انتقام خون رهبر شهید مطالبه یک صدای مردم اصفهان
به گزارش خبرنکار دفاعپرس از اصفهان، اینجا خیمه بزرگ گلستان شهدای اصفهان است؛ اولین چیزی که داخل خیمه به چشم میآمد، پرچم ایران بود؛ پرچمهای کوچکی که سقف خیمه را پوشانده بود و روی دیوارها تصویر از رهبر شهید آویزان بود. چند قدم جلوتر، پلاکاردها همه یک مطالبه داشتند: انتقام.
زن کهنسالی در گوشهای از خیمه عکس رهبر شهید را با سنجاق به چادرش وصل کرده است. بازوبند پرچم ایران را بر بازو دارد و از شدت گریه شانههایش با هر نوای مداح تکان میخورد. کنارش کودکی خردسال دستهای کوچکش را هماهنگ با نوای روضه بر سینه میکوبد؛ گویی ضربآهنگ این غم با نبض کوچک او یکی شده است. اینجا همه آمدهاند؛ از پیرمردانی که عصازنان خود را به خیمه رساندهاند تا نوزادانی که در آغوش مادرانشان طعم گریه بر ولایت را میچشند.
خونخواهی به مطالبه مشترک مردم تبدیل شد
اینجا زیر بیرقهای سرخ یالثارات الحسین و یالثارات خامنهای، مردم پلاکاردها را بالای سر بردهاند؛ پلاکاردهایی که برای اتمام حجت با مسئولان است. هر چند متر، یک پلاکارد با کلمه «انتقام» بالا میرفت. یکی نوشته بود «انتقام قطعی است»، دیگری «تا خونخواهی ادامه دارد». شعارها هم هر چند دقیقه یکبار به همان مطالبه برمیگشت. نام ماکان نصیری همان شهید مفقودالاثر نصفجهان که تنها تکهای از کفشش بازگشت در میان جمعیت زمزمه میشود. صدای مردم انتقام است؛ انتقام خون کودکان میناب و تمام خونهایی که به ناحق بر زمین ریخته شد.
عکسهای رهبر شهید روی پرچمها و در دست حاضران داغی را زنده نگه داشته که با گذشت روزها از تشییع باشکوه هنوز سرد نشده است. مردم گویی هنوز در همان لحظه تلخ وداع ماندهاند؛ هنوز باورشان نمیشود که آن صدای آرام دیگر میان هیاهوی این جهان نیست. اما در همین دلتنگی نگاهها به مسیری روشن است؛ شعارها و تصاویر نصب شده گویای پیوندی است که گسسته نمیشود. مردم با همان اطاعتی که به رهبر شهید داشتند امروز چشم به رهبر جدید آیتالله سیدمجتبی خامنهای دوختهاند تا علم این انقلاب بر زمین نماند.
هر جزء قرآن سهم یک دلداده شد
در میان جمعیت و شعارهای مطالبهگرانه بخشی از مراسم آرامشی عجیب به خود گرفت. طلاب جزءهای مختلف قرآن را میان حاضران توزیع میکردند. هر کس در گوشهای از خیمه، سهم خود را به نیت رهبر شهید تلاوت میکرد تا با کنار هم قرار گرفتن این جزءها، ختمهای متعددی از قرآن در طول مراسم رقم بخورد.
وقتی مراسم رو به پایان میرفت، هنوز خیلیها خیمه را ترک نکرده بودند. بعضیها کنار تصاویر رهبر شهید ایستاده بودند، بعضی آخرین صفحه جزء قرآن را میخواندند و بعضی هم هنوز همان پلاکارد «انتقام قطعی است» را پایین نیاورده بودند. انگار مطالبهای که از صبح در گلستان شهدا شکل گرفته بود، قرار نبود با پایان مراسم تمام شود.
انتهای پیام/
