روایتی از زندگی شهید «علی مقدم کوهی»
به گزارش خبرنگار دفاعپرس از زنجان، «علی مقدم کوهی» از همان تبار مردانی بود که کار و تلاش را با شرافت گره زدند و در نهایت، مسیر زندگیشان به کوچه بنبست دنیا ختم نشد، بلکه به بزرگراه شهادت گشوده شد.
او در دهمین روز از آذرماه سال ۱۳۴۷ در روستای «علیآباد» از توابع شهرستان قزوین در خانوادهای زحمتکش دیده به جهان گشود. پدرش «اکبر»، مردی از جنس کار و تلاش بود و مادرش «حدیقه»، او را با مهر و نان حلال پروراند. علی، دوران کودکی و نوجوانی خود را در سادگی روستا سپری کرد و پس از پایان تحصیلات ابتدایی، آستینهای همت را بالا زد تا نانآور خانواده باشد.
علی با دستان پینهبستهاش، گچکاری میکرد و با فرمان ماشین، روزی خود را از جادهها میگرفت. اما روح بزرگ او در کالبد محدود این شغلها نمیگنجید. وقتی شعلههای جنگ در مرزهای کشور زبانه کشید و خاک وطن مورد طمع دشمنان قرار گرفت، علی دیگر نتوانست به آرامش زندگی عادی دل خوش کند. او رخت کارگری را به تن پاسداری مبدل کرد و به عنوان «پاسدار وظیفه» راهی جبهههای نور علیه ظلمت شد.
سرانجام در پنجمین روز از مردادماه سال ۱۳۶۷، در حالی که در جبهههای غرب کشور و در منطقه «اسلامآباد غرب» پشت فرمان بود تا باری از مسئولیت جبهه را بر دوش بکشد، ترکش خمپاره دشمن، میهمان سر او شد. علی، رانندهای بود که مقصدش را نه در نقشهها، که در آسمانها پیدا کرد و با اصابت ترکش به سرش، به ملکوت اعلی پیوست.
پیکر مطهر این شهید والامقام، در شهرستان «خرمدره» آرام گرفت تا امروز مزارش، وعدهگاه دلهای عاشقی باشد که به یاد مردان بیادعای جنگ، فاتحهای نثار روح بلندش میکنند.
یادش گرامی و راهش پر رهرو باد.
انتهای پیام/
