آپارتاید باکو در خدمت استحاله قفقاز
گروه بین‌الملل دفاع‌پرس - الناز رحمت‌نژاد؛ دولت باکو با صدور مصوبه‌ای برای مدارس دولتی، عملاً نسخه جدیدی از دوگانه تحمیلی و قرون‌وسطایی «یا کشف‌حجاب یا ترک‌تحصیل» را پیش پای دختران و معلمان محجبه آذربایجانی گذاشته است؛ پروژه‌ای که با نادیده گرفتن ترکیب مذهبی بیش از ۹۶ درصدی مسلمانان این کشور و نقض آشکار کنوانسیون‌های بین‌المللی، بیش از آن‌که نشانگر اقتدار باشد، بازتولید یک اشتباه تاریخی و باج‌دهی آشکار به پروژه‌های فرهنگی غرب و تل‌آویو برای استحاله هویت اسلامی منطقه قفقاز است.
تحقیر اکثریت به بهانه سکولاریسم دولتی
بر اساس داده‌های رسمی و پژوهش‌های بین‌المللی، بیش از ۹۶ درصد از جمعیت جمهوری آذربایجان را مسلمانان تشکیل می‌دهند که نزدیک به ۶۵ تا ۷۰ درصد آنان پیرو مذهب حقه تشیع و اهل‌بیت (ع) هستند. در چنین بافت جمعیتی، قرار دادن پوشش اسلامی در زمره «ناهنجاری» یا «مغایر با آموزش عمومی»، نوعی آپارتاید مذهبی و اعلان جنگ رسمی علیه فرهنگ اصیل این ملت است.
چگونه ممکن است در سرزمینی که مردمش قرن‌ها با حب اهل‌بیت زیسته‌اند و خون هزاران جوانش برای آب و خاک آن ریخته شده، یک دختر دانش‌آموز یا یک بانوی معلم به‌خاطر پایبندی به یک واجب قطعی شرعی، از کلاس و درس رانده شود و در حیاط مدارس یا پشت در‌های بسته با کتاب‌های خود بنشیند؟ تحصیل، موهبتی نیست که دولت‌ها به مردم ببخشند تا بتوانند با هر بهانه‌ای آن را پس بگیرند؛ آموزش، حق ذاتی و بنیادین هر انسان است و محروم کردن زنان محجبه از این حق، اوج بی‌عدالتی و استبداد فکری است.
نقض آشکار قوانین و کنوانسیون‌های بین‌المللی
دولت باکو که همواره ژست پایبندی به موازین جهانی می‌گیرد، با این اقدام چند سند الزام‌آور بین‌المللی را مستقیماً زیر پا گذاشته است:
۱. ماده ۲۶ اعلامیه جهانی حقوق بشر (UDHR): حق آموزش را بدون هیچ‌گونه تبعیضی برای همگان به رسمیت می‌شناسد.
۲. ماده ۱۸ میثاق بین‌المللی حقوق مدنی و سیاسی (ICCPR): تصریح می‌کند هر انسانی حق آزادی فکر، وجدان و مذهب دارد؛ حقی که شامل اظهار علنی آن به‌صورت فردی یا جمعی، از طریق عمل، عبادات و سنن مذهبی و شعائر (از جمله پوشش دینی) می‌شود.
۳. ماده ۲۸ و ۲۹ کنوانسیون حقوق کودک سازمان ملل متحد (UNCRC): دولت‌ها را متعهد می‌کند آموزش را برای همه کودکان دسترس‌پذیر کنند و ماده ۱۴ آن حق آزادی مذهب کودک را تضمین می‌کند؛ محروم‌سازی دختران خردسال از حضور در مدرسه صرفاً به‌خاطر روسری، نقض صریح این کنوانسیون است.
۴. کنوانسیون مبارزه با تبعیض در آموزش یونسکو (۱۹۶۰): محروم کردن هر فرد یا گروهی از دسترسی به آموزش بر مبنای عقیده و مذهب را مصداق بارز تبعیض و جرم حقوقی می‌شمارد.
علی‌اف در مدرسه تاریخ
الهام علی‌اف اگر اندکی به تقویم تاریخ معاصر رجوع می‌کرد، هرگز تن به این آزمودهٔ شکست‌خورده نمی‌داد. مصطفی کمال آتاتورک در ترکیه مدرنیزاسیون را با هویت‌ستیزی گره زد و دهه‌ها دختران محجبه از دانشگاه‌های ترکیه رانده شدند؛ اما امروز حجاب با افتخار به عالی‌ترین مدارج علمی و پارلمانی ترکیه بازگشته است.
نیکولا سارکوزی در فرانسه و لارس لوکه راسموسن در دانمارک با لایحه‌های منع حجاب و نقاب تلاش کردند مظاهر اسلامی را از سطح جامعه بزدانند، اما نتیجه‌اش تنها شکاف عمیق اجتماعی، رادیکالیزه شدن بحران‌ها و حقارت دموکراسی غربی بود.
