بدرقه امام شهید در دیار علویان؛ وقتی شور وداع به کوچه پسکوچههای مازندران رسید
گروه استانهای دفاعپرس- «حدیثه صالحی»؛ بازگشت زائران اعزامی به شهرهای مازندران، نه نقطهی پایان، که سرفصل جدیدی از یک سوگواری مستمر بود. مشاهدات میدانی نشان میدهد که نبض آن وداع میلیونی، اکنون در مساجد و مصلاهای استان میتپد. مردم بر این باورند که بدرقهی این پیکرهای مطهر هنوز به سرانجام نرسیده و آئینهای محلی، فرصتی فراهم آورده تا آن حس ناتمام، در اتمسفر خانگی و آشنای شهرشان با غلظت و دلتنگی بیشتری بازخوانی شود.
داغی که با بازگشت به خانه تازه شد
بازگشت زائران مازندرانی امام شهید از مراسمهای تشییع در تهران و قم، پایان سوگواری نبود؛ بلکه سرآغاز دور جدیدی از آئینهای مردمی در سراسر استان شد. بسیاری از کسانی که در میان آن جمعیت میلیونی حضور داشتند، اکنون در صف نخست مجالس محلی ایستادهاند و میگویند این حضور مستمر، تلاشی برای تسکین داغی است که با بازگشت به روال عادی زندگی و خلوت خانه، تازهتر شده است.
در میان جمعیت عزادار، حس مشترکی از فقدان یک تکیهگاه عمیق موج میزند. یکی از شهروندان سالخورده که تجربه سالها دیدار با مسئولان عالیرتبه را دارد، با چشمانی بارانی این حال را به «از دست دادن پدر» تشبیه میکند.
وی معتقد است ناباوری از این حادثه هنوز در جانش باقیست و تنها حضور در تکتک مراسمهای یادبود شهرش میتواند این سنگینی فراق را برای او قابل تحمل کند.
اینجا نگاه بانوان سالخورده استان نیز بر محور همبستگی میچرخد. یکی از این مادران که در موکب انصارالحسین حضور داشت با تأکید بر اینکه شهادت پاداش مجاهدت است، خاطرنشان کرد: برخلاف تصور دشمنان، این مصیبت نهتنها خللی در اراده مردم ایجاد نکرد، بلکه مانند ریسمانی محکم، ملت را گرد هم جمع کرد.
وی برادری با جبهه مقاومت را پیوندی ناگسستنی میداند که حالا با خون شهیدان، استوارتر از گذشته شده است.
نسل جدید؛ از میدان تشییع تا مسئولیتپذیری محلی
نکته قابل تامل این ایام، تغییر فضای سوگواری به صحنه اعلام موضع توسط نسل جوان است. جوانانی که تازه از پایتخت بازگشتهاند، حضور خود را فراتر از یک سوگواری ساده ارزیابی میکنند. یکی از این جوانان معتقد است شرکت در مراسمهای محلی، ادای دینی به آرمانها و پیامی روشن برای آینده است؛ حرکتی که نشان میدهد نسل نو، مسئولیت خود را در حفظ وفاداری به باورهای جامعه بهخوبی درک کرده است.
حضور پرشور دختران جوان در کاروانهای اعزامی و محافل استانی نیز نمادی از این پیوند است. آنان حضور در این فضا را فرصتی برای تأکید بر تداوم راه شهیدان میدانند. از نگاه این نسل، مراسمهای استانی و شهرستانی، قطعات تکمیلی پازلی هستند که تصویر بزرگ وفاداری ملی را کامل میکنند و نشان میدهند که ارزشهای ریشهدار، همچنان در لایههای جوان جامعه بالنده است.
بسیج امکانات برای وداع ناتمام جاماندگان
در بعد اجرایی و پشتیبانی، مازندران شاهد یک بسیج همگانی برای میزبانی از سوگواران بوده است. فضاسازیهای گسترده در شهرها و روستاها در کنار اعزام هزاران نفر با ناوگان عمومی و خودروهای شخصی، بخشی از این همایش بزرگ است. همچنین برای کسانی که امکان حضور در مراسمهای اصلی را نداشتند، آئینهای تشییع نمادین و اجتماعات شبانه در تمامی شهرستانها تدارک دیده شد تا هیچ دلی از این کاروان جا نماند.
برپایی مواکب خدماتی و ایستگاههای صلواتی در مسیرهای ارتباطی، بخش دیگری از این حماسه است. تنها در یکی از شهرستانها، ۲۰ موکب با مشارکت مستقیم مردم برپا شده که نشاندهنده عمق نفوذ این حرکت در لایههای مختلف مردمی است. این ایستگاهها نهتنها بستر سوگواری، بلکه نماد مهماننوازی مازندرانیها از زائرانی است که در مسیر بازگشت از مشهد و تهران هستند.
پشتیبانی تخصصیتر نیز با استقرار ۱۱ موکب بزرگ در بقاع متبرکه و محورهای اصلی شرق، مرکز و غرب استان شکل گرفته است. این مراکز به صورت شبانهروزی خدمات اسکان و پذیرایی را به زائران ارائه میدهند. متولیان این بخش تأکید دارند که این خدمترسانی تا بازگشت آخرین نفر از زائران به خانههایشان ادامه خواهد داشت تا زنجیره این بدرقه تاریخی گسسته نشود.
در نهایت، حال و هوای این روزهای مازندران، روایتگر داستانی است که نقطه پایان ندارد. روشن ماندن چراغ مساجد، فعالیت بیوقفه مواکب و بازخوانی خاطرات سفر توسط زائران، نشان میدهد که این سوگواری، به یک حافظه جمعی تبدیل شده است؛ حافظهای که در آن هر مجلس ختم و هر آئین هفتم، ادامه همان مسیر سبز تشییعی است که از قلب تهران آغاز شد و اکنون در رگهای شهرهای شمال جاری است.
انتهای پیام/
