امتدادِ راه

گروه استان‌ها دفاع‌پرس_ "ایوب کافی" ایلام را نباید فقط دید، باید فهمید. باید در سکوت کوه‌هایش ایستاد تا صدای تاریخ را شنید، تاریخی که بر کاغذ نوشته نشده و بر سینه سنگ‌ها و شیار دشت‌ها و دل مردمانش حک شده است. اینجا هر وجب خاک امانت یک ایثار است و هر نسیم، سلام شهیدی است که هنوز یادش در این سرزمین جاری است.

قلاویزان تنها نام یک ارتفاع نیست، قامت افراشته مردانی است که برای ماندن ایران از ماندن خویش گذشتند. هنوز باد که بر دامنه‌هایش می‌وزد عطر خاکریز‌ها را با خود می‌آورد و آفتاب هر صبح نخست بر قله‌ای می‌تابد که روزی شاهد قامت‌های استواری بود که در برابر طوفان ایستادند.

اما این روایت در قلاویزان پایان نمی‌یابد. همان راه امروز تا مهران امتداد یافته است، گویی خون شهیدان جاده‌ای از نور کشیده که انتهایش به کربلا می‌رسد. دیروز رزمندگان از این مسیر عبور می‌کردند و امروز زائران، دیروز بدرقه‌شان اشک مادران بود و امروز استقبالشان «لبیک یا حسین». راه همان راه است و تنها گام‌ها رنگ دیگری گرفته‌اند.

مهران دروازه یک مرز نیست، آستانه یک وعده است، جایی که زمین دست آسمان را می‌گیرد و دل پیش از پا به زیارت می‌رود. اینجا جاده تنها محل عبور نیست، پلی است میان دلدادگی و دیدار، میان انسان و حقیقت و میان عاشق و معشوق.

آن‌گاه که چشم زائر به ضریح شش‌گوشه می‌افتد دیگر راه به پایان نمی‌رسد و تازه آغاز می‌شود. اشک زبان دل می‌شود، سلام رنگ حضور می‌گیرد و بوسه بر ضریح تنها بوسه بر فلز و نقره نیست، بوسه بر عهدی است که از ظهر عاشورا تا امروز لحظه‌ای از تپش بازنایستاده است.

اربعین اجتماع قدم‌ها نیست، اجتماع دل‌هاست. هر گام ادامه گام کسی است که روزی برای حقیقت برخاست، حقیقتی که نه با شمشیر خاموش شد و نه با گذر قرن‌ها به فراموشی سپرده شد. عاشورا پایان یک نبرد نبود، آغاز راهی بود که هنوز ادامه دارد.

شاید راز ایلام همین باشد، سرزمینی که دو روایت بزرگ را در آغوش گرفته است، روایت مردانی که برای وطن از جان گذشتند و روایت عاشقانی که برای حسین علیه‌السلام از جان دل می‌گذرند. قلاویزان و مهران دو نام نیستند، دو منزل از یک مسیرند، مسیری که از غیرت آغاز می‌شود، به معرفت می‌رسد و در عشق آرام می‌گیرد.

از خاک شهیدان تا ضریح شش‌گوشه فاصله‌ای نیست اگر دل همسفر این راه باشد. بعضی جاده‌ها به شهر‌ها می‌رسند، اما این جاده انسان را به خویشتن، به حقیقت و به حسین علیه‌السلام می‌رساند و شاید همین است که این راه را تا همیشه زنده و ماندگار نگه داشته است.