امامعلی رحمان در تاجیکستان سال‌هاست با لباس اسلامی و ریش می‌جنگد، اما قلب جامعه تاجیکستان همچنان در تسخیر اسلام باقی مانده است.
قرآن کریم با صراحت و زیبایی تمام می‌فرماید: «یَا أَیُّهَا النَّبِیُّ قُلْ لِأَزْوَاجِکَ وَبَنَاتِکَ وَنِسَاءِ الْمُؤْمِنِینَ یُدْنِینَ عَلَیْهِنَّ مِنْ جَلَابِیبِهِنَّ ذَلِکَ أَدْنَى أَنْ یُعْرَفْنَ فَلَا یُؤْذَیْنَ؛ای پیامبر! به همسران و دخترانت و زنان مؤمنان بگو جلباب‌ها [روسری‌های بلند و چادرهای]خود را بر خویش فروافکنند، این کار برای اینکه شناخته شوند و مورد آزار قرار نگیرند، بهتر است. (سوره احزاب، آیه ۵۹)» و در آیه‌ای دیگر در سوره نور: «وَلْیَضْرِبْنَ بِخُمُرِهِنَّ عَلَى جُیُوبِهِنَّ؛ و روسری‌های خود را بر گریبان‌های خویش فرواندازند. (سوره نور، آیه ۳۱)»
ایمان چیزی نیست که در کارتابل وزارتخانه‌ها متولد شود و با بخشنامه نخست‌وزیر و امضای سیاستمداران از میان برود. قدرت واقعی در وادار کردن دختران معصوم به کشف حجاب نیست؛ اقتدار راستین، پاسداری از کرامت انسانی، آزادی انتخاب و احترام به باور‌های ریشه‌دار یک ملت است. تلاش برای زدودن حجاب توهمی بیش نیست؛ تاریخ را بخوانید تا ببینید چه بر سر دیکتاتور‌هایی آمد که پیش از شما رو در روی پوشش فاطمی ایستادند.
تاوان تغییر بافت تمدنی قفقاز
پشت پرده این فشار‌ها راز پنهانی نیست. پیوند عمیق نظامی و امنیتی رژیم باکو با رژیم صهیونیستی و چراغ‌سبز نشان دادن مداوم به خواسته‌های ضداسلامی اندیشکده‌های غربی، باکو را به جولانگاهی برای پروژه‌های هویت‌زدایی بدل کرده است. صهیونیست‌ها به‌خوبی می‌دانند آنچه مانع از بلعیده شدن کامل آذربایجان در نقشه ژئوپلیتیک آنان می‌شود، «هویت شیعی و پیوند‌های تمدنی مردم آذربایجان» است. حذف حجاب در مدارس، گامی در راستای تغییر نسل و جدا کردن دختران آینده این کشور از ریشه‌های مقاومت و عزت اسلامی است؛ غافل از اینکه هر ضربه‌ای به دین‌داری مردم، تنها وابستگی باکو به بیگانگان را تشدید و پایه‌های حاکمیت داخلی را متزلزل‌تر خواهد ساخت.
حجاب؛ بال پرواز، نه زنجیر انزوا
حامیان این مصوبات در توجیه خود، حجاب را مانع پویایی مدرن معرفی می‌کنند؛ مغالطه‌ای که واقعیت میدانی جهان امروز آن را رسوا کرده است. پس از پیروزی انقلاب اسلامی در ایران، بانوان محجبه نشان دادند حجاب مانع نیست، بلکه مصونیت و سنگر حضور اجتماعی است. امروز ایران شاهد بالاترین آمار تحصیلات تکمیلی زنان در منطقه است؛ هزاران زن دانشمند، استاد تمام دانشگاه، پژوهشگر هسته‌ای و نانوفناوری، پزشک فوق‌تخصص و قهرمانان مدال‌آور بین‌المللی با پوشش اسلامی پرچم استقلال را برافراشته‌اند.
در عرصه جهانی نیز از لندن و پاریس تا واشنگتن و قاهره، با وجود تمامی اسلام‌هراسی‌ها و محدودیت‌های سیستماتیک، گرایش دختران و زنان به پذیرش اسلام و انتخاب پوشش حجاب رو به افزایش است. بانوانی که با روسری کرسی‌های پارلمانی، آزمایشگاه‌های پیشرفته و نهاد‌های بین‌المللی را فتح می‌کنند، پاسخی زنده به توهم سیاستمدارانی هستند که گمان می‌کنند عقل در زیر روسری متوقف می‌شود.
بانوان و دختران مظلوم و غیور جمهوری آذربایجان نیز از این مسیر پرفروغ بازنخواهند گشت؛ موج محرومیت‌ها خواهد گذشت، اما داغِ شرمساریِ ایستادن در برابر باور‌های این ملت بزرگ، بر پیشانی تصمیم‌گیران باکو تا ابد ثبت خواهد شد.
انتهای پیام/ ۱۳۴
