در گفتوگوی اختصاصی با دفاعپرس؛
امام جمعه بغداد: تداوم حمایت مرجعیت عراق از سلاح مقاومت/ شرط انحصار سلاح، خروج اشغالگران است
آیتالله سید یاسین موسوی گفت: تلاشها برای محدودسازی سلاح مقاومت متأثر از فشارهای اشغالگران آمریکایی برای تهی کردن عراق از قدرت دفاعی است.
گروه بینالملل دفاعپرس: موضوع مدیریت سلاح در عراق، مسئلهای راهبردی در مناسبات امنیتی این کشور است. در همین راستا، خبرنگار گروه بینالملل دفاعپرس با آیتالله سید یاسین موسوی، امام جمعه بغداد گفتوگوی اختصاصی انجام داده است که مشروح آن در ادامه میآید.

دفاعپرس: با توجه به تأکید مرجعیت دینی بر حفظ نظم عمومی و هیبت دولت، جایگاه انحصار سلاح در دست دولت از منظر شرعی و دینی در صیانت از حاکمیت ملی عراق چیست؟
پس از سقوط نظام طاغوت در عراق، سلاح در میان تودهها گسترش یافت و برای مقاصد متعددی به کار گرفته شد؛ از جمله تجاوز به دستگاهها و ادارات نظام جدید و همچنین اقدامات طایفهای از طریق بمبگذاری در مساجد و حسینیهها. از آنجا که دولت در آن زمان برای ایفای نقش امنیتی خود ضعیف بود، نیاز به سلاح برای دفاع از نفس، مساجد، حسینیهها، علما و مؤمنان احساس شد تا زمانی که امور سامان یافت و امنیت برقرار شد و نیاز به استفاده از آن از بین رفت. اما برخی گروهها همچنان به سلاح متشبث ماندند و نقشهایی موازی با دولت منتخب ایفا کردند که باعث فسادهای گوناگونی شد، تا جایی که مرجعیت رشید بارها و دفعات بر ضرورت انحصار این سلاح در دست دولت تأکید کرد.
اما از نظر دیدگاه شرعی، از ضروریات فقه اهلبیت (علیهم السلام) این است که استفاده از قدرت نظامی، چه در مالکیت و چه در استعمال، ممنوع است مگر تحت نظر امام معصوم (علیه السلام)؛ و در عصر غیبت کبری، این امر را به فقیه عادل و جامعالشرایط واگذار کردند. بنابراین، هر سلاحی که خارج از این دایره شرعیِ محدود و مشخص باشد، سلاحی غیرشرعی و حرام است.
دفاعپرس: در فضای سیاسی عراق، گاهی بین «سلاح مقاومت» و «سلاح رهاشده یا غیرمنضبط» تمایز قائل میشوند. از نظر دینی و اجتماعی، معیار تمایز بین سلاح مشروع و سلاح خارج از ضوابط چیست؟
پیرو آنچه در پاسخ به سؤال اول بیان شد، تنها سلاح شرعی، سلاحی است که توسط جامعالشرایط اجازه داده شده باشد. بدین ترتیب روشن میشود که سلاح مقاومت، همان سلاحی است که شرعاً به آن اجازه داده شده و سلاحی است برای حمایت از دین و مبانی آن و مؤمنان، و دفاع از حریم اسلام و حفظ استقلال کشور و بندگان.
دفاعپرس: فتوای جهاد کفایی صادر شده از سوی مرجعیت، نقش مهمی در تشکیل حشد الشعبی و مقابله با داعش داشت. امروز با تغییر شرایط امنیتی در عراق، رابطه آن فتوا با موضوع سازماندهی سلاح یا تحویل آن را چگونه باید درک کرد؟
سلاح حشد الشعبی همچنان نقش دینی و ملی خود را ایفا میکند و اهدافش به پایان نرسیده است و وجوب کفاییِ آن فتوا همچنان جاری است. همانطور که موضع مرجعیت در حمایت از حشد الشعبی بدون کوچکترین تغییری بر جای خود باقی است و این نیرو جزء جدانشدنی از سلاح دولت است. اما بیانیههای مرجعیت شامل این مورد نمیشود، بلکه آن بیانیهها متوجه سلاحهای دیگر است.
دفاعپرس: برخی بر این باورند که تحویل سلاح به دولت منجر به تقویت قدرت ملی میشود، در حالی که برخی دیگر معتقدند حفظ قدرت بازدارنده در سایه حضور نیروهای خارجی و تهدید داعش ضروری است. به نظر شما، چگونه میتوان بین این دو ملاحظه جمع کرد؟
در میان برخی از مقامات دولتی هنگام صحبت درباره محدود کردن سلاح، نوعی سردرگمی وجود دارد و دلیل این سردرگمی به عوامل متعددی بازمیگردد که مهمترین آنها تلاش برای جلب رضایت آمریکاییهای اشغالگر است که میخواهند کشور را از تمام قدرت خود تهی کنند؛ چرا که آنها مانع تجهیز نیروهای مسلح به سلاحهای استراتژیکی میشوند که حاکمیت آسمان و مرزهای کشور را حفظ کند.
