد کرد.
پرچمهایی که از یک افق سخن میگویند
در دایره دید بخشهای مختلف گلستان شهدای اصفهان آنچه بیش از همه جلب توجه میکرد این بود که مادران اصفهانی علاوه بر قنداقهای سبز فرزندانشان، پرچمهای سه رنگ ایران و بیرقهای زرد حزبالله لبنان را با خود به همراه داشتند. همین نشان میداد که مفهوم دفاع از مظلوم، دیگر یک ایده انتزاعی در صفحات تاریخ نیست و به یک جغرافیای زنده و متصل تبدیل شده است. تکان دادن آرام این پرچمها در دست مادرانی که همزمان لالایی روز دهم را زمزمه میکردند، گویای این واقعیت بود که ریشه ایستادگی، از همان نخستین ماههای زندگی در جان نسل جدید پای میگیرد.
بسیاری از حاضران با در دست داشتن تصاویری از شهدای جنگ رمضان نشان دادند که جامعه به یک تحلیل روشن از رفتارهای دشمن رسیده است؛ تحلیلی که میگوید آسیب رساندن به بافت خانوادگی و هدف قرار دادن محلات مسکونی، پناهگاه نهایی کسانی است که در میدان رویارویی مستقیم با بنبست مواجه شدهاند.
امسال شعار مرگ بر آمریکا و اسرائیل در کنار ذکر «لبیک یا علیاصغر» با بیزاری از رفتارهای کودککشانی که در ماههای گذشته بیمارستانها و مدارس را هدف قرار دادند، همراه شد. مادران با بالا بردن فرزندان خود هنگام ذکر نام طفل ششماهه کربلا نشان دادند که بیپناهی کودکان، ضعیف بودن آنها نیست، بلکه قدرتمندترین گواهی برای اثبات ظلم جبهه مقابل است.
یادبودی برای لالاییهای ناتمام
در حاشیه مراسمات، نمادهایی ساده مانند گهوارههای خالی کوچک یا شیشهشیرهایی که روی آنها نام شهدای کودک غزه، میناب و مجتبی سهروزه نوشته شده بود، به چشم میخورد که عمق مصیبتی را روایت میکردند که در جریان جنگ رمضان بر خانوادهها تحمیل شد؛ نوزادانی که پیش از لمس ابتداییترین ابعاد زندگی و پیش از صدور شناسنامه، هدف اصابت موشکها قرار گرفتند. موج انفجارهایی که سقف خانهها را لرزاند، نهتنها ساختمانها، بلکه رویاهای بسیاری از مادران را در هم شکست.
ثبات و استواری کشور پس از روزهای پرالتهاب اسفندماه و انسجام مقتدرانهای که ایجاد شد، برای این خانوادههای داغدیده لنگر آرامشی شد تا مطمئن باشند این هزینههای سنگین و خونهای پاک، در مسیر حفظ حریم کشور پایمال نمیشود.
انتهای پیام/
