تحقق یک آرزو
گروه استانهای دفاعپرس- حجتالاسلاموالمسلمین «موسی سلیمانی» جانشین نمایندگی ولیفقیه در سپاه امام رضا علیهالسلام؛ یکی از عمیقترین حسرتهای عاشقان، نرسیدن به زیارت معشوق است؛ اما گاه تقدیر چنان میچیند که این حسرت، خود به حماسهای بدل شود.
رهبر معظم انقلاب، سالها بود که دل در گروی زیارت اربعین داشتند. ایشان بارها بر عظمت این پیادهروی بینظیر تأکید میکردند و آن را تجلی عشق خالصانه به امام حسین (ع) میدانستند و میفرمودند: «ایام اربعین است و خوشا به حال آن کسانی که در حال پیادهروی هستند یا پیادهروی خواهند کرد و به زیارت اربعین خواهند رسید و آن زیارت خوش مضمونِ روز اربعین را انشاءالله خطاب به حضرت خواهند خواند ما هم اینجا با شوق و با حسرت نگاه میکنیم به این گامهایی که هزاران گام در راه است و دل مشتاق و من حیران که، چون ره میتوانم یافتن سوی درون من هم.»
دغدغههای رهبری و سنگینی مسئولیتها، هرگز اجازه نداد که این آرزوی دیرینه در زمان حیات، به کامِ دل بنشیند.
اما حکمت الهی، بهگونهای دیگر رقم خورد. پس از تشییع با شکوه ایشان در تهران و قم، و در آستانه اربعین حسینی، این آرزو به شکلی دیگر محقق شد. پیکر مطهر و روح بلند آقای شهید ایران، به زیارت مولایش علی بن ابیطالب و اباعبدالله الحسین (ع) مشرف شد. حضرت علی و سیدالشهدا (ع) خود، منتظر این ضیافت بودند تا میزبانِ دلدادهای باشند که عمری در مسیر مکتبش گام برداشت.
سه معجزهگون چهارشنبه عراق
چهارشنبهی تشییع عراق، فقط یک رویداد نیست؛ یک آیهی متحرک از «وَ الَّذِینَ جَاهَدُوا فِینَا لَنَهْدِیَنَّهُمْ سُبُلَنَا» است. آنجا که منطقِ قدرت، جای خود را به قدرتِ منطقِ عاشورا میدهد، و زورگویانِ تاریخ، در برابرِ قامتِ عشق، به زانو درمیآیند. چهارشنبه، در تشییع جسم مطهر قائد امت معجزه گونهای سهگانه را مشاهده خواهیم کرد:
۱. صدامِ ملعون، ۴۶ سال پیش، با تکیه بر زورِ تجهیزات نطامی و پولِ نفت، وعده فتحِ تهران میداد، امروز در برابر چشمانِ جهانیان، خودش در زبالهدانِ تاریخ دفن شده، و حالا مردمش، برای تشییعِ پیکرِ رهبرِ ایران، کشور را، تعطیل کردند. این، نه یک معجزهی سیاسی که نشانهی سقوطِ یک گفتمانِ باطل و ظهورِ حقیقت تحقق وعدههای خداوند است.
۲. آقای شهیدمان، سالها بود که زیارتِ اربعین را آرزویی در سینه داشتند؛ آرزویی که نه از سرِ تشریفات، که از عطشِ عاشورایی میجوشید. امسال اما، اوّلین زائرِ اربعین، خودِ ایشان هستند؛ با این تفاوت که دیگر زائرِی نیستند که در میانِ جمعیت گم شوند، بلکه میلیونها انسان، نه از رویِ وظیفه، که از رویِ عشق، به استقبالِ این زائرِ عاشق میآیند. اینجا، معجزهای بزرگ رخ میدهد؛ رهبری که روزی از دور، مشتاقِ قدمگذاشتن در مسیرِ کربلا بود، امروز خودْ مسیرِ کربلا میشود و دلها را به سویِ خود میکشاند.
۳. برخی، آگاهانه یا عامدانه، خونِ شهدای مدافعِ حرم را نادیده گرفتند و آن را هدررفته پنداشتند. اما چهارشنبهی عراق، ثمرهی همان خونها را به رخِ جهان کشید. جایی که امروز، نه فقط مرزهایِ جغرافیایی، که مرزهایِ ایمان و ایثار در هم گره خوردهاند. اگر آن روز، مدافعانِ حرم، جان دادند تا حرمِ علوی و حسینی در امان بماند، امروز، حرمتِ یک رهبر، در خاکِ عراق، با همان منطقِ عشق و شهادت، پاس داشته میشود. این همان معجزه ثمره خون است؛ پاداشی که در دنیا در دلِ تاریخ، برای مؤمنان رقم میخورد.
«وَأُخْرَى تُحِبُّونَهَا نَصْرٌ مِنَ اللَّهِ وَفَتْحٌ قَرِیبٌ وَبَشِّرِ الْمُؤْمِنِینَ»
انتهای پیام/
