پیشین؛ خون شهدا و میراث ماندگار وحدت
گروه استان‌های دفاع‌پرس- «سید محمدجواد هاشمی‌نژاد» دبیرکل بنیاد هابیلیان؛ هفده سال پیش در چنین روزی، منطقه پیشین از توابع شهرستان راسک در جنوب استان سیستان و بلوچستان، صحنه یک عملیات تروریستی خونین شد. آنچه این حادثه تروریستی را از یک حمله‌ی انتحاری معمولی متمایز می‌کند، شمار شهدا و مجروحان نیست؛ بلکه زمینه‌ای است که این حادثه در آن اتفاق افتاد. قرار بود در این روز و در منطقه مرزی پیشین، همایش وحدت میان عشایر شیعه و سنی برگزار شود.
همبستگی اقوام و مذاهب در سیستان و بلوچستان دقیقاً همان چیزی است که گروهک‌های شکاف‌زیِ برون‌مرزی از آن هراس دارند. از همین رو گروهک‌های تروریستی و حامیان خارجی آنها سال‌ها روی این مسئله سرمایه‌گذاری کرده‌اند تا بتوانند از این رهگذر دست به ایجاد ناامنی در منطقه بزنند. اما همایش‌های وحدت و خدمات عمرانی سپاه پاسداران در منطقه، این سرمایه‌گذاری را بی‌اثر می‌کرد و حادثه‌ی پیشین دقیقاً در همین نقطه رخ داد.
صبح روز یکشنبه ۲۶ مهر ۱۳۸۸، عامل انتحاری گروهک جندالشیطان با لباس محلی در میان جمعیت بلوچ مخفی شد. سردار «نورعلی شوشتری» جانشین فرمانده نیروی زمینی سپاه و فرمانده قرارگاه قدس زاهدان، به‌همراه سردار «رجبعلی محمدزاده» فرمانده سپاه سیستان و بلوچستان و سردار «علی علویان» فرمانده تیپ دوم صاحب‌الزمان سپاه ثارالله در حال بازدید از صنایع دستی مردم محلی بودند که انفجار مهیبی رخ داد. عامل انتحاری با انفجار مواد منفجره‌ی همراه خود، ۴۲ نفر را شهید و بیش از ۸۰ نفر را مجروح کرد. ترکیب قربانیان که شامل نظامیان، جوانان، کودکان و سالخوردگان اهل سنت و شیعه بود خود گویای هدف حمله بود: نه یک گروه نظامی، بلکه خودِ نماد وحدت.
عبدالمالک ریگی سرکرده گروهک تروریستی جندالشیطان، پس از دستگیری اعتراف کرد که در عرصه‌ی بین‌المللی توسط سرویس‌های اطلاعاتی آمریکا، پاکستان، عربستان، امارات، بحرین، انگلیس و اسرائیل هدایت و پشتیبانی می‌شد. این اعترافات نشان می‌دهد که تروریسم در منطقه‌ی جنوب شرق ایران هرگز یک مسئله داخلی یا قومی نبوده، بلکه بخشی از یک بازی بزرگ ژئوپلیتیک بوده که به‌دنبال برهم‌زدن امنیت منطقه و در نهایت ضربه‌زدن به نظام جمهوری اسلامی بوده است. نکته مهم این است که این حمایت‌ها تنها مالی نبود؛ آموزش، تجهیز، پناهگاه و تبلیغات رسانه‌ای نیز بخشی از این پشتیبانی بود. به همین دلیل، مقابله با چنین گروهکی صرفاً با ابزار نظامی ممکن نبود و نیازمند راهبردی چندلایه بود.
برای فهم بهتر ابعاد این حمله تروریستی و به‌طور کلی، اغلب حملات تروریستی در جنوب شرق کشور، باید به شخصیتی محوری این حادثه که سردار شهید نورعلی شوشتری بود، توجه کرد. این فرمانده شهید در دوران دفاع مقدس از همرزمان شهیدانی همچون باکری و برونسی بود. او در اغلب عملیات‌ها با مسئولیت‌های مختلف، به‌ویژه فرماندهی محور‌های عملیاتی، حضوری فعال داشت. بار‌ها مجروح شد و افتخار جانبازی را کسب کرد. فرماندهی لشکر ۵ قرارگاه نجف اشرف، فرماندهی قرارگاه حمزه سیدالشهدا و جانشینی فرمانده نیروی زمینی سپاه، بخشی از مسئولیت‌های این فرمانده بزرگ بود. سردار شوشتری از ابتدای فروردین ۱۳۸۸ با حفظ سمت، فرماندهی قرارگاه قدس زاهدان را بر عهده گرفت و طرح‌هایی را برای محرومیت‌زدایی از مناطق دورافتاده سیستان و بلوچستان به اجرا درآورد.
پرواضح است که اقدامات تروریستی در استان سیستان و بلوچستان که از اوایل دهه ۸۰ آغاز شد و همچنان ادامه دارد و آخرین آن، ۴ روز پیش در شهر مهرستان سیستان و بلوچستان رخ داد که به شهادت «محمدعلی شهریاری» و «افسانه عقیلا» انجامید، مسئله‌ای است که در پیوند مستقیم با سرویس‌های خارجی قرار دارد و هدف آن از بین بردن همبستگی مذهبی و قومی در منطقه است. تداوم ترور‌ها در این منطقه سه درس مشخص دارد.
اول اینکه تروریسم در جنوب شرق، مسئله‌ای تک‌بعدی نیست و بدون درک پیوند آن با سرویس‌های خارجی، نمی‌توان با آن مقابله کرد؛ دومین درس هدف قرار دادن همایش وحدت شیعه و سنی که نشان می‌دهد دشمنان از همبستگی مذهبی و قومی در منطقه بیشترین هراس را دارند؛ و سومین درس پاسخ به این حادثه نه فقط امنیتی، بلکه فرهنگی و اجتماعی است؛ زنده نگه‌داشتن یاد شهدای ترور و روایت زندگی آنان، خود بخشی از مقاومت در برابر روایت‌سازی دشمن است.
پیشین، حادثه‌ای بود که در آن فرماندهان ارشد و پاسداران جوان در کنار مردم عادی و کودکان، قربانی یک حمله برنامه‌ریزی‌شده شدند. اما آنچه از این حادثه باقی ماند، تنها اندوه نیست؛ میراثی از ایثار، وحدت و ایستادگی است. شهدای پیشین، از سردار شوشتری که آرزوی توسعه‌ی استان را با خون خود نوشت تا جوانان و کودکان اهل سنت و شیعه‌ای که در یک صف ایستاده بودند، هر یک به سهم خود نشان دادند که امنیت این سرزمین مدیون جان‌هایی است که با آرزوی شهادت زندگی کردند و در راه وحدت و امنیت، به آرزوی خود رسیدند. هفده سال بعد، یاد آنان نه فقط برای یادبود، بلکه برای یادآوری این حقیقت است که وحدت، ارزنده‌ترین میراث این سرزمین است و دشمنان این مرز و بوم پیوسته مترصد فرصت برای ازبین بردن این سرمایه‌ی ارزشمند هستند.
انتهای پیام/
