پهلوگیری شناورهای آمریکایی در کارخانههای ترکیه
به گزارش خبرنگار بینالملل دفاعپرس، آمریکا در تولید شناورهای دریایی خود، به دنبال بازگشت به روزهای اوج است. ترکیه دومین کشور جهان در زمینه تولید همزمان بیشترین تعداد کشتی است. حتی بدون تولید کشتی جدید، کارخانههای کشتیسازی ترکیه برای انجام فعالیتهای تعمیر و نگهداری کشتیهای آمریکایی که در دریای مدیترانه مأموریت دارند، بسیار مناسب هستند.
نشست ناتو به میزبانی آنکارا، تنها به خاطر تصمیمات اتخاذ شده برای این ائتلاف مهم نبود، بلکه تصمیمات گرفته شده در دیدارهای دوجانبه رهبران و موضوعات مطرح شده نیز بسیار حائز اهمیت به شمار میرفت.
در دیدار رجب طیب اردوغان رئیسجمهور ترکیه، با دونالد ترامپ رئیسجمهور آمریکا، تمرکز اصلی بر روی اف ۳۵، تحریمهای کاتسا و موتورهای مورد استفاده در پروژه «کاآن» بود. با این حال، اردوغان در کنفرانس خبری خود اطلاعات قابل توجه دیگری را از این دیدار به اشتراک گذاشت
اردوغان در این کنفرانس خبری با تاکید بر روابط خوب خود با ترامپ اظهار داشت: «با ترامپ درباره گامهایی که ترکیه در صنایع نظامی میتواند برای آمریکا بردارد، صحبت کردیم. همچنین به صورت ویژه درباره صنعت کشتیسازی گفتوگو کردیم. این گفتوگو شامل ناوچهها، ناوشکنها و زیردریاییها بود.» این اظهارات نشاندهنده نکات مهمی برای آینده روابط میان دو کشور است.
با این وجود، مانع اصلی بر سر توسعه همکاریهای دریایی میان ترکیه و آمریکا، قوانین آمریکاست که به صراحت ساخت ناوهای جنگی در خارج از این کشور را ممنوع کرده است. با این حال، تفاوت قابل توجهی بین دوره تصویب این ممنوعیت و آمریکای امروز وجود دارد.
ترامپ نیز به این موضوع آگاه است. وی با بیان این جملات که «در گذشته میتوانستیم هر روز یک ناو جنگی تولید کنیم. اما اکنون از آن وضعیت بسیار فاصله داریم، هدف ما بازپسگیری این توانایی است و شاید مجبور باشیم از متحدان خود نیز در این زمینه استفاده کنیم.» هم وضعیت فعلی و هم نقشه راه احتمالی آمریکا را تشریح میکند.
امروزه کشورها قصد دارند تواناییهای نظامی خود را به سرعت توسعه دهند و حتی مجبور به این کار هستند. به همین دلیل، آمریکا نیز ممکن است با انعطافپذیری در قوانین موجود، مقررات جدیدی را وضع کند که بر اساس آن بتواند ناوهای جنگی را در خارج از کشور تولید کند.
آمریکا در حال حاضر تولید ناوهای جنگی را با متحدانی مانند ژاپن و کره جنوبی انجام میدهد. این گمانهزنی که دولت واشنگتن ممکن است ترکیه را نیز به این لیست اضافه کند، هر روز با صدای بلندتری مطرح میشود.
موضوع تنها به تولید کشتی محدود نمیشود. آمریکا از نیروی دریایی خود در سراسر جهان به طور بسیار فعالی استفاده میکند. با وقوع جنگ منطقهای ایران، تعداد کشتیهای آمریکایی در دریای مدیترانه نیز به شدت افزایش یافته است.
این افزایش حضور شناورهای آمریکایی باعث شده است که آمریکا برای مسائل حیاتی مانند تعمیر، نگهداری و پشتیبانی از کشتیهای خود در منطقه، به کارخانههای پیشرفته کشتیسازی نیاز داشته باشد. واشنگتن برای رفع این نیازها از کارخانههای کشتیسازی در کرواسی و ایتالیا استفاده میکند.
در این جا، سؤال مهم دیگری مطرح میشود، آیا کارخانههای کشتیسازی ترکیه میتوانند فعالیتهایی مانند تولید جدید، تعمیر، نگهداری یا پشتیبانی را برای کشتیهای آمریکایی انجام دهند؟ پاسخ به این سؤال یک «بله» کاملاً واضح است. آنکارا امکانات و قابلیتهای خود را در این زمینه به سطح بسیار بالایی رسانده است.
ترکیه پس از چین، در رتبه دوم کشورهایی قرار دارد که به طور همزمان بیشترین کشتی نظامی را در جهان تولید میکنند و در اروپا و ناتو با اختلاف در جایگاه اول است. در واقع، این مطلب اصلیترین دلیل این است که آمریکا قصد دارد ترکیه را برای تولید کشتیهای جدید و همچنین تعمیر و نگهداری شناورهای موجود خود انتخاب کند.
همچنین یادآوری اطلاعاتی که به رسانهها درز کرده و تا امروز تکذیب نشده است، مفید خواهد بود. چند ماه پیش، هیئت بلندپایهای از فرماندهی نیروی دریایی آمریکا از کارخانه کشتیسازی استانبول بازدید کرد. گفته میشود که هیئت آمریکایی از آنچه دیده بسیار تحت تأثیر قرار گرفته است.
با کنار هم قرار دادن همه این موارد، به وضوح دیده میشود که اگر آمریکا ترکیه را به عنوان شریک راهبردی خود در ساخت شناور انتخاب کند، هر دو کشور از این موضوع به شدت سود خواهند برد.
در دوران رهبری اردوغان و ترامپ، روابط ترکیه و آمریکا به بهترین سطح خود در دورههای اخیر رسیده است. اگر کشتیهای نظامی نیز به این معادله جدید اضافه شوند، محور آنکارا-واشنگتن در را به روی مشارکت ارزشمند دیگری خواهد گشود.
انتهای پیام/ ۹۹۹
