یادداشت: قفسِ نادیدنی
گروه استانها دفاع‌پرس _ «ایوب کافی»، بیست و ششم مرداد، یادآور بازگشت مردانی است که سال‌ها در اسارت بودند، اما اسیر نماندند؛ دیوار‌ها دور تنشان کشیده شده بود، نه دور ایمان و اراده‌شان.
سال‌ها پشت دیوار‌های زندان زندگی کردند، اما نگذاشتند اسارت به اندیشه و انتخابشان راه پیدا کند.
شهیدان نیز با ایثار جان خود از عزت و امنیت این سرزمین پاسداری کردند تا آزادی برای نسل‌های بعد فقط یک واژه نباشد.
آن روز، قفس را می‌شد دید؛ دیوار داشت، زنجیر داشت و در‌های بسته. امروز، اما قفس‌ها همیشه دیوار و میله ندارند. گاهی در میان انبوه صداها و تصویر‌هایی ساخته می‌شوند که هر روز از برابر چشم ما می‌گذرند. رسانه می‌تواند آگاهی‌بخش باشد، پنجره‌ای رو به جهان باز کند و ما را با واقعیت‌ها و نگاه‌های گوناگون آشنا سازد؛ اما این ما هستیم که باید میان دیدن و پذیرفتن، فاصله‌ای برای اندیشیدن باقی بگذاریم.
گاهی آن‌قدر چیزی را می‌بینیم که به خواستنش عادت می‌کنیم و آن‌قدر صدایی را می‌شنویم که بی‌آنکه بپرسیم چرا، آن را حقیقت می‌پنداریم. مسئله، بودن رسانه نیست؛ مسئله آنجاست که انسان اختیار اندیشیدن را به دست هر صدا و تصویری بسپارد. رسانه می‌تواند راه را نشان دهد، اما قرار نیست به جای انسان انتخاب کند.
در چنین روزگاری، آزادگی یعنی قدرت تشخیص. یعنی هر تصویری را حقیقت ندانیم و هر صدایی را معیار قرار ندهیم. یعنی بتوانیم بشنویم، ببینیم، مقایسه کنیم و بعد خودمان تصمیم بگیریم. انسان آزاد کسی نیست که از رسانه و جهان فاصله بگیرد؛ کسی است که در میان همه این صداها، صدای خرد و وجدان خود را نیز بشنود.
آزادگان در زمان خود با اسارت جسم روبه‌رو بودند و نسل امروز بیش از هر چیز با آزمون انتخاب و اندیشه روبه‌روست. قفس جسم را می‌توان دید، اما قفس ذهن گاهی آن‌قدر آرام شکل می‌گیرد که انسان متوجه تغییر مسیر خود نمی‌شود. از همین رو، آزادگی امروز بیش از همیشه به خودشناسی، آگاهی و شجاعت انتخاب نیاز دارد.
بیست و ششم مرداد به ما یادآوری می‌کند که آزادی فقط باز شدن یک در نیست. آزادی یعنی انسان صاحب اندیشه و انتخاب خویش بماند؛ یعنی در میان هیاهوی خبرها، تصویرها، مقایسه‌ها و خواسته‌های گوناگون، هنوز بتواند از خود بپرسد: چه چیزی حقیقتاً ارزش خواستن دارد و برای چه چیزی باید ایستاد؟
شاید بهترین ادای احترام به آزادگان و شهیدان این باشد که میراث آنان را در زندگی امروز ادامه دهیم؛ نه فقط با به یاد آوردن نامشان، بلکه با حفظ کرامت، آگاهی، انتخاب مسئولانه و شجاعت اندیشیدن. آنان از قفس بازگشتند تا به ما یادآوری کنند که آزادی، پیش از آنکه بیرون از انسان باشد، در درون اوست؛ جایی که هیچ دیوار و هیچ صدایی نباید اختیار اندیشه و انتخابش را از او بگیرد.
انتهای پیام/
