سیره آیتالله از مبارزات پارلمانی تا خدمات ماندگار عامالمنفعه
به گزارش گروه جامعه دفاعپرس، تاریخ ایران در هر عصری شاهد حضور شخصیتهایی است که توانستهاند پیوند دهنده مسئولیتهای دینی و ملی باشند. آیتالله حاج سید رضا فیروزآبادی یکی از برجستهترین و ماندگارترین چهرههای مذهبی، سیاسی و اجتماعی قرن چهاردهم هجری در ایران است.
او شخصیتی بود که توانست میان دانش حوزوی، حضور فعال در عرصههای پیوسته سیاسی و خدمات گسترده اجتماعی پیوندی استوار برپا سازد. نام او در تاریخ معاصر ایران نه تنها با مبارزات پارلمانی و ایستادگی در برابر استبداد، بلکه با خدمات ماندگار عامالمنفعه بهویژه تأسیس بیمارستان بزرگ فیروزآبادی در شهر ری عجین شده است.
دوران رشد، تحصیلات و ویژگیهای اخلاقی
سید رضا فیروزآبادی در سال ۱۲۵۲ خورشیدی در روستای فیروزآباد از توابع شهر ری در خانوادهای کشاورز و مؤمن دیده به جهان گشود. جد او، سید عبدالکریم، از اهالی کاشان بود که به شهر ری مهاجرت کرده بود و پدرش، سید هاشم، با دسترنج کشاورزی فرزندانش را تربیت کرد. سید رضا پس از طی دورههای ابتدایی در زادگاهش، برای ادامه تحصیل به تهران رفت و در مدرسه آصفیه حجره گرفت. با درگذشت پدر، مسئولیت اداره خانواده بر دوش او افتاد، اما او با برنامهریزی منظم، روزهای ابتدای هفته را به تحصیل در تهران و پایان هفته را به کار زراعت در فیروزآباد اختصاص داد.
وی سپس برای تکمیل مدارج علمی راهی حوزههای نجف و کربلا شد و از مح المحضر اساتید بزرگی همچون آخوند ملا محمدکاظم خراسانی، سید محمدکاظم طباطبایی یزدی، شیخ الشریعه اصفهانی، حاج میرزا مسیح طالقانی و آقا سید ریحانالله کشفی بهره برد و به درجه اجتهاد دست یافت. با این حال، او همواره زیستی زاهدانه، ساده و متواضعانه داشت. او به قناعت، پرکاری، شجاعت در بیان حق و دلسوزی عمیق نسبت به فقرا و بیماران شناخته میشد.
مبارزات سیاسی و کارنامه پارلمانی
با شکلگیری نهضت مشروطه، آیتالله فیروزآبادی وارد عرصههای سیاسی شد و پس از استقرار مشروطه، با اعتماد مردم در چهار دوره (دورههای سوم، ششم، هفتم و چهاردهم) به عنوان نماینده مجلس شورای ملی انتخاب گردید. او در مجلس، همپیمان و همراه نزدیک آیتالله سید حسن مدرس بود. در دوران مطرح شدن غائله «جمهوریت» توسط رضاخان، فیروزآبادی در صف اول مخالفان جای گرفت و آن را بستری برای دیکتاتوری دانست؛ تا جایی که منزل خود را به پایگاهی برای تجمع مخالفان تبدیل کرد و به همین علت مدتی به کلات نادری تبعید شد.
او در صحن مجلس مدافع سرسخت بیتالمال بود و با لوایح هزینهزا، استخدامهای بیرویه کارشناسان خارجی و حقوقهای هنگفت مخالفت میکرد. وی همچنین از معدود نمایندگانی بود که با قانون اجباری متحدالشکل کردن لباس مخالفت نمود و پس از ترور نافرجام مدرس، شجاعانه پیگیر محاکمه عاملان آن شد. در سالهای بعد نیز از نهضت ملیشدن صنعت نفت و گروههای ملیگرای آزادیخواه حمایت معنوی کرد.
شاهکار خدمات اجتماعی آیتالله فیروزآبادی، احداث بیمارستان بزرگ فیروزآبادی در شهر ری است. او در تمام دوران نمایندگیاش، حقوق شخصی خود را دریافت نکرد و با پیشنهاد شهید مدرس، مجموع حقوق دوران نمایندگی خود را پسانداز کرد. وی با این پول، زمین باغ حرمتالدوله در شهر ری را خریداری نمود و ساخت بیمارستان را آغاز کرد که در سال ۱۳۱۳ خورشیدی افتتاح شد و به ۶۰۰ تختخواب و امکانات پیشرفته مجهز گردید.
او بر سردر بیمارستان کتیبهای با این مضمون نصب کرد: «این مریضخانه وقف است بر فقرا و رعایا و غربا و بیچارگان؛ لعنت بر کسی که تخلف نماید.» علاوه بر بیمارستان، او مسجدی بزرگ، دارالایتام، دبستان و دبیرستان برای کودکان بیسرپرست و مدرسه علمیه رضائیه در تهران را تأسیس کرد و در امور امدادی مانند سیلزدگی خرمشهر حضوری فعال داشت. سرانجام این عالم مجاهد و خیّر بزرگ در ۱۴ مرداد ۱۳۴۴ خورشیدی درگذشت و در مقبره اختصاصیاش در کنار بیمارستان فیروزآبادی به خاک سپرده شد.
انتهای پیام/ 122
