طمع اسرائیل به منابع طبیعی سوریه

گروه بین‌الملل دفاع‌پرس: اشغالگری اسرائیل در جنوب سوریه فراتر از توجیهات امنیتی اعلام‌شده است و به نظر می‌رسد این رژیم کنترل منابع آب، زمین‌های کشاورزی و ذخایر زیرزمینی این منطقه را نیز مد نظر دارد.

رژیم اشغالگر ابتدا اشغال مناطق جدید در استان‌های «قنیطره» و «درعا» را با ادعای مقابله با تهدید‌های امنیتی توجیه کرد و سپس، با طرح موضوع «حفاظت از اقلیت‌ها» در سویدا، بهانه دیگری برای مداخله ارائه داد. بااین‌حال، اظهارات اخیر «مور آلتشولر» پژوهشگر اسرائیلی، درباره ضرورت کنترل منابع آب و انرژی جنوب سوریه، ابعاد اقتصادی و راهبردی این سیاست را برجسته کرده است.

پس از سقوط حکومت سابق سوریه و اشغال کوه «حرمون»، نظامیان صهیونیست حملات خود را در مناطق مرزی استان‌های قنیطره، درعا و حومه دمشق گسترش دادند. این نظامیان علاوه بر تخریب استحکامات نظامی، مانع دسترسی کشاورزان به زمین‌های خود می‌شوند، چاه‌ها را پر و اراضی کشاورزی را تخریب می‌کنند. این اقدامات ضمن تهدید معیشت مردم و افزایش فشار برای ترک زمین‌ها، ممکن است با هدف کاهش مصرف آب‌های زیرزمینی و تقویت ذخایر آبی در ارتفاعات جولان اشغالی نیز صورت گیرد.

اهمیت منابع آبی جنوب سوریه، به‌ویژه حوضه «یرموک» در استان درعا، توجه محافل پژوهشی اسرائیل را به خود جلب کرده است. این حوضه حدود ۲۳ سد دارد و رودخانه یرموک نقش حیاتی در تأمین آب آشامیدنی و کشاورزی منطقه ایفا می‌کند. مطالعات اسرائیلی نیز نشان داده‌ که منابع آب زیرزمینی این حوزه از مناطق مختلفی، از جمله کوه حرمون، ارتفاعات جولان، جبل‌العرب و عجلون، تغذیه می‌شوند. در همین حال، بحران آب و افزایش چاه‌های غیرقانونی، فشار بر منابع آبی این استان را تشدید کرده است.

در کنار منابع آبی، جنوب سوریه از ظرفیت‌های اقتصادی دیگری نیز برخوردار است؛ از جمله زمین‌های کشاورزی، ذخایر سنگ بازالت و منابع شیل نفتی در دره یرموک و مناطق اطراف تل‌شهاب، زیزون و حیط. ذخایر شیل نفتی این منطقه حدود ۶۷۵ میلیون تن برآورد شده است. به گفته کارشناسان، توسعه این منابع که به دلیل جنگ و تحریم‌ها به تأخیر افتاده، می‌تواند علاوه بر تولید نفت، امکان تولید برق و تأمین مواد اولیه مورد نیاز صنعت سیمان را نیز فراهم کند.

در مجموع، به نظر می‌رسد اسرائیل در کنار ملاحظات امنیتی، به دنبال اعمال کنترل بر منابع طبیعی و نحوه بهره‌برداری از ظرفیت‌های اقتصادی جنوب سوریه است. این سیاست می‌تواند از طریق اشغال مستقیم، محدود کردن فعالیت‌های کشاورزی و جلوگیری از توسعه اقتصادی منطقه دنبال شود؛ آن هم در شرایطی که ضعف کنونی سوریه و پرهیز سران دمشق از درگیری نظامی مستقیم با اسرائیل، زمینه را برای پیشبرد این اهداف فراهم کرده است.

انتهای پیام/ 999