سخنی با رییس جمهور کشورم در بزنگاهی تاریخی
گروه حماسه و جهاد دفاعپرس- زینب گلمحمدی، نویسنده و پژوهشگر دفاعمقدس؛ آقای رییس جمهور! حتما یادتان است که در روزگاری دور، در روزهای عجیب و غریب و پرماجرای آبان سال ۵۸، موقعی که دانشجویان در دوراهی تسخیر و تسلیم وامانده بودند و نمیدانستند چطور باید تاوان کاپیتالاسیون و باقی ظلم و جنایتهای آمریکاییها را بگیرند، روزهایی که برایشان سخت بود اجازه دهند در وسط شهر تهران، آمریکاییها نفس بکشند و راه بروند و بگویند و بخندند، شماری دانشجو دل به دریا زدند و از دیوار سفارت بالا رفتند و شد آنچه باید میشد.
گفتم شاید بد نباشد حالا که عازم سازمان ملل هستید، نکتهای را به شما یادآوری کنم؛ بگویم که در میان دانشجویان فاتح لانه جاسوسی، جوانی بود به نام «محسن وزوایی» که میگویند جزو اولین نفراتی بود که از دیوار سفارت بالا رفت.
خودش در خاطراتش نوشته که در لحظات حساس فتح سفارت آمریکا، موقعی که از دیوار بالا میکشد و شاید برای اینکه نفسی تازه کند و شاید هم دور و اطراف سفارتخانه را نیم نگاهی سریع بیندازد، همانجا با خودش میگوید: یا از بالای این دیوار با سر به زمین میافتم و یا به آسمان پرواز میکنم... او همراه رفقایش پایین پرید و آنها توانستند معجزهآسا هیمنه آمریکای جنایتکار را در جهان بشکنند و به گوش جهانیان فریاد بزنند که آمریکا چنان سست و پوچ است که ما با دست خالی و فقط با قدرت ایمان و عشق، توانستیم سفارت او را در کشورمان نابود کرده و کارمندانش را برای ماهها به اسارت بگیریم.
و، اما سرانجام محسن وزوایی چه شد؟! همان دیوارهای سفارت، سکوی پروازش شدند تا در عملیات بیتالمقدس در سال ۱۳۶۱ آسمانی بشود و مزد مجاهدتش در آبان ماه را از پروردگارش بگیرد.
آقای رییس جمهور!
شما هم میتوانید از جایگاه سخنرانی در سازمان ملل، سکویی بسازید که از آن اوج بگیرید و بالا بروید و در چشم مردم زخمدیده ایران و همه مظلومان دنیا عزیز شوید.
میتوانید با سخنرانی آتشینی که آتشش را از قلب یکایک ما پدر از دستدادهها وام گرفتهاید، آتش در خیمه بیستون آمریکا و اسرائیل بیندازید.
کاش حالا که هفته دفاع مقدس و روزهای یادبود جوانان به خون تپیده ایران است، از جایگاه سخنرانیتان، همچون رزمندهای شجاع و مومن، بر رییسان جمهور و مسئولین کشورهای اسلامی و غیر اسلامی یادآوری کنید که چرا نشستهاند و شاهد پرپر شدن بچههای مدرسه میناب و کودکان لامرد و دیگر جنایات جنگی آمریکا در ایران بودند؟
کاش مانند «حاج احمد متوسلیان»، انگشت غیرت و مردانگی به سمت جایگاه هیولاهای خونآشام قرن بگیرید و بر سرشان فریاد بزنید و تاوان خون شهدای دو جنگ اخیر را از آنان بخواهید.
کاش مانند شهید «نادر مهدوی» که در میانه خلیج فارس در درگیری با ناوهای آمریکایی حماسه آفرید و نامش ماندگار شد، با سخنانتان آتش به دل ناوها و بالگردهای آمریکایی در منطقه بیندازید.
آقای رییس جمهور!
حقیقت این است که شما در بزنگاه تاریخی حساسی هستید. امیدوارم مانند شهید وزوایی، سکوی سیاه رنگ سازمان ملل، سکوی روسفیدی شما در پیشگاه ملت با عظمت و سرافراز ایران شود...
انتهای پیام/ 122
