کوشکی: حکمرانی ایران بر تنگه هرمز منطبق بر حقوق بینالملل است
«محمد صادق کوشکی» کارشناس مسائل غربآسیا در گفتوگو با خبرنگار بینالملل دفاعپرس، در تشریح دلایل ناکامی دشمن در حمله به ایران و تبیین توانمندی دفاعی کشور، مهمترین عامل بازدارندگی را اتکای نظام به مردم دانست و اظهار داشت: مهمترین دلیلی که حمله نظامی به جمهوری اسلامی ایران تاکنون موفق نبوده و نخواهد بود، این است که دفاع ما صرفاً مسلحانه نیست، بلکه دفاعی مسلحانه و مردمنهاد است. همچنین این اتکای جدی جمهوری اسلامی ایران به مردم و حمایت آنان از نظام، عملاً تهاجم نظامی دشمن به کشور را بیاثر کرده و احتمال موفقیت آمریکا و متحدانش را به شدت کاهش میدهد. این مزیت راهبردی تا زمانی که حمایت مردم از جمهوری اسلامی ایران ادامه داشته باشد، پایدار خواهد ماند.
کوشکی در ادامه به موضوع حاکمیت و مدیریت ایران بر تنگه هرمز پرداخت و گفت: بر اساس حقوق بینالملل دریاها، نخستین نکته این است که عبور و مرور در تنگه هرمز نباید برای ایران مضر باشد؛ در حقیقت اصل بر عبور شناورها بر اساس قاعده «عبور بیضرر» است؛ بنابراین هر شناوری با هر پرچم و محمولهای که عبور کند، چنانچه به تشخیص جمهوری اسلامی ایران این تردد مغایر با منافع و امنیت ملی کشور باشد، ایران بر اساس قوانین بینالمللی حق برخورد با آن را دارد.
کارشناس مسائل غربآسیا افزود: همین اصل، ضرورت اداره تنگه هرمز توسط ایران را مطرح میکند. جمهوری اسلامی ایران برای تضمین رعایت اصل «عبور بیضرر» ناگزیر است بر شناورهای عبوری، محموله آنها و ماهیت ترددشان اشراف اطلاعاتی کامل داشته باشد. این ضرورت، ایجاد ساختاری برای نظارت دقیق بر عبور و مرور را ایجاب میکند که نتیجه منطقی آن، استعلام از کشتیها و شناورها و عملاً اخذ مجوز تردد از ایران است.
وی همچنین با اشاره به عملکرد موفق انصارالله یمن در برابر ائتلاف متجاوز سعودی، رمز این موفقیت را در سه محور اصلی تبیین کرد و گفت: نخست اینکه اداره بخش شمالی یمن بر اساس ضوابط و قواعد انقلابی پیش رفته و به دست افراد غیرانقلابی سپرده نشده است؛ لذا نتیجه این رویکرد، ایجاد ثبات اقتصادی و برداشته شدن فشار اقتصادی از دوش مردم این منطقه بوده است. دوم اینکه از لحاظ امنیتی، به دلیل مدیریت جدی و قاطعانه، امکان نفوذ دشمن در شمال یمن به حداقل رسیده و به عناصر وابسته به غرب اجازه تحرک داده نمیشود. سومین نکته نیز اراده قاطع انصارالله در برخورد نظامی با نیروهای متخاصم است؛ به گونهای که هنگام تصمیمگیری برای اقدام نظامی، هیچ مانعی از سوی جریانات سیاسی یا موانع داخلی دستوپاگیر آنها نمیشود.
انتهای پیام/ 271
