حکیمِ قرآن‌خوان؛ تأملی در روز بزرگداشت ابن سینا

گروه استان‌های دفاع‌پرس ـ حجت‌الاسلام‌والمسلمین «موسی سلیمانی» جانشین دفتر نمایندگی ولی فقیه در سپاه امام رضا (ع)؛ وقتی از ابن سینا سخن می‌گوییم، بی‌اختیار ذهن به سوی فلسفه مشّایی، قانون در طب، و هوش سرشار او می‌رود. اما در پشت این شهرت جهانی، تصویری کمتر دیده‌شده وجود دارد: فیلسوفی که پیش از ده‌سالگی، قرآن را در سینه داشت. 

بوعلی سینا، این ستاره درخشان تمدن اسلامی، نشان داد که اوج تعقل و وحی می‌تواند در یک زیستِ علمی جمع شود. او فیلسوفی بود که تفسیر قرآن را بر پایه اندیشه فلسفی نگاشت؛ اقدامی که مرز میان عقل و ایمان را نه به جدایی، که به هماهنگی رساند. 

اما شگفت‌انگیزتر از دانش او، فرجامِ زندگی‌اش بود. در واپسین روزها، وقتی جان در بدنِ نحیفِش رو به ضعف نهاد، تمام دارایی را بخشید و غلامان را آزاد کرد. آنگاه، سه روز تا پایان عمر، جز با قرآن همنشین نبود. گویی میخواست آنچه را از کودکی با آن انس گرفته بود، این‌بار نه برای فهم فلسفی، که برای آرامشِ وداع، مرور کند. 

ابن سینا در ماه رمضان، بهار قرآن، چشم از جهان فروبست. می‌گویند اندیشمندان با آثارشان جاویدند، اما این حکیمِ همدانی، با قرآنی که بر دل داشت و تفسیری که از عقل نوشت، نشان داد که جاودانگی را می‌توان در سایه‌سار کلام الهی جست. 

روز بزرگداشت او، یادآوری این حقیقت است که تمدن ایرانی-اسلامی، ترکیبی ناب از خرد و معنویت را در دامان خود پروراند؛ و ابن سینا، یکی از بزرگترین فرزندان این تمدن است.

انتهای پیام/