مقاومت روستائیان سوریه با سنگ و چوب در برابر تجاوز صهیونها
گروه بینالملل دفاعپرس: تنشها در جنوب سوریه، در پی ورود نیروهای نظامی و خودروهای زرهی اسرائیل به شهرک مرزی «عابدین» به اوج خود رسیده و بار دیگر جرقههای خشونت را در این منطقه بحرانی روشن کرده است. در جریان این نفوذ نظامی که روز یکشنبه رخ داد، ساکنان محلی با بستن جادهها با سنگ و پرتاب آن به سمت گشتهای نظامی، تلاش کردند مانع پیشروی آنها شوند؛ اقدامی که با واکنش تند ارتش اسرائیل، شلیک تیرهای هوایی، هدف قرار دادن دیوارهای منازل و در نهایت آتشباری توپخانهای به سمت روستا مواجه شد.
اگرچه این درگیری تلفات جانی در پی نداشت، اما هراس از تشدید حملات و آغاز موج جدیدی از پاکسازیهای نظامی، بخش عمدهای از جمعیت عابدین را فراری داده است؛ مردمی که تا روز دوشنبه همچنان از بازگشت به خانههای خود وحشت داشتند و حرفهایشان نشاندهنده یک اضطراب دائمی است.
«محمد الحسن» یکی از ساکنان عابدین، در حالی که در نزدیکی گروهی از کودکان ایستاده بود که به بقایای یک گلوله منفجرشده خیره شده بودند، این فضای رعبآور را توصیف میکند که چگونه نیروهای اسرائیلی به طور منظم، هر چند روز یکبار با خودروهای زرهی وارد روستا میشوند، خانهها را بازرسی میکنند و در صورت عدم پاسخگویی، درها را شکسته و موجی از وحشت و فریاد را میان زنان و کودکان به راه میاندازند.
این درگیریها در عابدین، دومین حادثه خشونتآمیز در کمتر از ۲۴ ساعت گذشته در این منطقه به شمار میرود، چرا که ارتش رژیم صهیونیستی روز دوشنبه اعلام کرد که دو فرد مسلح را که قصد حمله به نیروهایش داشتند، کشته است. مقامات محلی از جمله «عماد حسون»، شهردار دهکده «حضر» در جنوب سوریه نیز تایید کردند که دو فرد ناشناس سوار بر یک وانت در جنوب این روستا بر اثر انفجار کشته شده و اجساد آنها توسط ارتش اسرائیل منتقل شده است، حادثهای که تلآویو مدعی است در پاسخ به تیراندازی به یکی از پایگاههایش رخ داده و بخشی از یک قاب بزرگتر در استراتژی جدید این کشور است.
ریشه این بحران پایدار به دسامبر ۲۰۲۴ بازمیگردد؛ زمانی که در پی سقوط بشار اسد، رئیسجمهور سابق سوریه، توسط نیروهای شورشی، ارتش اسرائیل کنترل منطقه حائل تحت نظارت سازمان ملل متحد به وسعت ۲۳۵ کیلومتر مربع را در دست گرفت. مقامات اسرائیلی در ابتدا این اقدام را تصمیمی «موقت» برای محافظت از مرزهای خود اعلام کردند، اما اخیرا با تغییر موضعی آشکار، از برنامه خود برای اشغال این منطقه حائل برای مدتی نامحدود سخن میگویند؛ حضوری نظامی که بخشی از تغییر استراتژی کلان و هجومیتر اسرائیل پس از حملات هفتم اکتبر ۲۰۲۳ محسوب میشود.
تلآویو با اتکا به همین دکترین، بخشهای وسیعی از غزه و خاک لبنان را تصرف کرده و اکنون در حال تثبیت موقعیت خود در سوریه است و این مناطق را «کمربندهای امنیتی» مینامد، در حالی که از زمان سقوط دولت اسد، هیچ حمله فرامرزی جدی از سوریه به اسرائیل گزارش نشده است و تنها نفوذ ارتش اسرائیل به شهرکهای جنوب غربی، بارها مقاومت مردمی را برانگیخته و به درگیریهای مرگبار منجر شده است.
در سطح سیاسی، اگرچه جولانی، رئیس رژیم خودخوانده سوریه، به شدت این حملات را محکوم کرده و خواستار عقبنشینی فوری اسرائیل شده است، اما در صحنه عمل، نزدیکترین پست امنیتی دولت سوریه حدود ۱۰ کیلومتر با عابدین فاصله دارد و عملا هیچ چتر حمایتی موثری برای حفاظت از روستاییان وجود ندارد. از سوی دیگر، امیدهای اولیه ساکنان به مذاکرات با میانجیگری آمریکا در فرانسه که با هدف دستیابی به یک توافق امنیتی پایدار آغاز شده بود، به طور کامل ناامید شده و این گفتوگوها به بنبست رسیده است.
این انفعال دیپلماتیک و نظامی، بار سنگینی را بر دوش مردمی گذاشته که تازه از کابوس جنگ داخلی ۱۳ ساله سوریه رها شدهاند. آنها اکنون علاوه بر خطرات جانی، با بحران شدید اقتصادی، بیکاری، قطعی مداوم برق و کمبود شدید آب مواجه هستند.
«صبحی الطولبی» پیرمرد ۶۶ ساله کشاورز، ضمن گلایه از اینکه کشاورزان دیگر به زمینها دسترسی ندارند، خواستار حمایت دولت برای پایداری در روستاها و فشار جامعه بینالمللی بر اسرائیل شد.
این انفعال دیپلماتیک و نظامی در کنار پرسشهای بیپاسخ میدانی، در نهایت فریاد بقای مردمی است که آرزویی جز یک زندگی پایدار و بیدغدغه ندارند؛ مردمی که پس از تحمل سالها ویرانی ناشی از جنگ داخلی، اکنون خود را در محاصره بحران جدیدی میبینند که بر تمام ابعاد زندگیشان سایه انداخته است.
در این میان، پرسش تلخ و تاملبرانگیز «محمد الحسن» به عنوان یکی از ساکنان عابدین، خلاصهای از وضعیت تمام غیرنظامیان گرفتار در این بنبست ژئوپلیتیک است که با ناامیدی میپرسد: «چرا ما را آزار میدهند؟ ما در این منطقه مرزی به آرامی زندگی میکردیم و تهدیدی برای هیچکس نیستیم.»
این جملات، حقیقت عریان زندگی در سایه سنگین تصرف منطقه حائل است؛ جایی که روستاییان بیدفاع جنوب سوریه، در برزخ میان امیدهای بربادرفتهی دیپلماتیک و واقعیتهای خشن نظامی، تنها خواهان بازگشت به روزهای آرامش و ثبات از دست رفته خود هستند.
انتهای پیام/ ۱۳۴