از دیگر عوامل، توطئههای سیاسی میان آنها برای کسب قدرت برای یک طرف در برابر طرف دیگر است، بدون آنکه به صلاح کشور اهمیت دهند؛ و دلایل مهم دیگری نیز وجود دارد، با وجود اینکه سلاح مقاومت، مهمترین بخش از سلاح دولت برای دولت است و خارج از آن نیست.
دفاعپرس: با توجه به حساسیت موضوع سلاح و احتمال بهرهبرداری سیاسی از آن، مرجعیت و علما چه نقشی میتوانند در جلوگیری از تبدیل شدن این پرونده به عاملی برای اختلاف و درگیری داخلی میان عراقیها ایفا کنند؟
مرجعیت، حافظ امت است و نقش آن در دفاع از امت بسیار روشن بوده است و اجازه نمیدهد ماهیگیران در آب گلآلود به اهداف شیطانی خود دست یابند؛ و ما اطمینان داریم که مرجعیت در زمان مناسب، موضع مناسب را اتخاذ خواهد کرد، پیش از آنکه دشمنان به مقصود خود برسند.
دفاعپرس: از منظر فقهی، اگر گروهی خود را مدافع وطن و مقدسات بدانند، در حالی که دولت خواستار سازماندهی یا محدود کردن سلاح باشد، رابطه میان تکلیف شرعی، قانون رسمی و مصلحت عمومی چگونه باید تعیین شود؟
ساختار دولت در نظام جدید به کسانی که مناصب عالی نظام را در اختیار گرفتهاند اجازه نمیدهد که در تصمیمگیری انحصار داشته باشند؛ و اگر سیاستمداران جدید بر اشتباهات خود پافشاری کنند، مناصب خود را از دست داده و به جایگاههای پیشین خود باز خواهند گشت. دوران دیکتاتوری به پایان رسیده است و هیچ مسئولی، فارغ از جایگاهش، حق ندارد ادعا کند که او همان دولت است و تصمیم او، تصمیم دولت است؛ زیرا دولت موجودیتی است که همگان، اعم از قوای سهگانه، مردم و مقاومت در آن سهیم هستند و در رأس همه آنها، مرجعیت عالیه قرار دارد.
هیچ شخصی حق ندارد تحت هیچ عنوانی نظر خود را تحمیل کند، حتی اگر عنوانی صحیح داشته باشد، اما آن را در راستای اهداف اشغالگران آمریکایی و برای خشنود کردن برخی رؤسای کشورهای دیگر به کار ببرد که در طول تاریخ تجربه مردمی جدید ما، با موضع متجاوزانه خود شناخته شدهاند؛ زیرا معنای «سازماندهی و محدود کردن سلاح» در چارچوب اهداف ملی در حفظ استقلال، حاکمیت، وحدت ملت و نیروهای خیر آن است.
دفاعپرس: آثار ویرانگر سلاحهای خارج از چارچوب قانونی بر امنیت اجتماعی، روابط عشایری، اعتماد عمومی و جایگاه دولت در عراق چیست؟ و جامعه دینی چگونه باید با این پدیده برخورد کند؟
سلاح غیرقانونی، سلاحی حرام است.
دفاعپرس: به نظر شما، راه حل عادلانه و پذیرفتنی برای پرونده سلاح در عراق چیست؛ راه حلی که جایگاه مجاهدین و نیروهای مقاومت را حفظ کند و در عین حال، اقتدار دولت و امنیت شهروندان را تقویت نماید؟
راه حل در تشکیل کمیتهای متشکل از نماینده ریاست دولت، مجلس نمایندگان و نمایندگانی از گروههای مقاومت است تا این موضوع را از تمامی جوانب بررسی کرده و تصمیماتی اتخاذ کنند که شرط آن اجماع باشد؛ و اگر نتوانستند به این امر دست یابند، موضوع را به تأخیر بیندازند تا زمانی که تمامی نیروهای اشغالگر خارجی از عراق خارج شوند و نیروهای نظامی و دستگاههای امنیتی از فاسدان، نفوذیها و افراد ناکارآمد پاکسازی گردند؛ و نیروهای نظامی و دستگاههای امنیتی از تمامی جنبههای سازمانی، اداری، عملیاتی و غیره، ساختاری مستحکم پیدا کنند؛ و در این مسیر از تجربه جمهوری اسلامی در نحوه ساخت نیروهای مسلح خود بهره بگیرند.
گفتوگو از الناز رحمتنژاد
انتهای پیام/
لینک کپی شد
نظر شما
