طایفهای که در مدرسه میناب ۵ شهید دارد
گروه حماسه و جهاد دفاعپرس: در میناب، طایفهای زندگی میکنند که در موشکباران مجموعه مدرسه شجره طیبه، پنج عزیز خود را از دست دادند؛ سه دانشآموز و دو معلم. خانم فاطمه کریمی، مادر «صالح عباسی»، با چشمانی خیس اما با افتخار میگوید: «دشمن پنج داغ بر دل ما گذاشت. پسرم صالح، همراه با نوه عمویم، سپهر کریمی، از مدرسه رهپویان خلیج فارس شهید شد. داغ دیگر، حنانه ذاکری، نوه عمهام است. الهام کریمی، معاون مدرسه دخترانه، و خواهرش انسیه کریمی، معلم پایه ششم، هر دو دخترعمو و مثل خواهرم بودند. الهام همسر پسرعمه من و انسیه زنداداشم بود. هر دو شهید شدند.»
اما درد مادرانه خانم کریمی به اینجا ختم نمیشود. او با صدایی لرزان از دوقلوهای همسر برادرش میگوید: «خانم معلم ششم، انسیه کریمی، ۲ فرزند دوقلو به جا گذاشت؛ دوقلوهای سه و نیمسالهای که بیتاب مادرند. حالا من بیپسر ماندهام و بچههای برادرم بیمادر. بهخودم قول دادم برای آنها مادری کنم. چرا؟ چون صالح در آخرین لحظات عمرش، به آغوش مادر این کودکان پناه برد.»
چرا فقط صالح؟
داستان شهید صالح عباسی عجیب است. او هر روز از روستای حاجیخادمی راهی مدرسه در میناب میشد. پسر ۱۱ ساله و دانشآموز کلاس پنجم الف. بسیاری از همکلاسیهایش سالم ماندند. چرا فقط صالح شهید شد؟
مادرش توضیح میدهد: «ما در روستا زندگی میکنیم، حدود ۲۵ دقیقه فاصله تا شهر میناب داریم. وقتی به من زنگ زدند سریع به راننده سرویس خبر دادم. سرویس مدرسه در ترافیک شدید گیر کرده بود. برادر بزرگتر و داییهای او هم راهی مدرسه شدند. معلمش، خانم حاجحسینی، زنگ زد و گفت صالح اصرار دارد که پیش زنداییاش برود. زنداییاش، انسیه کریمی، طبقه بالا بود. معلمش به زنداییاش زنگ زد و اجازه داد و آنها کنار هم شهید شدند.»
مادر آهی میکشد و ادامه میدهد: «بسیاری از همکلاسیهای صالح خودشان از مدرسه خارج شدند و زنده ماندند. ما هم اولش امید داشتیم که صالح زنده باشد. بهخودم دلداری میدادم و میگفتم صالح بچه زرنگی است و زیرآوار نمیماند. احتمالا فرار کرده یا جایی قایم شده.»
چشمانتظاری مادر، با خبر پیدا شدن پیکر پاره تنش در همان شب به پایان رسید: «برادرم از روی لباس و آثار روی بدن صالح او را پیدا کرد. بمیرم برای صالحم... پیکرش سالم بود، فقط سر و چشمش بهخاطر خفگی و فشار آسیب دیده بود.»
خاطره روز تولد صالح
سالروز تولد صالح عباسی هشتم آبانماه بود؛ یعنی هشتِ هشت. چقدر ذوق میکرد که این عدد، یادآور امام رضا (ع) است. مادرش میگوید: «خدا را شکر که آخرین تولدش را دقیقاً همانجایی که دوست داشت، یعنی در مدرسه و با آن کیک فوتبالی قشنگ جشن گرفتیم. برای پسر فوتبالدوست من، بهترین هدیه توپ و لباس ورزشی بود. میخواست بهترین فوتبالیست جهان شود. همچنین بازیهای کامپیوتری مثل کالآفدیوتی را دوست داشت و میخواست بازیکن حرفهای آن شود.»
صالح، پسر آرام و مهربانی بود. مادرش میگوید: «وقتی باردارش بودم کمی اذیت شدم، پدرش میگفت: این بچه سرباز امام زمان (عج) میشود. نگران نباش. هر سال که نیمهشعبان میشد در روستایمان مراسم میگرفتند. پسر من بهخاطر اسم زیبایش "صالح"، لباس ورزشی بهعنوان جایزه میگرفت و چقدر خوشحال میشد! خودش هم همیشه با افتخار میگفت: من سرباز امام زمانم! گاهی با عکسهای او حرف میزنم و میگویم صالح! تو واقعاً سرباز امام زمان (عج) و سرباز این وطن شدی و پیش از آنکه قد بکشی و ۱۸ ساله شوی، پیش خدا رفتی. بیربط نبود که موهایت را هم قبل از شهادت کوتاه کرده بودی. یادم هست که خودت جلوی آینه ایستاده بودی و با اعتمادبهنفس گفتی: نکند من میخواهم بروم سربازی؟ بله صالحجان، تو رفتی و سرباز پرافتخار وطن شدی و حالا من ماندهام و داغ بیپسری و درد بیمادری بچههای داییات.»
خانم کریمی در پایان، از آرامشی میگوید که خدا به مادران شهدا میدهد: «خدا به مادران و پدران شهدا صبری عجیب میدهد. قرآن وعده داده که شهدا زندهاند و روزیشان را به ما میدهند. من این را در دل خودم حس میکنم. الان فقط عکسهای فوتبالش را در کمد دیواریاش نگاه میکنم و با توپ و وسایلش آرام میشوم. دلخوشم به اینکه خون این شهدا پایمال نشود.»
انتهای پیام/ 119
