رستاخیزِ «ملّتِ مبعوثشده»؛ ۴۳ میلیون فریادِ خونخواهی که جهان را به بُهت واداشت
به گزارش گروه استان های دفاعپرس- «هادی امامی» کارشناس ارشد ارتباطات اجتماعی و رسانه؛ جهان ایستاد و بهتزده تماشا کرد. فاکسنیوز از «سیل انسانی» نوشت فرانس۲۴ از «دریای پرچمهای سرخ» گفت و العربیه به «تشییعی کمنظیر» اعتراف کرد و .... آنچه در ایران و عراق رخ داد، یک بدرقه نبود؛ «رستاخیزِ مردمِ مبعوث شده»ای بود که آمدند تا با ۴۳ میلیون پیکرِ به هم فشرده (بر اساس آمار منتشر شده)، «انتقامِ رهبرِ شهید» را فریاد بزنند و «مکتبِ امامِ مجاهدِ شهید» را با عزّت و شکوهی بیبدیل تا اوجِ تاریخ بدرقه کنند.
در این حماسه، چند پیام راهبردی به جهان مخابره شد:
پرچمهای سرخ، امضای انتقامند
اقیانوس بیرقهایِ سُرخِ خونخواهی از تهران تا قم و مشهد، و از نجف تا کربلا، یک پیام امنیتی شفّاف بود: «انتقامِ قائد شهید، از قاتلین، یک تکلیفِ قطعیِ مردمی است.» این «فتوای زندهٔ خیابان» به واشنگتن و تلآویو فهماند که با ترور، نه راهِ او پایان یافته، نه امنیتِ عاملان تضمین است.
رفراندومِ بزرگی که دشمن را ورشکست کرد
آنان که سالها برای «پایان محبوبیت نظام» رؤیا بافتند، حالا خروش ۴۳ میلیونیِ «ملت مبعوث شده» را دیدند. این یک وداعِ ساده نبود؛ «اعلامِ رسمیِ وفاداری ابدی» به جمهوری اسلامی، ولایت فقیه و راه شهدا بود؛ و در اوج این توفانِ عشق، مزدوران جیرهخوار ترامپِ کودکخوار و نتانیاهوی کودککُش، چون علی شریفی زارچی، پیش از ترور، بیشرمانه توییت کردند: «علی خامنهای دیگر رهبرِ من نیست!»؛ اما این اقیانوسِ خروشان پاسخ داد: «خامنهای خطِ سرخِ این ملت است؛ تا پای جان بر این خط ایستادهایم.
آری! «توییت یک نوکرِ فراری» در برابر «خروش میلیونها انسانِ آزاده»، کجا و کجا؟!
معجزهٔ «وحدتِ خونها»
شگفتانگیزترین صحنهٔ تاریخ، وداع مشترک مردم ایران و عراق با رهبری بود که روزگاری دو کشور را از آتشِ جنگ تحمیلیِ صدامِ تحتالحمایهٔ آمریکا عبور داد.
امروز همان دو ملّت، زیر پرچم مقاومت، متّحد علیه آمریکا و صهیونیسم ایستادهاند؛ این یعنی دیپلماسیِ خونِ شهید، از دیپلماسیِ کاغذِ سازش قدرتمندتر است.
محبوبیتی فراتر از مرزها
اگر چنین مراسمی در هر یک از کشورهای محور مقاومت و حتی دیگر ملّتهای آزاده جهان برگزار میشد، باز هم شاهد سیلی به همین عظمت بودیم؛ این، نه یک حدس، که گواهِ زندهٔ «محبوبیت بیمرزِ امامِ مجاهدِ شهید» و عمقِ نفوذ «جمهوری اسلامی» در قلب ملُتها با وجود وابستگیِ سرانِ آنها به استکبار است.
رسواییِ «برهنگانِ رسانهای»
این شکوهِ میلیونی، پُتکی بر سرِ پروژههای نفوذ بود. ثابت شد ملّتهایی که غرب ادعای نمایندگیشان را دارد، نه در قلب مردم منطقه جایی دارند، نه در این میدانهای باشکوه.
آمریکا و اسرائیل، «غایبانِ بزرگِ دلها» بودند؛ درست برخلافِ «آقای شهید» که «حاضرِ همیشگی» دلهاست.
«باید برخاست»؛ از نوحه تا بیعت با «امامِ حاضر»
بیش از ۱۳۰ شب، خیابانهای ایران لبریز از «باید برخاست» بود؛ شعاری که از یک نوحه مدّاحِ انقلابیِ یزدی، به «فرمانِ قیام» تبدیل شد. اینک، در تشییع «قائد شهید»، همان ملّتِ مبعوث شده، با حضورِ بینظیرِ خود برخاستند تا بلندترین «بیعتِ تاریخ» را با «آیتالله سید مجتبی خامنهای»، رهبر جدید انقلاب، امضا کنند.
«باید برخاست» دیگر یک شعار نیست؛ «میثاقِ عملی» ملتِ جانفدا با «نایبِِ امامِ زمان (عج)» است.
... و خطاب به مسئولان
اینک که خونِ «آقایِ شهیدِ عزیز»، پرده از بصیرت «ملت مبعوث» برداشته، دو فریاد از میان پرچمهای سرخ شنیده میشود: نخست، «گشودنِ گره معیشت و اقتصاد» این مردم نجیب و وفادار، و دوم، «تسهیلِ مسیر قانونی و بینالمللیِ انتقام» از عاملان و آمران ترورِ امامِ عزیزِ شهید و همهٔ شهیدانِ جنگهای تحمیلیِ اخیر. تعلّل در این دو، خیانت به این اعتمادِ عظیم است.
تاریخ، از این تشییع، نه بهعنوان یک پایان، که بهمثابهٔ «آغازِ پرشکوه» عصرِ بیبازگشتِ «انقلابِ جهانیِ مستضعفان» و بیعت مجدد با خَلَف صالحِ امامخامنهای شهید یاد خواهد کرد.
انتهای پیام/
