یک سال پس از جنایت رژیم صهیونیستی/ آستانهاشرفیه هنوز در سوگ ۱۷ شهید خانواده صدیقی صابر
به گزارش خبرنگار حماسه و جهاد دفاعپرس، سوم تیرماه برای مردم آستانهاشرفیه روزی است که با یادآوری آن، بغضی سنگین گلوی شهر را میفشارد. یک سال از آن بامداد خونین میگذرد، اما هنوز هم بسیاری از مردم وقتی از مقابل آن محل عبور میکنند، خاطرات تلخ آن روز در ذهنشان زنده میشود.
خانهای که به یکباره خاموش شد
در میانه جنگ ۱۲ روزه و در یکی از تلخترین جنایتهای رژیم صهیونیستی، خانهای در این شهر هدف حمله قرار گرفت و خانوادهای بزرگ، یکجا به آسمان پر کشیدند. آنچه رخ داد تنها حمله به یک ساختمان نبود؛ حمله به کانون یک خانواده، به رؤیاهای کودکان، به لبخند مادران و به آرامش مردمی بود که هیچ نقشی در میدان جنگ نداشتند.
زیر آوار آن خانه، کودکانی بودند که هنوز فرصت زندگی را بهدرستی تجربه نکرده بودند، مادرانی که ستون خانواده بودند و پدرانی که سالها برای آینده فرزندانشان تلاش کرده بودند.
مردم آستانهاشرفیه هنوز چهرههای نگران نیروهای امدادی را به یاد دارند که ساعتها در میان آوار به جستوجوی پیکر شهدا مشغول بودند. هر لحظه که پیکری از زیر آوار بیرون آورده میشد، اشک و اندوه در میان مردم حاضر موج میزد.
دانشمندی که در کنار خانوادهاش آسمانی شد
شهید سید محمدرضا صدیقی صابر که از دانشمندان برجسته کشور به شمار میرفت، سالها از عمر خود را در مسیر پیشرفت علمی و اقتدار ایران اسلامی صرف کرده بود. اما دشمنی که از شکست در میدانهای مختلف به ستوه آمده بود، این بار نه تنها او، بلکه نزدیکترین اعضای خانوادهاش را نیز هدف قرار داد تا عمق کینه و وحشیگری خود را به نمایش بگذارد.
در این جنایت، خانوادهای که سالها در کنار هم زندگی کرده بودند، در کنار هم نیز به شهادت رسیدند؛ روایتی تلخ که در حافظه مردم آستانهاشرفیه برای همیشه ماندگار خواهد ماند.
شهری که یکپارچه عزادار شد
روزهای پس از این حادثه، آستانهاشرفیه حال و هوای دیگری داشت. پرچمهای سیاه بر سر در خانهها نصب شد، مساجد و حسینیهها میزبان مراسمهای بزرگداشت بودند و مردم از نقاط مختلف گیلان برای همدردی با بازماندگان راهی این شهر شدند. هر کوچه و خیابان از شهدا سخن میگفت و هر مجلس یادبودی به محفل روایت مظلومیت خانوادهای تبدیل شده بود که یکجا قربانی جنایت رژیم صهیونیستی شدند.
اوج این اندوه در مراسم تشییع شهدا نمایان شد؛ روزی که آستانهاشرفیه یکپارچه اشک و ماتم بود. پیرمردان و پیرزنان، جوانان و کودکان، همه آمده بودند تا آخرین وداع را با شهدایی انجام دهند که خونشان سند دیگری بر حقانیت ملت ایران شد. خیابانها مملو از جمعیتی بود که با چشمانی اشکبار و مشتهای گرهکرده، پیکرهای مطهر شهدا را بدرقه میکردند.
۱۶ ستاره در آسمان آستانهاشرفیه
امروز و در نخستین سالگرد این حادثه، یاد آن ۱۷ شهید همچنان در ذهن و قلب مردم زنده است. نام شهید صدیقی صابر و خانوادهاش تنها بخشی از حافظه تاریخی آستانهاشرفیه نیست؛ آنان به نمادی از مظلومیت، ایثار و مقاومت تبدیل شدهاند. هرچند دشمن تلاش کرد با این جنایت صدای علم، ایمان و مقاومت را خاموش کند، اما خون شهدا بار دیگر نشان داد که راه آنان در دل ملت ایران ادامه خواهد یافت.
سوم تیر برای آستانهاشرفیه یادآور خانهای است که ویران شد، اما نام ساکنانش جاودانه ماند؛ یادآور خانوادهای که در یک شب آسمانی شدند و شهری که هنوز پس از گذشت یک سال، در سوگ آنان اشک میریزد. مردم این شهر باور دارند که گذر زمان از تلخی آن حادثه نمیکاهد و نام شهدای خانواده صدیقی صابر تا همیشه بر تارک تاریخ آستانهاشرفیه خواهد درخشید؛ ۱۷ ستارهای که در یک شب خونین از زمین جدا شدند و در آسمان ماندگار گشتند.
انتهای پیام/ 122
